Tο μνημονιακό μιντιακό σύστημα φρίττει και ολοφύρεται από χθες για τις "επιθέσεις" εις βάρος της υπουργού αναπληρώτριας Άμυνας, Φώφης Γεννηματά, και του βουλευτή της Ν.Δ. και πρώην υπουργού, Προκόπη Παυλόπουλου. Αν όμως παρακολουθήσει κανείς το ρεπορτάζ, πέρα από τους πηχυαίους τίτλους και τα σχόλια ιερής αγανάκτησης, θα διαπιστώσει πως εναντίον του Προκόπη Παυλόπουλου εκτοξεύθηκε ένα μπουκαλάκι νερό, η δε κ. Γεννηματά έγινε στόχος χυδαίων, ανεπίτρεπτων χαρακτηρισμών, όχι όμως χειροδικίας. Και οι δυο τους έπεσαν πάνω σε ανθρώπους που χάνουν τη δουλειά τους, λοιδορούμενοι, μάλιστα, και στοχοποιούμενοι ως κηφήνες, ως υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση.
Θα ήταν παράξενο, σε μια χώρα όπου ο κόσμος υφίσταται αυτά που υφιστάμεθα εμείς στην Ελλάδα, να μην υπάρχει καμιά αντίδραση που να ξεφεύγει από το πολιτίκαλι κορέκτ. Θα ήταν επίσης παράξενο να περιμένει κανείς, τα στελέχη των κομμάτων που κυβέρνησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια, και εξακολουθούν να κυβερνούν, να ραίνονται με ροδοπέταλα στους δρόμους. Θα πει κανείς: μα, ο Παυλόπουλος και η Γεννηματά είναι το θέμα; Αυτοί προσωποποιούν το Μνημόνιο; Την ανεργία; Τη ματαίωση; Η απάντηση είναι όχι, δεν είναι ειδικά αυτοί, αλλά σε μια πραγματικότητα όπου οι πολίτες πλήττονται οριζοντίως, οριζοντίως αντιδρούν. Η ακραία περιφρόνηση, άλλωστε, με την οποία το μνημονιακό σύστημα αντιμετωπίζει κάθε συντεταγμένο δημοκρατικό θεσμό, δίνει λαβές για τέτοιου είδους αντιδράσεις, οι οποίες ευτυχώς παραμένουν στα όρια "πταίσματος".
Το γεγονός ότι δεν συμβαίνουν συχνότερα τέτοια περιστατικά, ενδεχομένως και πιο βίαια, έχει να κάνει όχι μόνο με το γεγονός ότι οι μνημονιακοί απλώς αποφεύγουν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους ή να εμφανιστούν σε δημόσιες εκδηλώσεις, αλλά και με το αίσθημα αξιοπρέπειας των πολιτών, τους οποίους καλά θα κάνουν να μην προκαλούν σκούζοντας.
Άμα χτυπήσεις κάποιον με το αυτοκίνητο, δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι ότι σου στράβωσε ο προφυλακτήρας, πώς να το κάνουμε...
