Aν πιστέψουμε τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, η συνάντηση Σαμαρά - Μέρκελ ήταν πολύ σημαντική. Η Μέρκελ δεσμεύτηκε, λένε οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, ότι "η Γερμανία θα τηρήσει τις υποσχέσεις της σε ό,τι αφορά την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους".
Και γιατί η δέσμευση αυτή έχει μεγαλύτερη σημασία από την περσινή απόφαση του Eurogroup, οπότε ελήφθη η απόφαση της ενδεχόμενης απομείωσης του ελληνικού χρέους υπό την προϋπόθεση της επίτευξης βιώσιμων πρωτογενών πλεονασμάτων; Προσθέτει κάτι νέο η Μέρκελ; Προφανώς όχι, εκτός αν ο φιλοκυβερνητικός Τύπος υποπτεύεται σε τέτοιο βαθμό την κυρία Μέρκελ, φοβούμενος μια μακιαβελική αναδίπλωσή της, ότι δηλαδή θα αθετήσει τη θέση της.
Δεν λέω πως δεν υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο. Αλλαγές πολιτικής γίνονται πολλές φορές. Όμως η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν που συμφώνησε στις μνημονιακές πολιτικές - σοκ προσδοκώντας ανταλλάγματα αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, και όχι μετά τις ευρωεκλογές και αν...
Αν υποθέσουμε ότι το μόνο πρόβλημα στις σχέσεις Σαμαρά - Μέρκελ είναι ο ετεροχρονισμός, το κακό θα ήταν μικρό. Η λύση για το ελληνικό χρέος μπορεί να μην δόθηκε μετά τις γερμανικές εκλογές, αλλά θα δοθεί -λένε τα φιλοκυβερνητικά μέσα- με καθυστέρηση μερικών μηνών και πάντως μετά τις ευρωεκλογές.
Η απάντηση αυτή, ακόμη κι αν βάλουμε στην άκρη το μείζον θέμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, θέμα όχι δευτερεύον, αλλά κύριο, μπορεί να εξεταστεί μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γνωρίζουμε όλα τα δεδομένα της κυοφορούμενης απόφασης για το χρέος για να την κρίνουμε ουσιωδώς. Δεν έχουμε παρά μόνον υποθέσεις εργασίας, οι οποίες δεν απομειώνουν ουσιαστικά το χρέος, ενώ κρατούν όμηρο τη χώρα επί μισό αιώνα.
Το μείζον πρόβλημα είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική. Ο Σαμαράς ενέταξε τη χώρα στη στρατηγική Μέρκελ προσδοκώντας λύση για το χρέος, ενώ έβαλε σε δεύτερη μοίρα, αν δεν τις πίστεψε ως "λυτρωτικές", τις κατακλυσμιαίες επιπτώσεις της επεκτατικής λιτότητας. Ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις σε διαφορετική κατεύθυνση για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη κατατέθηκαν, όμως ο Σαμαράς δέθηκε με τη γερμανική στρατηγική, που πληγώνει τη χώρα και αποτελεί προμήνυμα για επερχόμενες αρνητικές εξελίξεις και στην ίδια την Ευρωζώνη. Περιθωριοποίηση της εργασίας, πενιχρά δημόσια αγαθά, ακόμη πιο πενιχρά κοινωνικά δικαιώματα και κατ' αναλογίαν ελευθερίες. Αυτό είναι το μοντέλο Σαμαρά - Μέρκελ, και μόνο πανηγυρισμούς δεν σηκώνει.
Σταύρος Καπάκος
