ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
"Διοργάνωση επιχειρήσεων προβοκάτσιας". "Στρατηγική σπίλωσης της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ". "Διακίνηση υπονοούμενων εμπλοκής της Αριστεράς σε φαινόμενα που έχει καταγγείλει". "Αγαστή συνεργασία αστυνομικών με ακραία στοιχεία". Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν αντικείμενο του σημερινού ρεπορτάζ, αλλά όχι, είναι μέρος των όσων έχει καταγγείλει στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δύο φορές και, σημειωτέον, σε ανύποπτο χρόνο σε σχέση με τα τωρινά γεγονότα.
Η πρώτη αφορμή που είχε φέρει τον Αλέξη Τσίπρα -μαζί με τη βουλευτή Ηρώ Διώτη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως νομικό παραστάτη- στο γραφείο του Ιωάννη Τέντε ήταν η βάρβαρη επίθεση που είχε δεχθεί από τα ΜΑΤ ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος τον Ιούνιο του 2011. Δύο εβδομάδες μετά, στη μηνυτήρια αναφορά που κατέθετε την 1η Ιουλίου ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, προειδοποιούσε: "Η αποδεδειγμένη πλέον και στοιχειοθετημένη αγαστή συνεργασία των αστυνομικών 'αποκατάστασης τάξης' με κουκουλοφόρους και ακραία στοιχεία που επίσης ασκούν βία στο πλαίσιο ειρηνικών διαδηλώσεων δεν μπορεί να παραμένει ανέλεγκτη".
Λίγους μήνες μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται, με θύμα, αυτή τη φορά, τον πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος Μάριο Λώλο και στη νέα αίτηση- αναφορά του προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (στις 9 Απριλίου 2012), ο Αλέξης Τσίπρας επαναλαμβάνει την ίδια διατύπωση για τη συνεργασία αστυνομικών από τη μια, κουκουλοφόρων και ακραίων από την άλλη.
Όμως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έκανε τότε ένα βήμα παραπάνω για τη στενή αυτή σχέση: "Πολύ περισσότερο με δεδομένο ότι αποτελεί στρατηγική σπίλωσης της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, η διοργάνωση επιχειρήσεων προβοκάτσιας και εν συνεχεία διακίνηση υπονοούμενων εμπλοκής της Αριστεράς σε φαινόμενα, τα οποία εμείς με συνέπεια έχουμε καταγγείλει και ζητούμε επίμονα να διερευνηθούν και να ελεγχθούν", ήταν τα όσα, προφητικά δυστυχώς, ανέφερε ενώπιον του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
"Κανείς" -τόνιζε εξάλλου ο Αλ. Τσίπρας- "δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αστυνομική καταστολή και η απρόκλητη βία, που ασκούνται εν όψει της ψήφισης νέων κάθε φορά μνημονιακών μέτρων χωρίς καμία νομιμοποίηση, ή εν όψει της διαμαρτυρίας για την ασκούμενη πολιτική, συνιστά μέσο κατάλυσης της δημοκρατίας και κατάπνιξης της διαμαρτυρίας για τις κατάφωρες παραβιάσεις του Συντάγματος. Συνιστά ακόμη βίαιη συνδρομή στην κατάλυση του Συντάγματος, με μέτρα που κατακρημνίζουν τα δικαιώματα των πολιτών, εκχωρώντας τη δημόσια εξουσία και την εθνική κυριαρχία σε πιστωτές και επιτηρητές".
Ύστερα από σχεδόν δυόμισι στη μια περίπτωση και ενάμιση χρόνο στην άλλη, η Δικαιοσύνη καλείται να δώσει τη συνέχεια.
