Όση ώρα -και ήταν πολλή...- που γινόταν το προσκλητήριο νεκρών, ο κ. Γιώργος Δημάκας, εμφανώς συγκινημένος, έδειχνε να θυμάται εκείνη την αποτρόπαια μέρα, αλλά ταυτόχρονα έβρισκε τη δύναμη να μιλήσει, να εξηγήσει σε ένα έφηβο πλάι του, μάλλον ο εγγονός του θα 'ταν.
"Ήσασταν εδώ εκείνη την ημέρα;" τον ρωτήσαμε. "Ναι, δώδεκα χρόνων ήμουν τότε και τους θυμάμαι που ήλθαν από το πρωί. Και μετά, το απόγευμα, γυρνούσαν στο χωριό και σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Έμπαιναν μέσα σε σπίτια και σκότωναν. Έβρισκαν μικρά παιδιά στον δρόμο και τα σκότωναν...".
Και εκείνος, αλλά και κάποιοι άλλοι από το χωριό, πώς γλίτωσαν; "Στο δικό μου σπίτι ήμασταν μαζεμένοι δεκαπέντε άνθρωποι και οι Γερμανοί σταμάτησαν 30 μέτρα πιο πριν. Και η οικογένειά μου είχε όμως θύματα: τραυμάτισαν τον πατέρα μου, σκότωσαν ένα από τα αδέλφια μου". Τι έμεινε από τότε; "Αδικηθήκαμε πολύ", μας είπε, "ως Δίστομο με τις αποζημιώσεις. Κανείς δεν μας κοίταξε".
Τελευταία ερώτηση για τη Χρυσή Αυγή και ο κ. Γ. Δημάκας ήταν κατηγορηματικός, κοφτός: "Μπορεί το Δίστομο να δεχθεί τη Χρυσή Αυγή;", αναρωτήθηκε, για να συμπληρώσει: "Τέτοιοι ήταν που σκότωσαν το Δίστομο όλο. Τέτοιοι...".
