Κυβέρνηση, Σαμαράς, Βενιζέλος, Μνημόνια, τρόικες, είναι όλα αποδομημένα. Κανένας απλός πολίτης δεν έχει πλέον αμφιβολίες για το πού πάει το πράγμα. Όποιος θέλει σοβαρά να αγωνιστεί για την απαλλαγή της χώρας από τους επίορκους παραβάτες του Συντάγματος και των νόμων, οφείλει να συμβάλει και να απαιτήσει την ενότητα και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητα της βασικής εναλλακτικής λύσης, του ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλει να κατανοήσει πως για τη μεγιστοποίηση της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού χρειάζονται συμμαχίες και διευρύνσεις, αν ο στόχος είναι η σωτηρία της πατρίδας μας. Βεβαιώθηκα για μια ακόμη φορά πως αυτό είναι το μείζον ζήτημα του πολιτικού αγώνα την Τετάρτη το μεσημέρι, στην υπό καταρρακτώδη βροχή πορεία στο πλαίσιο της 24ωρης γενικής απεργίας.
ΣΥΝΕΠΗΣ, από τις 11 το πρωί ήμουν στο Μουσείο, εκεί όπου είχε δοθεί το ραντεβού των Συριζαίων. Βολεύτηκα κάτω από μια ομπρέλα του καφέ στο Μουσείο και όταν ξεκίνησε η πορεία βγήκα παίρνοντας θέση πίσω από το μπλοκ της Αυτόνομης Παρέμβασης. Λίγο πιο πίσω ήταν μια ομάδα με σημαίες της ΔΕΑ, της συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ που έλαβε παράταση (εύλογου;) χρόνου μέχρι να αποφασίσει αν θα αυτοδιαλυθεί και θα ενσωματωθεί ή θα αποχωρήσει, καθώς το συνέδριο αποφάσισε την ενοποίηση όλων των συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα. Εντάξει, με τις σημαίες δεν είχα κανένα πρόβλημα, αν και έχουν περάσει 4 μήνες από το συνέδριο. Κυριαρχούσε όμως το σύνθημα "Α-νυ-πα-κοή, απεργία γενική." Από το 1974 και μετά, οι τροτσκιστικές ομάδες δεν το αλλάζουν με τίποτα, παρ' ότι έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια! Οι τότε 20σάρηδες, που σήμερα έχουν περάσει τα 60, εξακολουθούν να επιμένουν πως αν δεν ισιώσει ο γιαλός, δεν γίνεται τίποτα! Το ίδιο σύνθημα ακούστηκε και από πιο μπροστά, όπου -από ό,τι είδα- ήταν το μπλοκ του ΣΕΚ, τροτσκιστικής συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
ΠΑΜΕ παρακάτω. Το ρεπερτόριο των συνδικαλιστών της προσκείμενης στον ΣΥΡΙΖΑ Αυτόνομης Παρέμβασης άλλαξε ελαφρά το σύνθημα των τροτσκιστών, με την ντουντούκα να αντηχεί "απεργία γενική μέχρι την ανατροπή". Κάποια στιγμή μπήκα στον πειρασμό να ρωτήσω από ποιες ρεαλιστικές συνθήκες προκύπτει αυτό το σύνθημα, αλλά ευτυχώς συγκρατήθηκα. Συνεχίζουμε. Από το ίδιο μπλοκ άκουσα και δύο "κλεμμένα" από το ΠΑΜΕ συνθήματα. Το πρώτο έλεγε "Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά." Ήθελα να ήξερα πόσοι από αυτούς που το φώναζαν ήταν εργάτες και αν δεν ήταν, αν έχουν μπει ποτέ σε κάποιο εργοστάσιο της σημερινής εποχής. Αν έχουν δει πώς γυρνάνε τα γρανάζια, βρε αδερφέ. Παλιότερα, ένα βαπόρι μπορεί να είχε έως και 100 άτομα πλήρωμα. Σήμερα ένα πλοίο του ίδιου μεγέθους ταξιδεύει ασφαλέστερα, το πολύ με πλήρωμα 10-15 ατόμων. Δεν είναι άξιο μελέτης το τι μεσολάβησε;
ΑΛΛΑ ας πάμε και στο δεύτερο σύνθημα, και αυτό του ΚΚΕ, αλλά της περιόδου της Αλέκας Παπαρήγα, γιατί πριν, επί Χαρίλαου Φλωράκη, εθεωρείτο αριστερίστικη απόκλιση. Το σύνθημα λοιπόν έλεγε. "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του απολυμένου, του άνεργου και του μετανάστη". Πάλι στην παρανομία βρέθηκα. Ούτε εργάτης είμαι, ούτε απολυμένος, ούτε άνεργος, ούτε μετανάστης. Σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, είκοσι τρία μετά την εξαφάνιση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" και τη μετατροπή της Κίνας και του Βιετνάμ σε καπιταλιστικές οικονομίες, και ακόμα δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα αυτονόητα. Και το αυτονόητο είναι, πως απέναντι στον παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο αρπακτικό καπιταλισμό, με όποιες αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων του, ένα κομμάτι της Αριστεράς συμπεριφέρεται λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα στον κόσμο, πολιτικά και τεχνολογικά.
Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ δεν επέλεξε τις Θερμοπύλες γιατί ήταν δειλός, αλλά για να περιορίσει το στρατηγικό πλεονέκτημα των Περσών. Και ο ΕΛΑΣ ανέβηκε στα βουνά και κρύφτηκε στις πόλεις και τα χωριά, ως αντιστάθμισμα στη δύναμη πυρός των Γερμανών κατακτητών. Δεν τους κάλεσε στον κάμπο της Κωπαΐδας για αναμέτρηση με τουφέκια εναντίον των πάντσερ. Θέλω να πω ότι για να αναλάβεις την εξουσία που μόνον ο ελληνικός λαός διά της ψήφου του μπορεί να σου αναθέσει και κυρίως για να αντέξεις εκεί προς όφελος του λαού, είναι δύσκολο όσο οι δέκα άθλοι του Ηρακλή μαζί και ίσως δεν φτάνουν. Για να σταθείς στο σημερινό διεθνές αλλά και εσωτερικό περιβάλλον, απαιτείται ευφυΐα, πειθαρχία, σχέδιο με εναλλακτικές λύσεις και κυρίως συμμετοχή και συμπαράσταση από όσον το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.
ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ από όσους αισθάνονται ότι βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίοδο δεν μπορεί κανείς να απαγορεύσει να διεκδικήσει την εξουσία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση σε αυτήν εδώ τη... νησίδα με τη σιδερένια καθοδήγηση της επαναστατικής εξουσίας (χωρίς κανέναν εργάτη). Δόξα τω Θεώ, όπως τα μέτρησε και ο Μανώλης Γλέζος, πενήντα αριστερά κόμματα έχει ο τόπος. Γιατί πρέπει, στα τελευταία βαγόνια του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι που δεν τους αρέσει το δρομολόγιο και ο προορισμός να τραβάνε διαρκώς τα χειρόφρενα; Και τι θα κερδίσουν αν η ορμητική αμαξοστοιχία στην οποία θέλει να επιβιβαστεί περισσότερος του 27% κόσμος εκτροχιαστεί ή δεν φτάσει ποτέ στον προορισμό της; Από μια άποψη λοιπόν, ευτυχώς που η πορεία της Τετάρτης -λόγω βροχής- ήταν μεταξύ μας.
