Ρεπορτάζ: Χρήστος Σίμος
Την πλήρη αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας δήλωσε για μία ακόμα φορά ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος την περασμένη Πέμπτη. Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση προετοιμάζει το ξεπούλημα σε τιμή ευκαιρίας δύο εταιρειών που όχι μόνο παρέχουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, αλλά είναι και κερδοφόρες, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε την ανάληψη πρωτοβουλιών πανελλαδικής εμβέλειας προκειμένου να αποτραπεί η κίνηση αυτή, η οποία, σε όποια χώρα κι αν δοκιμάστηκε, είχε αρνητικές συνέπειες τόσο ως προς την ποιότητα του νερού όσο και ως προς τις τιμές. Στη συνέντευξη τύπου πήραν μέρος οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλης Γλέζος, Απόστολος Αλεξόπουλος, Νάντια Βαλαβάνη και Δημήτρης Στρατούλης, καθώς και ο συντονιστής της οργάνωσης ΣΥΡΙΖΑ ΕΥΔΑΠ, Βασίλης Τσόκαλης.
Τόσο η ΕΥΔΑΠ όσο και η ΕΥΑΘ έχουν περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ και η ιδιωτικοποίησή τους σχεδιάζεται να ολοκληρωθεί το 2014. "Η ΕΥΑΘ χρησιμοποιείται ως οδηγός για το ξεπούλημα και της ΕΥΔΑΠ" υπογράμμισε μιλώντας στην "Αυγή" της Κυριακής ο Γιώργος Αρχοντόπουλος, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων της εταιρείας και μέλος της κίνησης "SOSτε το Νερό". Η ΕΥΑΘ είναι μια κερδοφόρα εταιρεία με 20 εκατ. ευρώ κέρδη μόνο για το 2013 και αποθεματικό που φτάνει τα 42 εκατ. ευρώ, σημείωσε ο Γ. Αρχοντόπουλος, τη στιγμή που το δημόσιο της χρωστάει περίπου 50 εκατ. ευρώ. Ωστόσο, η κυβέρνηση επιδιώκει να την ξεπουλήσει με τιμή που δεν θα υπερβεί τα 120-130 εκατομμύρια, τόνισε.
Μιλώντας για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΥΔΑΠ, ο Β. Τσόκαλης σημείωσε πως "θέλουμε μια ΕΥΔΑΠ απαλλαγμένη από τη διαφθορά και τις πελατειακές νοοτροπίες, με διαφάνεια, δημόσια λογοδοσία και κοινωνικό έλεγχο". Σημειώνεται ότι το νέρο της ΕΥΔΑΠ θεωρείται από τα καλύτερα της Ευρώπης, ενώ, για το 2012, η ΕΥΔΑΠ είχε σημαντική διάκριση σε διεθνή περιβαλλοντικό διαγωνισμό σε σχέση με την ποιότητα του νερού.
Απέτυχε η ιδιωτικοποίηση
Στη Βρετανία οι ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν κατά την περίοδο 1989-1993 είχαν συνέπεια την αύξηση της τιμής του νερού αρχικά κατά 50% και συνολικά κατά 245% μέχρι το 2006. Οι παρεχόμενες υπηρεσίες ύδρευσης και η ποιότητα υποβαθμίσθηκαν, καθώς οι εταιρείες, προκειμένου να ανεβάσουν την κερδοφορία τους, κράτησαν τις επενδύσεις στο κατώτερο δυνατό επίπεδο. Επιπλέον αυξήθηκε ο αριθμός των νοικοκυριών που αποσυνδέθηκαν λόγω αδυναμίας πληρωμής των λογαριασμών.
Στη Γαλλία το 1985 ιδιωτικοποιήθηκε το 77% του δικτύου ύδρευσης της χώρας. Η αύξηση του τιμολογίου σε συνδυασμό με την ελλιπή συντήρηση του δικτύου απέδειξαν ότι η ιδιωτικοποίηση δεν μπόρεσε να φέρει θετικά αποτελέσματα. Από τον Ιανουάριο του 2010, μετά από 25 χρόνια που τη διαχείριση του νερού στο Παρίσι είχαν αποκλειστικά ιδιωτικές εταιρείες, αυτή επανήλθε στην κυριότητα του Δήμου.
Στην Αργεντινή το 1993 ιδιωτικοποιήθηκε το σύστημα ύδρευσης - αποχέτευσης του Μπουένος Άιρες. Μετά από 4 χρόνια διαπιστώθηκε ότι η πολυεθνική τηρούσε μόνο το 45% των συμβατικών υποχρεώσεων, ενώ ζητούσε αλλαγές στη σύμβαση για να αυξήσει τις τιμές. Το 2003 διαπιστώθηκε ότι γινόταν επεξεργασία μόνο στο 12% των λυμάτων και το σύνολο σχεδόν απορριπτόταν ανεπεξέργαστο στον ποταμό Ρίο Ντε Λα Πλάτα προξενώντας οικολογική καταστροφή.
Στη Βολιβία το 1999 παραχωρήθηκε το δίκτυο ύδρευσης σε πολυεθνική υπό την ηγεσία της αμερικανικής Bechtel. Το 2000 οι αυξήσεις στα τιμολόγια του νερού οδήγησαν σε διαμαρτυρίες που κλιμακώθηκαν και απέκτησαν χαρακτήρα εξέγερσης με 7 νεκρούς. Η εκτόξευση των τιμολογίων, που ακολούθησε, οδήγησε στη δημιουργία ενός κοινωνικού κινήματος που κέρδισε τη μάχη καταφέρνοντας να ακυρωθούν τα συμβόλαια της πολυεθνικής.
