Σύμφωνα με έρευνα τα τελευταία δύο χρόνια η πλειονότητα των ηλικιωμένων στη χώρα μας «εκδηλώνουν φαινόμενα επισιτιστικής ανασφάλειας, με τη μορφή μέτριας ή σοβαρής πείνας, η οποία επηρεάζει άμεσα τόσο την ψυχολογική όσο και τη σωματική τους υγεία αν στερηθούν την παροχή επισιτιστικής βοήθειας».
Το 56% των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα της Γραμμής Ζωής αντιμετωπίζει τον φόβο της πραγματικής πείνας, με το 27% των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα να καταφεύγει σε εντελώς ακατάλληλες «λύσεις», επιβαρύνοντας έτσι τη γενικότερη υγεία του. Το 17% των συμμετεχόντων παρουσιάζει επισιτιστική ανασφάλεια, η οποία τους οδηγεί στις περισσότερες περιπτώσεις σε κατάθλιψη και πανικό για το μέλλον τους.
Καθημερινά όλο και περισσότεροι ηλικιωμένοι αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις πρωτογενείς ανάγκες τους και να ανταποκριθούν στις δαπάνες για την τροφή τους. Την ίδια ώρα η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα του πληθυσμού εξακολουθεί να αποτελεί τη μεγάλη εκλογική δεξαμενή της Νέας Δημοκρατίας. Ένα κοινωνικό και πολιτικό παράδοξο με το οποίο οφείλει να έρθει αντιμέτωπη η ριζοσπαστική Αριστερά που μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τις ποιοτικές αναλύσεις όλων των δημοσκοπήσεων, δεν έχει καταφέρει να αποτινάξει τα όποια φοβικά σύνδρομα εξακολουθούν να κρατούν δέσμιους χιλιάδες ηλικιωμένους πολίτες στο πολιτικό άρμα των «εξολοθρευτών» της τρίτης ηλικίας.
Η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα αποτελεί σήμερα τον τελευταίο πυλώνα μιας καταρρέουσας πλειοψηφίας. Είναι εκείνοι άλλωστε που, σύμφωνα με τους εκλογολόγους, τους έδωσαν τη νίκη στις τελευταίες εκλογές. Είναι αυτοί που τους κρατάνε ακόμη σε ψηλά ποσοστά σε όλες τις δημοσκοπήσεις, η ποιοτική ανάλυση των οποίων φανερώνει ότι σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες κάτω των 65 ετών, η Ν.Δ. λαμβάνει πολύ χαμηλά ποσοστά ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παντού πρώτος και μάλιστα με μεγάλη διαφορά. Είναι η ίδια ηλικιακή κατηγορία που κρατάει ζωντανό και το ΠΑΣΟΚ και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με δυσπιστία τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις πετσοκομμένες συντάξεις και την επισιτιστική της ανασφάλεια.
Αυτή η ηλικιακή κατηγορία δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να μείνει εκτός βεληνεκούς της Αριστεράς σαν μια εξ ορισμού χαμένη υπόθεση.
