Το βιβλίο της Πατρίτσια Χάισμιθ, «Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ», αν και κυκλοφορεί στα γερμανικά από το 1961, εξακολουθεί να διαβάζεται πολύ. Ειδικά μετά τη δεύτερη επιτυχημένη μεταφορά του στο σινεμά το 1999 - η πρώτη ήταν με τον Αλαίν Ντελόν, στον ομώνυμο ρόλο, το 1960- το μυθιστόρημα μπήκε στην κατηγορία αυτών που «τσιτάρονται» και ο τίτλος του χρησιμοποιείται για να περιγράφεται ένας γοητευτικός αμοραλιστής εγκληματίας, που στο τέλος τη γλιτώνει.
Η περιγραφή που έκανε χθες στο ομότιτλο ρεπορτάζ του ο δημοσιογράφος της Süddeutsche, Κλάους Χούλβερσαϊντ, για την εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά στο Βερολίνο δεν είναι τόσο αγαπησιάρικη όσο η σκιαγράφηση του χαρακτήρα του Ρίπλεϊ από την Χάισμιθ. Αλλά ούτε τόσο σκληρή. Ο «ταλαντούχος κύριος Σαμαράς» δεν είναι ούτε τόσο γοητευτικός, ούτε τόσο αμοραλιστής, αλλά ούτε είναι δεδομένο ότι στο τέλος τη γλιτώνει.
Το ρεπορτάζ περιγράφει έναν Σαμαρά που προσπαθεί να κάνει μια επίθεση γοητείας στη γερμανική πρωτεύουσα, να μιλήσει οπλισμένος με το πρωτογενές πλεόνασμα για «Greekovery», κάτι που «πολλοί ούτε στην Αθήνα, ούτε στο Βερολίνο δεν έχουν αντιληφθεί να συμβαίνει». Περιγράφει έναν Σαμαρά που προσπαθεί να κρύψει τα όσα δεν πέτυχε: στο τομέα των ιδιωτικοποιήσεων, στον τομέα της δημιουργίας ενός αξιόπιστου φοροεισπρακτικού μηχανισμού, στον τομέα της μείωσης των αμυντικών δαπανών. Και αναδεικνύει ένα ακόμη… όπλο του Έλληνα πρωθυπουργού. Την επιχειρηματολογία του, ότι αν δεν βοηθήσουν εγκαίρως οι εταίροι να ελαφρύνει με κάποιον τρόπο το ελληνικό χρέος, θα κερδίσει τις ευρωεκλογές ο «λαϊκιστής» Τσίπρας.
