Τελικά, η ομελέτα θέλει μαγκιά. Κι εγώ, που νόμιζα πως ήταν η εύκολη λύση και του πλέον ατάλαντου μάγειρα, έκανα λάθος. Όχι φίλε μου. Η ομελέτα θέλει αποφασιστικότητα, θέλει θάρρος, θέλει πυγμή, θέλει δύναμη και τσαμπουκά. Η πετυχημένη ομελέτα, αγαπητέ πελάτη, εξαρτάται από το στιβαρό χέρι που θα σπάσει τα αυγά χωρίς να αναλογιστεί το κόστος της συνταγής. Το αυγό πρέπει να χτυπηθεί δίχως κανέναν οίκτο. Το αυγό πρέπει να τσακιστεί. Τα τσόφλια πρέπει να θρυμματιστούν ανελέητα και να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα τσόφλια του σπασμένου αυγού δεν έχουν καμία αξία. Είναι περιττά, επιβλαβή και φυσικά χαλάνε τη γεύση μιας υγιεινής ομελέτας. Τα τσόφλια πρέπει να πεταχτούν στα σκουπίδια ακόμη κι αν αναπνέουν. Ακόμη κι αν αυτά τα τσόφλια έχουν οικογένειες και παιδιά. Στη συνταγή της καλής ομελέτας τα τσόφλια δεν χωράνε. Το μόνο απαραίτητο για τη γεύση της ομελέτας είναι η κατάλληλη δόση «αλατοπίπερου» που πρέπει να προστεθεί από τους «μάστερ σεφ» της ενημέρωσης. Λίγα γραμμάρια «σπατάλης», μισό κουταλάκι ψιλοκομμένο «σκάνδαλο» και μια ιδέα «λαμογιάς» εγγυούνται την επιτυχημένη γεύση της ομελέτας. Η πρωθυπουργική συνταγή που αναπαράγεται από τους ειδήμονες της εκδοτικής γαστρονομίας σερβίρεται σαν ένα ορεκτικό στο μεγάλο φαγοπότι που θα ακολουθήσει. Η ομελέτα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ήταν το πρώτο πιάτο. Στην επόμενη ομελέτα τα τσόφλια θα είναι κάποιοι εκπαιδευτικοί, κάποιοι γιατροί, κάποιοι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τα ανθρώπινα τσόφλια που θα πετάγονται στα σκουπίδια από το στιβαρό χέρι της κυβερνητικής πολιτικής. Οι «μάστερ σεφ» θα συνεχίσουν να σπάζουν αυγά όσο εμείς θα τους επιτρέπουμε να μας αντιμετωπίζουν σαν τσόφλια. Ως τότε, καλή μας όρεξη...
