ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΝΙΚΑ
Η πειθαρχημένη κοινωνία είναι το όραμα και η στρατηγική του ηγεμόνα, της ελίτ, των κυρίαρχων, της τάξης των πλουσίων: οι κυβερνήσεις τους χειραγωγούν τη συμμετοχή, τη δημοκρατία, τα αισθήματα και τις επιθυμίες καταστέλλοντας κάθε αντίσταση ή παραγωγική δράση ανεξάρτητη από το κεφάλαιο.
Η κίνηση πολιτικής χειραφέτησης αναδεικνύει την ενότητα και τη δυνατότητα για ανατροπή. Το αίτημα να πέσει η κυβέρνηση συμπυκνώνει τη λαϊκή διαμαρτυρία και το αίτημα πολιτικοποιείται με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε φορέα αυτής της ανάγκης για μια άλλη πολιτική. Η πειθάρχηση έρχεται να ευνουχίσει κάθε κίνηση που δεν εξυπηρετεί την κυρίαρχη τάξη και εισάγει το αίσθημα της ανασφάλειας ως το αποτέλεσμα στην απειθαρχία, την αντίσταση και την ελευθερία.
Η "δημοκρατία" τους γίνεται κάτι αβάσταχτο και η συμμετοχή ένα βάρος γεμάτο ευθύνες. Η μετάθεση αποτελεί το πολιτικό ησυχαστήριο και η ελπίδα το κρυφό ναρκωτικό της ψυχής.
Ζούμε πάνω σε έναν φλοιό ακατέργαστων αισθημάτων και εμπειριών από την ανταγωνιστική καθημερινότητα της βιοπάλης ενάντια στη βιοεξουσία (την εισβολή του κεφαλαίου στη διάρκεια όλης της μέρας - ζωής μας). όλα αυτά τα αισθήματα είναι αποτέλεσμα της διαδραστικότητας που έχουν υποτιμήσει οι γραφειοκράτες των κομμάτων της επανάστασης και των κινημάτων γιατί δεν ταιριάζει με την αφήγηση της ''μεγάλης μέρας'', του απελευθερωτικού γεγονότος και της ηγεμονίας των ιδεών τους.
Η απείθαρχη καθημερινότητα είναι η συντακτική συνεύρεση της επινόησης - δημιουργίας, της φαντασίας και της συνεχούς παρατήρησης και ελέγχου στο πεδίο της βιοπάλης. Αυτά τα τρία στοιχεία γίνονται το ατομικό και συλλογικό εργαστήρι της επανάστασης, που δεν εκφράζεται (τουλάχιστον ακόμα) ως συγκροτημένη τάξη που απαιτεί εργατικό κράτος, αλλά ως μια ασυγχρόνιστη δοκιμή για κάτι διαφορετικό αλλά αποτελεσματικό χάριν της ισότιμης συνεργασίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει τη δυνατότητα για πολιτική χειραφέτηση και γι' αυτό αναγνωρίζεται ως η αυριανή κυβέρνηση. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι δεν θέλει κρατισμό με ένα εργατικό κράτος ή αστική δημοκρατία και ηγεμονία αλλά τη δημιουργία του κοινωνικού - πολιτικού περιβάλλοντος όπου απελευθερώνεται η λαϊκή ευφυία δημιουργώντας νέους θεσμούς συνεργασίας, αυτοδιαχείρισης των άμεσα ενδιαφερομένων, νέων συνεταιρισμών, νέων παραγωγικών σχέσεων και όλα αυτά σε μια συντονισμένη υπεράσπιση από την κυβέρνηση της Αριστεράς.
Το κοινό όφελος και η υπεράσπιση της δημοκρατίας, διευρυμένης σε όλα τα πεδία των κοινωνικών, δημόσιων αγαθών, και αυτών όλων αναγνωρισμένων ως το κοινό καλό, αποτελεί, για την κυβέρνηση της Αριστεράς, τη ριζοσπαστική απάντηση στο ερώτημα: Τι γίνεται σήμερα και αύριο.
Δημοκρατία και κοινό καλό είναι η απάντησή μας στην πειθαρχία στις προσταγές του κεφαλαίου, του καπιταλιστικού κράτους, της ηγεμονίας, όχι μόνο για τη χώρα αυτή, αλλά για όλο τον κόσμο.
