Πρέπει πριν απ' όλα να συνεννοηθούμε.
1. Η Χρυσή Αυγή δεν αρκείται στη ρητορική του μίσους, στον ρατσιστικό μισαλλόδοξο λόγο. Συγκροτεί παραστρατιωτικές ομάδες, τάγματα εφόδου για να υλοποιήσει με εγκληματικές ενέργειες τη "θεωρία" της.
2. Η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να παίζει στα κενά του κοινωνικού κράτους, στην ιδεολογική θολούρα, στις κοινωνικές αδικίες και ανισότητες και να δίνει σε πολλούς (αφελείς; απογοητευμένους; φοβισμένους; επιρρεπείς;) Έλληνες την αίσθηση του «ισχυρού και καθαρού προστάτη».
3. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι μόνη στη διάβρωση της δημοκρατίας και τη διείσδυση στις κοινωνικές ομάδες και περιοχές της φτώχειας και του αποκλεισμού. Συνεπικουρείται -ευθέως ή πλαγίως, πάνω και κάτω από το τραπέζι- τόσο από δυνάμεις του κεφαλαίου (ελληνικού και ξένου) όσο και από δυνάμεις των υπηρεσιών (κρατικών ή παρακρατικών).
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε οι προτάσεις είναι οι εξής:
1. Ενίσχυση του θεσμικού οπλοστασίου του ποινικού κώδικα (με προσοχή όμως να μη θιγούν ελευθερίες και δικαιώματα αθώων πολιτών).
2. Συμβολικές (μακάρι και ουσιαστικές) κινήσεις από όλους τους αρχηγούς των υπόλοιπων κομμάτων που θα δίνουν ενιαίο μήνυμα στην ελληνική κοινωνία πως "δεν θέλουμε φασισμό σ' αυτή τη χώρα".
3. Δημιουργία διακομματικού δικτύου κατά του φασισμού που θα ενημερώσει γονείς, μαθητές, φοιτητές, αγρότες, τοπικές κοινωνίες, σε όλη την Ελλάδα -μέχρι τις πλέον απομακρυσμένες περιοχές- για το τι πρεσβεύει και τι πράττει η Χρυσή Αυγή.
4. Συμφωνία αυτοδέσμευσης των ΜΜΕ για τη μη προβολή των εκπροσώπων της Χρυσής Αυγής.
Τέλος, στη φάση αυτή που η δημοκρατία μας έχει τεθεί στο στόχαστρο της Ακροδεξιάς, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο τα αριστερά κόμματα να θέσουν την ομαλότητα πάνω από την όποια συγκυριακή στρατηγική τους και να σταματήσουν -στην πράξη, έστω και με θυσίες ψήφων- την πορεία προς ένα κοινωνικό και πολιτικό τούνελ βίας και αίματος από το οποίο κανείς δεν πρόκειται εύκολα και ατραυμάτιστα να βγει.
