"Θα προχωρήσω, όπως και να 'ναι... Η κυβέρνηση έχει ορίζοντα τετραετίας...", μας είπε ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της περασμένης Πέμπτης. Έτσι ακριβώς, στον πρώτο ενικό, όπως όλο και συχνότερα το συνηθίζει τελευταία. Και καλά ότι θα προχωρήσει. Ότι θα εξαντλήσει την τετραετία πώς το λέει; Δίχως να θέτει σε κίνδυνο τη σοβαρότητά του, τη στοιχειώδη.
Όταν ακριβώς πάνω στον χρόνο η κυβέρνησή του κλονίζεται συθέμελα, πώς μπορεί να λογαριάζει σε τετραετία; Και καλά να το λέει. Να το πιστεύει κιόλας;
Ο Αντώνης Σαμαράς, με τον χειρισμό του θέματος της ΕΡΤ, διέπραξε το μοιραίο σφάλμα. Μοιραίο για τη σταθερότητα και για την πορεία της κυβέρνησής του. Με την αλαζονικά μονομερή διαχείριση του ζητήματος, δοκίμασε τις πολιτικές αντοχές των εταίρων του. Στη βάση, προφανώς, της εκτίμησης ότι κι αυτό θα το καταπιούν, όπως τόσα άλλα ανάλογα ως τώρα. Μπροστά στο δέος που τους προκαλεί το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών. Ε, λοιπόν, οι πολιτικές αντοχές των εταίρων δεν άντεξαν, όχι τουλάχιστον και των δύο. Περισσότερο εύθραυστες οι αντοχές της ΔΗΜ.ΑΡ., έσπασαν ή τουλάχιστον ράγισαν. Και αποτόλμησε το "μισό βήμα". Ελαστικότερες, πολύ ελαστικότερες οι αντοχές του ΠΑΣΟΚ (του σημερινού ΠΑΣΟΚ...), ακόμη αντέχουν. Για πόσο; Θα το δούμε...
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως το θέμα της ΕΡΤ λειτούργησε σωρευτικά. Πρόκειται ασφαλώς για μεγάλο ζήτημα, για ζήτημα ιδιαίτερης πολιτικής ευαισθησίας, για ζήτημα δημοκρατίας. Όμως επ' ονόματι της ΕΡΤ, από την πλευρά της ηγεσίας της ΔΗΜ.ΑΡ. τουλάχιστον, προσμετρήθηκαν κι ένα σωρό άλλα. Και το αντιρατσιστικό, και ο "Ξένιος Ζεύς", και οι Αμυγδαλέζες, και οι πολιτικές επιστρατεύσεις, και τα πάντα. Τα πάντα όσα διεπράχθησαν μονομερώς, με μονοκομματική λογική από την πλευρά της Ν.Δ. Στη βάση των αποκλειστικά δικών της ιδεολογικών και πολιτικών προτεραιοτήτων. Με πλήρη περιφρόνηση της αντικειμενικής τρικομματικής πραγματικότητας. Και έχει ίσως ξεχωριστό πολιτικό ενδιαφέρον ότι, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, η σκλήρυνση της στάσης της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν προέκυψε ως συνέπεια των στελεχικών κομματικών της συσχετισμών. Αλλά μετά από την ισχυρή πίεση της κομματικής της βάσης. Ο κόσμος της είναι εν τέλει που δεν άντεξε άλλο, και το έδειξε...
Αργά το κατάλαβε
Άργησε πολύ να το καταλάβει η ΔΗΜ.ΑΡ. Ή, τουλάχιστον, άργησε πολύ ν' αντιδράσει. Ν' αντιδράσει στις μονοκομματικής λογικής αυθαιρεσίες του Σαμαρά. Και στην ακροδεξιά του ατζέντα. Και κατά τούτο φέρει μεγάλη ευθύνη για τις εξελίξεις. Με την έννοια πως έδωσε τον αέρα, έδωσε το περιθώριο στον Σαμαρά να αυθαιρετεί. Είναι ο λόγος που το κόμμα του Φώτη Κουβέλη βγαίνει κι αυτό τραυματισμένο από την περιπέτεια. Βαριά τραυματισμένο, απ' όποια μεριά κι αν το δεις. Οι αριστερότεροι από τους υποστηρικτές του έχουν αγανακτήσει από καιρό, και δεν ξέρω αν η σημερινή στάση μετριάζει τη δυσφορία τους. Όσο για τους συντηρητικότερους απ' αυτούς, εννοείται πως είναι έξαλλοι που ο Κουβέλης βάζει σε δοκιμασία τη "συγκυβέρνηση της ευθύνης". Οπότε, ποιος ξέρει πώς ακριβώς λογαριάζεται σήμερα ο ισολογισμός κερδών - ζημιών.
Όμως όλ' αυτά πολύ λίγο ενδιαφέρουν αυτή τη στιγμή. Θα μετρηθούν στην ώρα τους. Άλλα πράγματα έχουν τώρα σημασία. Και πρώτα - πρώτα ότι ο πρωθυπουργός βγαίνει στραπατσαρισμένος απ' όλη αυτή την ιστορία. Ο τελευταίος του τσαμπουκάς δεν του βγήκε ακριβώς όπως λογάριαζε. Κι αυτό θα τον συνοδεύει από 'δω και πέρα. Και στα μάτια των ξένων, που πολύ τα υπολογίζει ο Σαμαράς. Κι ύστερα η κυβέρνησή του είναι πλέον σοβαρά αποδυναμωμένη, η κοινοβουλευτική της βάση σημαντικά στενότερη, η πλειοψηφία της καταφανώς εύθραυστη. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι στην πρώτη νομοθετική δυσκολία η συνοχή της θα δοκιμαστεί σοβαρά, με την κατάρρευση να προβάλλει απειλητική σε κάθε στροφή. Το ακόμη χειρότερο για την κυβέρνηση Σαμαρά είναι ότι έχει στενέψει δραματικά η πολιτική της βάση. Δεν υπάρχει πλέον "ενεργό" το αριστερό της σκέλος. Το αριστερό της άλλοθι, αν προτιμάτε. Και τούτο περιορίζει έτσι κι αλλιώς το εύρος της αποδοχής της, μέσα κι έξω από τη χώρα.
Κάποιοι στοιχηματίζουν ήδη πως εκεί περί το φθινόπωρο θα πέσουν οι τίτλοι τέλους για την κυβέρνηση Σαμαρά. Είτε επειδή θα θολώσει ακόμη περισσότερο το "success story". Είτε επειδή θα 'ρθει η ώρα των -και- νέων μέτρων, οπότε χαιρετίσματα. Είτε επειδή ο Σαμαράς δεν θ' αντέξει περισσότερο δίχως τους δεξιούς τσαμπουκάδες του. Είτε επειδή το καινούργιο "τυχαίο ατύχημα" θα ξεπεταχτεί από τη γωνία. Όπως και να 'ναι, λίγοι, πολύ λίγοι είναι πια όσοι αμφιβάλλουν ότι, προχθές, την Πέμπτη το βράδυ, σήμανε η αρχή του τέλους για τον Σαμαρά και για τους όποιους συμμάχους του...
