Ο φόνος του Παύλου Φύσσα έχει πολιτικά κίνητρα και μπορεί να αποτελέσει το σημείο καμπής για την αλλαγή. Ο νεκρός είναι καρπός της εξακολουθητικής ανοχής προς τη Χρυσή Αυγή και αν είχαν αντιμετωπιστεί ακαριαία και σοβαρά τα γεγονότα του Μελιγαλά και του Περάματος, ίσως να μην είχαμε φτάσει ώς εδώ. Όμως, μέσα στους θεσμούς του κράτους υπάρχουν θύλακοι που κάνουν τα στραβά μάτια στη Χρυσή Αυγή. Η αστυνομία αδιαφορεί, η ανοχή και η ατιμωρησία αποθρασύνει τέτοιες πράξεις.
Προϋπόθεση για την αυστηρή αντιμετώπιση και την πολιτική απομόνωση της Χρυσής Αυγής είναι η εγκατάλειψη, εκ μέρους της κυβέρνησης, της θεωρίας των δύο άκρων. Μιας θεωρίας άδικης, αντιστόρητης και ακραίας, που ξεπλένει και διευκολύνει τη Χρυσή Αυγή. Χτυπάει όχι τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τη δημοκρατία, τη δυνατότητα, εν τέλει, να αντιπαρατιθέμεθα για τα προβλήματα του τόπου.
Όμως, ο Σαμαράς δεν έχει αποκηρύξει τη θεωρία των δύο άκρων και ο Χρύσανθος Λαζαρίδης χωρίς την κάλυψη Σαμαρά δεν θα έλεγε αυτά που είπε. Σαφής αποδοκιμασία δεν έχει ακουστεί από το Μέγαρο Μαξίμου.
Κατά συνέπεια, πρέπει να αφήσουμε τους συμψηφισμούς μεταξύ παραστρατιωτικής δράσης από τη μια και κριτικής και πολεμικής, αν θέλετε, από την άλλη, που καλώς υπάρχει σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ανάμεσα στην πλειοψηφία και τη μειοψηφία.
Εμείς, από την πλευρά μας, δεν θα πέσουμε στην παγίδα της αποσταθεροποίησης που στήνουν η Χρυσή Αυγή και παρακρατικοί μηχανισμοί. Υπάρχουν τέτοια σενάρια και από κάποιους επιχειρείται να καλλιεργηθεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα.
Και δύο ακόμη παρατηρήσεις εν κατακλείδι: Το ποινικό οπλοστάσιο είναι επαρκέστατο για την αντιμετώπιση της εγκληματικής δράσης.
Πρέπει, τέλος, να αλλάξει ριζικά η πολιτική που γεννά φτώχεια και με τη σειρά της γεννά φασισμό.
