Τουλάχιστον ως ανόητα μπορούν να χαρακτηριστούν κάποια σενάρια εξελίξεων, διακινούμενα από κύκλους του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Και, σίγουρα, παντελώς στερούμενα βάσης, ερεισμάτων, σοβαρότητας. Σύμφωνα μ' αυτά, οι ελάσσονες κυβερνητικοί εταίροι έχουν σκοπό να ζητήσουν, λέει, την αντικατάσταση του Πρωθυπουργού.
Στη λογική της έκφρασης δυσπιστίας προσωπικά στον Αντώνη Σαμαρά. Με παράλληλη διατήρηση της τρικομματικής Κυβέρνησης στην εξουσία. Μια επιχείρηση δηλαδή επανάληψης του μοντέλου Παπαδήμου.
Δεν ξέρω αν τα πιστεύουν στα σοβαρά τα σχετικά οι διακινητές τους. Αν δηλαδή θεωρούν πως έχει πιθανότητες το σενάριο. Ή το προβάλουν απλώς επικοινωνιακά, έτσι για να δείξουν ότι κάτι προσπαθούν και κάτι κάνουν. Αν ισχύει το πρώτο, μπορείς με την ησυχία σου να τρομάξεις με την επικίνδυνη αφέλειά τους. Γιατί από πού κι ως που θεωρούν ότι μπορούν να ελπίζουν πως θα δεχτεί ο Σαμαράς τον παραμερισμό του; Και ποιος άραγε μπορεί να τον πιέσει ή να τον υποχρεώσει να το κάνει; Όσο για τις συσχετίσεις με τη στάση του Γιώργου Παπανδρέου το Φθινόπωρο του 2011, απλώς καμία σχέση. Ο Παπανδρέου παραμερίστηκε τότε επειδή υποχρεώθηκε να το κάνει, επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Ας μη λησμονείται πως είχε ήδη «καταργηθεί» στις Κάννες από τη Μέρκελ κι από τον Σαρκοζί. Ενώ περιεβάλλετο από την απόλυτη αμφισβήτηση του κόμματός του. Πως, λίγες μέρες πριν, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ του είχαν παραχωρήσει «ψήφο εμπιστοσύνης», υπό την προϋπόθεση ότι θα σηκωθεί και θα φύγει. Δημόσια εκφρασμένη δε η σχετική προτροπή.
Ποια σχέση και ποια συνάφεια με τον Σαμαρά του σήμερα; Για τον οποίον δεν διακρίνεται ίχνος αμφισβήτησης στο κόμμα του. Και ο οποίος, εδώ που τα λέμε, γιατί να δεχτεί την οικειοθελή αποστράτευσή του; Μόνο και μόνο για να δώσει εύσημα αντιστασιακής επάρκειας στον Βενιζέλο και στον Κουβέλη; Ή μήπως για να διασώσει την τρικομματική Κυβέρνηση; Τον έχει κανείς τον Σαμαρά για τέτοιες προσωπικές θυσίες;
Και επιτέλους, τι άλλο περιμένουν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ για να καταλάβουν, να δεχτούν και να ομολογήσουν πως δεν είναι –τόσο- ζήτημα προσώπων. Πως το ίδιο το μοντέλο της ακροδεξιο-κεντρο-αριστερής συγκυβέρνησης απέτυχε. Απέτυχε οικτρά, και καταρρέει μέσα σ' ένα μόλις χρόνο. Αφήνοντας πίσω του συντρίμμια…
