Η ευρεία συμφωνία για την ψήφιση νομοθεσίας που θα οδηγήσει στη διακοπή της κρατικής χρηματοδότησης της Χ.Α. είναι πολλαπλώς ορθή επιλογή. Πρώτον, γιατί αντιστοιχεί στη πλειοψηφική βούληση των πολιτών - θέλουν να μπει τέλος στη χρηματοδότηση. Δεύτερον, γιατί έτσι η ρύθμιση θα είναι αποτελεσματική, χωρίς να γίνεται εργαλείο διαίρεσης των κοινοβουλευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων που αντιδρούν στον νεοναζισμό. Τρίτον, γιατί μας δείχνει τον δρόμο και για άλλες νομοθετικές ρυθμίσεις - τομές.
Όσο κι αν η συμφωνία για τη διακοπή της χρηματοδότησης φαίνεται εύθραυστη, έχει ισχυρή δυναμική. Δεν την αντλεί από τις διακομματικές διαπραγματεύσεις, αλλά από την πλειοψηφική λαϊκή βούληση. Οι διαπραγματεύσεις έκαναν πράξη αυτή τη βούληση. Η συνάντηση των κομμάτων - και με υπέρ και με λευκή, αλλά όχι αντίθετη ψήφο - θα κάνει ιδιαίτερα αποτελεσματική τη νομοθεσία. Και παρέχει την εγγύηση ότι δεν θα πέσει στην παγίδα η δημοκρατία μας, να συγκρούονται οι δυνάμεις που πραγματικά θέλουν να περιθωριοποιήσουν τον νεοναζισμό, την εγκληματική οργάνωση. Συγχρόνως, η κοινή αυτή στάση μας δείχνει πως και άλλες νομοθετικές ρυθμίσεις μπορούν και πρέπει να προχωρήσουν. Και συνάμα τι δεν έχει δημοκρατική αξία και είναι απλώς παλαιοκομματισμός.
Καθώς προχωρούν οι δικαστικές και αστυνομικές έρευνες για τη Χ.Α. και τα στηρίγματά της, φθάνει η στιγμή να γίνει ένα βήμα, ένα καθυστερημένο επί 40 χρόνια βήμα. Η νομοθέτηση του ποινικού αδικήματος της ρατσιστικής και ναζιστικής προπαγάνδας και της προβολής των ναζιστικών συμβόλων. Το καθυστερημένο και μπλοκαρισμένο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Αναμφίβολα υπάρχουν πτυχές που πρέπει να προσεχθούν. Για να μην αυτοϋπονομευθεί η πρωτοβουλία.
Αλλά πώς θα διεξαχθεί συντονισμένα η αντιρατσιστική και αντιναζιστική μάχη σε όλους τους κρατικούς θεσμούς, και στην αστυνομία και στον στρατό, αλλά και στα σχολεία και στους αθλητικούς φορείς, αν δεν υπάρχει σαφής νομοθεσία. Και όσον αφορά τον ρατσισμό υπάρχει νόμος - κρίνεται από πολλούς ανεπαρκής - αλλά όσον αφορά τον ναζισμό δεν υπάρχει. Το ναζιστικό μουσείο του Πάλλη μπορεί να είναι αποδεκτό, να γίνονται και επισκέψεις;
Οι παλαιότεροι γνωρίζουν γιατί δεν ψηφίστηκε ποτέ τέτοιος νόμος στην Ελλάδα. Η μετεμφυλιακή Δεξιά δεν ήθελε, το κράτος έως και μετά το '74 ήταν ομπρέλα για φιλοναζιστικά στοιχεία. Η αντιναζιστική νομοθεσία έπρεπε να προχωρήσει μετά τη μεταπολίτευση. Δεν έγινε, παρά τη σαφή σύγκρουση των φιλοχουντικών και φιλοναζιστικών δυνάμεων με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κάτι που δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει προ ημερών ο Ν. Μιχαλολιάκος, απειλώντας τη Ν.Δ. με νέο... '81! Συμπέρασμα: Χωρίς ταλαντεύσεις η μάχη πρέπει να φθάσει στο τέλος από όλες τις πλευρές. Η ναζιστική προπαγάνδα - που κεντρικό της στοιχείο είναι η ύπουλη αμφισβήτηση του ολοκαυτώματος των Εβραίων και της Ελλάδας - πρέπει να έχει απέναντί της τη δημοκρατία και τους θεσμούς της.
Βεβαίως και υπάρχουν διαφωνίες που πρέπει να μετασχηματιστούν σε ευρεία συμφωνία. Υπάρχει η δυνατότητα. Αυτά τα θέματα προστασίας δημοκρατίας και η μάχη για την οικονομική - κοινωνική πολιτική είναι τα μεγάλα θέματα, των οποίων η έκβαση θα κρίνει την πορεία της χώρας. Αυτά και όχι οι κλασικοί μικροπολιτικοί καυγάδες τύπου Βενιζέλου - Αβραμόπουλου, που δεν έχουν κανένα προγραμματικό ενδιαφέρον και δεν κρίνουν τίποτα.
