Σαν τη βρεγμένη γάτα εμφανίσθηκε χθες ο Σάιμον Ο' Κόνορ, εκπρόσωπος Τύπου του ανεκδιήγητου επιτρόπου για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις Όλι Ρεν, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει και να αποκρούσει τα όσα καταμαρτυρεί στην Κομισιόν το εσωτερικό έγγραφο του ΔΝΤ για την Ελλάδα.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Σ. Ο' Κόνορ παραδέχεται με μισόλογα ότι η Ελλάδα ήταν "του κασίδη το κεφάλι", επάνω στο οποίο η Κομισιόν, οι εταίροι της στην Ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ πειραματίσθηκαν όχι τόσο για να τη διασώσουν όσο για να μην επεκταθεί η ασθένειά της και κολλήσει και τους υπολοίπους, οδηγώντας σε διάλυση της Ευρωζώνης. "Ήταν μια διαδικασία απόκτησης εμπειρίας" (σ.σ.: τα Μνημόνια και τα προγράμματα σταθεροποίησης) - παραδέχθηκε ο εκπρόσωπος του Όλι Ρεν, "είχαμε να επιλύσουμε δύσκολα και πολύπλοκα ζητήματα μέσα σε αφόρητες πολιτικές και οικονομικές πιέσεις σε πολλά επίπεδα...".
"Δεν μπορούσαμε να διαχωρίσουμε το ζήτημα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη από τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης, μετά από μια ενδεχόμενη τότε αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ. Μια ανεξέλεγκτη χρεωκοπία της Ελλάδας το 2009 ή το 2010 ή μια αναδιάρθρωση του χρέους της τότε θα είχε καταστροφικές συνέπειες και στην Ευρωζώνη και στα άλλα κράτη - μέλη της, όπως, βέβαια και στην Ελλάδα. Αυτό είναι το κλειδί του συλλογισμού μας: δεν μπορούν να διαχωρισθούν τα δύο θέματα...". Εκθέτει με αυτό τον τρόπο τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής ο ο Σ. Ο' Κόνορ, οι οποίες, αν είχαν τολμήσει τον "εκβιασμό" για άλλου τύπου διάσωση, προ του φόβου τους, οι Ευρωπαίοι θα τον είχαν αποδεχθεί.
Παραδέχεται ο Σ. Ο' Κόνορ ότι "αν κοιτάξουμε πίσω ύστερα από τρία χρόνια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει με διαφορετικό τρόπο". Στη συνέχεια δε προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με τον ισχυρισμό ότι "η Ευρωζώνη δεν είχε τότε τα οικονομικά μέσα, έπρεπε, μέσα σε λίγες εβδομάδες, να δημιουργήσουμε την τρόικα και ένα τείχος προστασίας (σ.σ.: για εμάς, φυσικά). Φτιάξαμε μια ad hoc λύση για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας και μόνο στη συνέχεια δημιουργήθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) και ο μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ)".
Δεν ρωτήθηκε και, φυσικά, δεν λέει ο κ. Ο' Κόνορ για ποιους λόγους τα 50 περίπου δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών τα φόρτωσε η τρόικα στην πλάτη των Ελλήνων υπό τη μορφή δημόσιου χρέους και δεν τα "πέρασε" στο ΕΤΧΣ ή στον ΕΜΣ, όπως έκανε για την Ισπανία. Μια απάντηση στο ερώτημα αυτό θα έδειχνε την εκ των υστέρων έστω καλή πρόθεση της Κομισιόν του ΔΝΤ και της ΕΚΤ απέναντι στην εξοντωμένη από τις πολιτικές τους Ελλάδα. Αλλά, τσιμουδιά.
Σε μια προσπάθειά του να "βγάλει λάδι" την Κομισιόν και τον απίστευτο υπηρέτη των γερμανικών συμφερόντων, προϊστάμενό του, Όλι Ρεν, επιχείρησε ο κ. Ο' Κόνορ να μοιράσει τα βάρη των ευθυνών για το έγκλημα, στο οποίο συνέπραξαν και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με την αβουλία και ατολμία τους, υποστηρίζοντας ότι "το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και τα κράτη - μέλη έχουν συλλογική ευθύνη για όσα αποφασίσθηκαν το 2010 και τα συνυπέγραψαν όλοι τους". Εμπνεύσθηκε μάλλον ο εκπρόσωπος από το γνωστό απόφθεγμα για την ελληνική εσωτερική πολιτική σκηνή, σύμφωνα με το οποίο "όλοι μαζί τα φάγαμε" και το παραποίησε λίγο σε "όλοι μαζί τα κάναμε".
