Συνηθίζουμε οι δημοσιογράφοι να υπερεκτιμούμε τους ανασχηματισμούς. Όλους τους ανασχηματισμούς, και τον πρόσφατο ασφαλώς. Να δημιουργούμε ατμόσφαιρα αγωνιώδους αναμονής όταν επίκεινται, κλίμα πανικού όταν βρίσκονται σε εξέλιξη, εικόνα μεγάλων ανατροπών μετά την ολοκλήρωσή τους. Και να τα χιλιάδες "έκτακτα" στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Και να οι σχολιασμοί οι βαθυστόχαστοι, και να τα επιτηδευμένα περίπλοκα σενάρια εξελίξεων, και να τα απίστευτα στην έκταση, συνήθως και στην ελαφρότητά τους, κατεβατά στις εφημερίδες. Δίχως να λέμε ή να γράφουμε αυτό που, ωστόσο, ξέρουμε πολύ καλά. Ότι, συνήθως, δεν σημαίνουν τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα...
Έτσι και τώρα, με τη νέα δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Το φουσκώσαμε το ζήτημα ως εκεί που δεν παίρνει. Έφτασαν κάποιοι να μιλήσουν -έτσι, δίχως τη στοιχειώδη αίσθηση του μέτρου- για το ανάλογο της συγκυβέρνησης Σοφούλη - Τσαλδάρη στον εμφύλιο. Προκειμένου, προφανώς, να επισημάνουν το αντίστοιχο της εθνικής κρισιμότητας. Και της "εθνικής ευθύνης" των δύο ηγετών, των σημερινών. Υπερβολές. Υπερβολές εν κενώ. Τόσο ως προς το αληθές περιεχόμενο του εγχειρήματος, αλλά και ως προς το πραγματικό ενδιαφέρον των πολιτών. Γιατί είναι αλήθεια ότι οι πολίτες δεν συμμερίζονται στο ελάχιστο τις δημοσιογραφικές υστερίες. Ξέρουν πολύ καλά "τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες"...
Η δικομματική λοιπόν που διαδέχτηκε την τρικομματική. Της οποίας οι περισσότερες παράμετροι δεν αντέχουν παρά σε... παραπολιτικό ή σε γελοιογραφικό σχολιασμό. Με εμφανέστατο το δεξιό, αν όχι το ακροδεξιό, πρόσημο, παρά τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ -πάση δυνάμει αυτή τη φορά.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα τα κρίσιμα (και τα "μνημονιακά") υπουργεία παρέμειναν στα χέρια της Ν.Δ. Το ίδιο και τα υπουργεία που έχουν να διαχειριστούν "ιδεολογικής ευαισθησίας" θεματολογία. Με το Δικαιοσύνης (αντιρατσιστικό) και το Εσωτερικών (ιθαγένεια), στην κορυφή του σχετικού δειγματολογίου. Ιδιαιτέρως η επιλογή του Χαράλαμπου Αθανασίου για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης στη θέση του Αντώνη Ρουπακιώτη δείχνει πεντακάθαρα τις επιλογές και τις προθέσεις του Αντώνη Σαμαρά. Και προδιαγράφει την τύχη του αντιρατσιστικού, και όχι μόνο. Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνει το ΠΑΣΟΚ...
Μονόδρομος για το ΠΑΣΟΚ
Στερούνται, ασφαλώς, σοβαρότητας τα σενάρια συνωμοσίας, τα διακινηθέντα (κι ας διαψεύστηκαν αρμοδίως) από την πλευρά στελεχών της ΔΗΜ.ΑΡ. Ότι και καλά τους πολέμησαν, και τους εξωπέταξαν, τα "συμφέροντα". Αντιθέτως διαθέτει στέρεη βάση ο ισχυρισμός (προερχόμενος κι αυτός από στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ.), ότι "τους πούλησε ο Βενιζέλος". Καθώς, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και οι άνθρωποί του διαλαλούσαν, επί μέρες, σ' όλους τους τόνους πως, αν φύγει η ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση, το ίδιο θα πράξουν κι εκείνοι. Όπως και ότι Βενιζέλος και Κουβέλης έχουν συμπήξει ενιαίο μέτωπο έναντι του Σαμαρά, τόσο επί του θέματος της ΕΡΤ όσο και επί του προηγηθέντος αντιρατσιστικού.
Το γεγονός ότι ο Βενιζέλος υπαναχώρησε, ότι τα βρήκε με τον Σαμαρά κι ότι μοιράστηκαν την εξουσία, μαζί και τα κυβερνητικά ιμάτια της ΔΗΜ.ΑΡ., δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Επιδέχεται ωστόσο ερμηνειών. Η ισχυρότερη από τις οποίες έχει να κάνει με το δέος με το οποίο αντιμετωπίζει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το ενδεχόμενο εκλογών. Και, ίσως περισσότερο, με την επίγνωση πως το ΠΑΣΟΚ είναι έτσι κι αλλιώς "κόμμα του κράτους" (parti d' Etas το λένε οι Γάλλοι). Ιδιότητα σφυρηλατημένη στην κομματική συνείδηση εδώ και καμιά τριανταριά χρόνια. Η οποία συνιστά όρο ύπαρξης σήμερα, καθώς το ΠΑΣΟΚ έχει απογυμνωθεί πλήρως από τις κοινωνικές του αναφορές. Και δεν έχει, κυριολεκτικά, πού αλλού να στηριχτεί, πού αλλού να πατήσει. Μ' αυτή την έννοια ο Βαγγέλης Βενιζέλος απλώς δεν είχε άλλη επιλογή. Παρά την άνευ όρων υποταγή του στον Σαμαρά. Μόνο και μόνο για να συνεχίσει να υπάρχει.
Ε, από 'δώ και πέρα η μοίρα του σημερινού ΠΑΣΟΚ δείχνει προδιαγεγραμμένη. Μετατίθεται πλέον οριστικά από τον χώρο της Κεντροαριστεράς σ' εκείνον της Κεντροδεξιάς, και με τη βούλα. Άλλος ένας ένοικος, μ' άλλα λόγια, της γνωστής "πολυκατοικίας". Με την ιδιότητα του φτωχού συγγενή μάλιστα. Επωμιζόμενος από δω και πέρα, μόνος αυτός, τα βάρη και το κόστος της συγκεκριμένης διακυβέρνησης. Μαζί και τις μέλλουσες ν' ακολουθήσουν αντιδημοκρατικές εκτροπές. Τις αναπόφευκτες, καθώς η δεδομένη πολιτική δίχως αυτές δεν προχωράει. Η κοινή λογική, αλλά και η ίδια η ζωή, κατέδειξαν πως Μνημόνια και Δημοκρατία δεν πάνε μαζί...
Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς υποδέχθηκε, προ ολίγων ημερών, τον Βαγγέλη Βενιζέλο στη δικομματική συγκυβέρνηση, λέγοντας πως "ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι πλέον εταίρος πλήρους ευθύνης". Και τα είπε όλα. Υπογράφοντας ταυτοχρόνως την πολιτική καταδίκη του Βενιζέλου και του κόμματός του...
* "Αλεξανδρινοί βασιλείς" - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)
