Τότε... "Κόκκινη Προβιά". Σήμερα... "Κόκκινη Βία". Οι ίδιοι μηχανισμοί, τότε και σήμερα. Με την ίδια στόχευση...
Το αποκαλυπτικό όμως δημοσίευμα της εφημερίδας μας την περασμένη Πέμπτη τους χάλασε τα σχέδια, καθώς με την αποκάλυψη της προβοκάτσιας, που προετοίμαζαν τα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, οι δημοκρατικοί πολίτες -ακόμη και εκείνοι που δεν ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ή Αριστερά εν γένει- αφυπνίσθηκαν.
Δεν είναι τυχαίο ότι το δημοσίευμα ειδικού συνεργάτη της "Αυγής", υπό τον τίτλο "Στήνουν προβοκάτσια", έκανε από το πρωί της Πέμπτης τον γύρο των ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών και του κόσμου του Ίντερνετ. Αλλά και οι συζητήσεις των πολιτών που ανησυχούν για τις επιδιώξεις της ακροδεξιάς ομάδας Σαμαρά έδιναν και έπαιρναν...
Προβοκάτσια, με αφορμή μια παλιά υπόθεση -γιατί όχι όμως και νέα;- και στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και τα κοινωνικά κινήματα που αντιδρούν στον μνημονιακό οδοστρωτήρα, την οριστική ενοχοποίηση των οποίων πολύ θα ήθελαν να δουν κυβέρνηση και δανειστές.
Το σχέδιο προβοκάτσιας, όπως αποκάλυψε ο ειδικός συνεργάτης, αποσκοπούσε στο να χτυπηθεί η "αριστερή βία", αλλά, για να υπάρχει, πρέπει προηγουμένως να ανακαλυφθεί, να... στηθεί. Αμέσως μετά, τη συνέχεια μπορεί εύκολα να την φαντασθεί κανείς: βομβαρδισμός της κοινής γνώμης από τα συστημικά, αλλά και εξαρτημένα, την ίδια στιγμή, από τράπεζες και πολιτικό σύστημα, Μέσα Ενημέρωσης. Ο μηχανισμός έχει πιάσει άλλωστε εδώ και καιρό δουλειά, υποκλέπτοντας και μοντάροντας τηλεφωνικές συνομιλίες -πάντα με στόχο την τεχνητή δημιουργία του... άλλου άκρου.
Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο
Τα σχέδια όμως ακύρωσε το δημοσίευμα της "Αυγής" και η δυναμική απάντηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επέβαλε, διά της βουλευτού Ζωής Κωνσταντοπούλου, στην Επιτροπή Θεσμών να έλθει να δώσει εξηγήσεις στη Βουλή ο "σαμαράνθρωπος" διοικητής της ΕΥΠ (και πρώην μέλος της "γαλάζιας" μονταζιέρας) Θ. Δραβίλλας. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να ζητεί επιπλέον, διά του προέδρου του Αλέξη Τσίπρα, να έλθει ενώπιον του Κοινοβουλίου και ο πραγματικός προϊστάμενος του διοικητή της ΕΥΠ, Αντώνης Σαμαράς. Δεν θα αργήσει και αυτό... Οι εξελίξεις προδιαγράφονται ραγδαίες.
Συμπέρασμα; Όπως προκύπτει από τον δημόσιο διάλογο ώς και την Παρασκευή το βράδυ, είναι προφανές ότι μια συμπαγής δημοκρατική, πολυκομματική συμμαχία ορθώθηκε απέναντι στα σχέδια ακύρωσης της Δημοκρατίας μας, απέναντι σε όλους εκείνους που επιχειρούν να ελέγξουν τη λαϊκή θέληση με υποκλοπές, παρακολουθήσεις κ.ά. τέτοια "εργαλεία".
Το γεγονός ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου βρέθηκε παντελώς απομονωμένη, ακόμη και μέσα στα ίδια τους τα κόμματα, έγινε περισσότερο φανερή από την απάντηση του πανικόβλητου πρωθυπουργού στην Πολιτική Επιτροπή της Ν.Δ., που απάντησε με τη στρατηγική της έντασης, της όξυνσης, ενώ επεχείρησε να συνδέσει τον ΣΥΡΙΖΑ με περιστατικά βίας, φωτογραφίζοντάς τον (αλλά όχι με ονομαστική αναφορά). Η ομιλία Σαμαρά -μας έλεγαν στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είναι δηλωτική των ανομολόγητων σχεδίων: επιδιώκουν να σταματήσουν τον πολιτικό χρόνο, και μαζί τη ραγδαία μείωση ισχύος της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, αδιαφορώντας για το πώς αυτό θα επιτευχθεί. Με κοινωνική αναταραχή; Γιατί όχι;- είναι η απάντηση των νοσηρών αυτών εγκεφάλων. Γι' αυτό και η, σε υψηλότατους τόνους, καταγγελία, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, του Αντ. Σαμαρά, ως "αρχιερέα του πολιτικού διχασμού και της θεωρίας των δύο άκρων".
Ενώ και ο αντιπρόεδρος Βενιζέλος, παρ' ότι τον υπέδειξε το επίμαχο ρεπορτάζ της "Αυγής" ως τον νομικό... σύμβουλο του σχεδίου των σκληρών του Μ. Μαξίμου, δεν είπε λέξη για το θέμα. Κοντά στους επικεφαλής της σκοτεινής αυτής επιχείρησης ο Νίκος Δένδιας, που δήλωσε ότι η ΕΥΠ δεν παρακολουθεί πολιτικά κόμματα, χωρίς όμως να απαντήσει για το τι κάνουν άλλες υπηρεσίες, προΐσταται (π.χ. Αντιτρομοκρατική), κυρίως όμως σιώπησε για τη διασπορά εξοπλισμού παρακολούθησης (τα διαβόητα "βαλιτσάκια), για λογαριασμό υπηρεσιών, ακόμη όμως και επιχειρηματιών, με κοινό στοιχείο αυτών των τελευταίων τις στενές σχέσεις με τον Αντ. Σαμαρά. Κάποια δε από τα βαλιτσάκια είναι στα χέρια απόστρατων, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Η Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν ωστόσο από όσους κρύβονται στη σκιά.
