Η τρικομματική κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜ.ΑΡ. κρέμεται από μια κλωστή, έτσι κι αλλιώς. Ακόμη κι αν βρεθεί φόρμουλα συμβιβασμού για το ζήτημα της ΕΡΤ, ακόμη κι αν αποφευχθεί σ' αυτή τη φάση η ρήξη και η κατάρρευση, δεν ξέρω πώς μπορεί να συνεχίσει. Δεν ξέρω πώς, και για πόσο, μπορεί ακόμη να παριστάνει την κυβέρνηση της «ευθύνης» και της «σωτηρίας». Την κυβέρνηση της ανάγκης έστω. Πολύ περισσότερο αφού, στην περίπτωση του συμβιβασμού, θα έχουν τόσο βαριά τραυματιστεί τα δύο κόμματα της ελάσσονος συμπολίτευσης, που δεν θα μπορούν να σταθούν. Κυριολεκτικά…
Για σκέψου όμως ε, τέτοιο στραπάτσο ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους. Να έχουν αρνηθεί ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης στον Σαμαρά το λουκέτο της ΕΡΤ μόλις την προηγούμενη μέρα κι εκείνος την επομένη να προχωρεί ακάθεκτος. Αγνοώντας τους στην εντέλεια. Στην πραγματικότητα, εξευτελίζοντάς τους. Αλλά, για να 'μαστε ρεαλιστές. Γιατί να λάβει στα σοβαρά υπ' όψιν τούς κυβερνητικούς του εταίρους ο πρωθυπουργός; Γιατί να λογαριάσει τις αντιρρήσεις τους; Μήπως έτσι ακριβώς δεν πολιτεύεται ένα χρόνο τώρα; Μήπως δεν συμπεριφέρεται απέναντί τους ως μονοκομματικά αυτοδύναμος; Και μήπως εκείνοι δεν καταπίνουν αμάσητες τις πάσες αυθαιρεσίες του; Πολύ λογικά λοιπόν σου λέει, κι αυτό θα το φάνε, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Μπροστά στο εφιαλτικό ενδεχόμενο προσφυγής σ' εκλογές. Όπου τους περιμένει, προπάντων το ΠΑΣΟΚ, η απόλυτη κομματική ταπείνωση.
Έχουν υποστεί κι έχουν αποδεχτεί τα πάντα το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. Σχεδόν αδιαμαρτύρητα. Κάτι διαφοροποιητικές ανακοινώσεις ή «διαρροές» ή κάτι ανώδυνα «παρών» σε ψηφοφορίες, κι έξω απ' την πόρτα. Έτσι για τα μάτια του κόσμου. Και δεν πρόκειται βεβαίως μονάχα για την επιδεικτική αλαζονεία του Σαμαρά. Πρόκειται προπάντων για το γεγονός ότι υποχρεώνονται να συνυπογράψουν (και να συν-χρεωθούν) την πιο αυταρχική και την πιο ακροδεξιά διακυβέρνηση μετά τη Χούντα. Πολύ αργά για δάκρυα λοιπόν. Πάρα πολύ αργά…
Το προς αποφυγήν κόστος
Η «πολιτική τού τσαμπουκά» αποτελεί από καιρό κεντρική επιλογή της ηγετικής ομάδας της Ν.Δ. Εκδηλούμενη με κάθε ευκαιρία ή και χωρίς αυτήν. Από τον εξεζητημένο αντι-μεταναστευτικό οίστρο της κυβέρνησης ώς την πληθωρική «προπέτεια» των υπό τον κ. Δένδια δυνάμεων. Και από τις «Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου» και τα «κατεπείγοντα» ώς τις απανωτές επιστρατεύσεις της ντροπής. Προς ακροδεξιά κατεύθυνση πάντα. Το λουκέτο στην ΕΡΤ συνιστά την ακραία εκδοχή της «πολιτικής τού τσαμπουκά». Είπαν λοιπόν να την επιχειρήσουν. Με τη βεβαιότητα που κι αυτή θα τους βγει. Ε, λοιπόν, την πατήσανε. Ξεπέρασαν τα όρια. Και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Γιατί κι αν ακόμη, διά συμβιβασμού, καταφέρει ο Σαμαράς να διατηρήσει την κοινοβουλευτική δεδηλωμένη, είναι βέβαιο πως τη λαϊκή και την κοινωνική «δεδηλωμένη» την έχει απολέσει ανεπιστρεπτί…
Ουδείς από τους τρεις κυβερνητικούς εταίρους θέλει εκλογές. Ούτε ο Σαμαράς, κι ας κάνει τον καμπόσο. Με θολό έως γκρίζο το success story του και με τον λαό ξεσηκωμένο, σε τι εκλογές να πάει; Κι ύστερα έχει -όσο θεωρητικά- τρία χρόνια ακόμη στο χέρι. Γιατί να τα πετάξει; Δεδομένου ότι δικαιούται να ελπίζει (αμυδρά έστω) ότι κάτι μπορεί να του βγει μέσα σ΄ αυτά τα τρία χρόνια και ν' αλλάξει το κλίμα. Όμως το ενδεχόμενο των εκλογών δεν μπορεί ν' αποκλειστεί έτσι κι αλλιώς. Οι εξελίξεις, προπάντων τέτοιες εξελίξεις, έχουν πάντα τη δική τους δυναμική. Η οποία συχνά υπερβαίνει σχεδιασμούς και στραπατσάρει πλάνα και σενάρια. Έτσι λοιπόν, επειδή δεν μπορούν να αποκλείσουν το απευκταίο, επιχειρούν και οι τρεις, ο καθένας για λογαριασμό του, να πετάξουν από πάνω τους το κόστος της κατάρρευσης. Λες και περί αυτού πρόκειται. Λες και αυτό το κόστος είναι δύσκολο να σηκώσουν. Έχει άραγε περάσει από το μυαλό των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ. ότι ακριβώς το πολιτικό φορτίο της διατήρησης της κυβέρνησης Σαμαρά στην εξουσία, είναι στην πραγματικότητα δυσβάστακτο; Ότι επ' αυτού θα κληθούν να λογοδοτήσουν στον λαό όταν έρθει η ώρα της κρίσεως; Η ώρα που, απ' ό,τι όλα δείχνουν, και ανεξαρτήτως της κατεύθυνσης των τρεχουσών εξελίξεων, μάλλον κοντοζυγώνει…