Επιχειρεί ο κ. Ο' Κόνορ να υποβαθμίσει το έγγραφο - έκθεση βόμβα του ΔΝΤ λέγοντας ότι αυτή είναι μια έκθεση που δεν έχει εγκριθεί από το Δ.Σ., ώστε να αντανακλά και την επίσημη θέση του Οργανισμού, και κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι ακριβώς επειδή αυτή η έκθεση δεν υιοθετήθηκε από το Δ.Σ. του ΔΝΤ, έχει μεγαλύτερη αξία, διότι δεν υπηρετεί καμία πολιτική σκοπιμότητα και έχει συνταχθεί όχι για να δημοσιευθεί, αλλά για έγκυρη εσωτερική ενημέρωση του ΔΝΤ.
Ο ίδιος, σε έναν εισαγωγικό μονόλογο του χθες και πριν τον καταιγισμό των δημοσιογραφικών ερωτήσεων που τον αποσταθεροποίησαν πλήρως, προσπάθησε να εξηγήσει τα ανεξήγητα, όπως όταν υποστήριξε πως η Κομισιόν διαφωνεί με ορισμένα από τα συμπεράσματα της έκθεσης του ΔΝΤ, κυρίως δε, σε δύο βασικά σημεία της, προσφέροντάς της την αξία ενός επισήμου εγγράφου, ενώ προηγουμένως είχε επιχειρήσει να την υποβαθμίσει:
1) Για την αναδιάρθρωση του χρέους, η έκθεση υποστηρίζει ότι μια εμπροσθοβαρής αναδιάρθρωσή του το 2010 θα ήταν επιθυμητή. Εμείς διαφωνούμε με αυτή την άποψη, είπε ο κ. Ο' Κόνορ προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η έκθεση αγνοεί τον αλληλένδετο χαρακτήρα των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς μια αναδιάρθρωση του χρέους θα είχε αναμφίβολα διαστάσεις συστημικού χαρακτήρα και θα υποβάθμιζε τη σημασία του προγράμματος διάσωσης. Με άλλα λόγια, πρώτα το συμφέρον των εταίρων και μετά η Ελλάδα, πρώτα το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα επιστροφής στους δανειστές των δανεικών και μετά οι Έλληνες. Άκουσον, άκουσον: δεν έγινε το κούρεμα όταν έπρεπε, κατά το ΔΝΤ, διότι δεν υπήρχε ασπίδα προστασίας της Ευρωζώνης και το κούρεμα θα λειτουργούσε ως αντικίνητρο για την τότε κυβέρνηση που δεν θα έπαιρνε τα αναγκαία δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας που πήρε στη συνέχεια. Ο κ. Ο' Κόνορ, χωρίς να το καταλαβαίνει, αποκαλύπτει πόσο υπάκουοι ήταν ο πολιτικός προϊστάμενός του, Όλι Ρεν, και ο πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο στα κελεύσματα της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία δεν συνάντησε καμία δυσκολία να τους επιβάλει την άποψή της για την Ελλάδα.
2) Διαφωνούμε κάθετα στη διαπίστωση ότι δεν έγιναν αρκετά για να διατυπωθούν διαρθρωτικά μέτρα αναπτυξιακού χαρακτήρα. Θεωρούμε ότι αυτό είναι και λάθος και αβάσιμο, είπε ο κ. Ο' Κόνορ. Η ερώτηση που δεν έγινε: Δείξτε ποια είναι τα διαρθρωτικά μέτρα αναπτυξιακού χαρακτήρα που υλοποιήθηκαν την περασμένη τριετία και τα οποία επικαλείσθε σήμερα. Τι θα απαντούσε ο κ. Ο' Κόνορ; Τίποτε.
Υποστηρίζει ο ίδιος ότι, βεβαίως, οι προτάσεις της Κομισιόν πρέπει να είναι συμβατές με το κοινοτικό δίκαιο, αυτός είναι ο ρόλος της ως θεματοφύλακα της Συνθήκης. Και η ερώτηση που δεν ακούσαμε: το πρόσφατο "χάιδεμα" της Ολλανδίας και της Γαλλίας από την Κομισιόν για τη μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων τους με παρατάσεις και διευκολύνσεις σε τι ισοδυναμεί με το κοινοτικό εκτελεστικό απόσπασμα που εκτέλεσε την Ελλάδα;
Η Κομισιόν άφησε να φύγει χθες μια ακόμη ευκαιρία, να αναγνωρίσει έστω και έμμεσα τα τεράστια λάθη της στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. Το εξωφρενικό είναι ότι ο εκπρόσωπός της αποδέχθηκε, όπως αναφέρουμε πιο πάνω, ότι όσα αποφασίσθηκαν για την Ελλάδα ήταν, πριν και πάνω απ' όλα, για να σωθεί η Ευρωζώνη και δευτερευόντως η Ελλάδα.
