Θεσσαλονίκη
Τα οράματα του Γρηγόρη Λαμπράκη για ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη παραμένουν ζωντανά και εμπνέουν τους σημερινούς κοινωνικούς αγώνες. Αυτό τόνισαν χθες εκπρόσωποι κομμάτων και φορέων καταθέτοντας στεφάνια στη μνήμη του μεγάλου αγωνιστή της ειρήνης και βουλευτή της ΕΔΑ, στον τόπο όπου δολοφονήθηκε πριν πενήντα χρόνια από το παρακράτος της Δεξιάς.
Το σύνθημα «ο Λαμπράκης ζει» ήταν στα στόματα όλων, ακόμη και των νεότερων, που δεν έζησαν τις σκοτεινές εκείνες εποχές, αλλά γνώρισαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τα οράματά του για μια άλλη Ελλάδα, που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της και θα είναι κοινωνικά δίκαιη, μέσα από τις αφηγήσεις των παλαιότερων και διαβάζοντας τη σύγχρονη Ιστορία του τόπου, όχι βέβαια αυτήν που διδάσκεται στα σχολεία.
Η κατάθεση στεφανιών στο μνημείο Γρηγόρη Λαμπράκη, όπως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, έγινε σε κλίμα συγκινησιακής φόρτισης. Το πιο συγκλονιστικό, όμως, είναι ότι απλοί πολίτες, κάθε ηλικίας, περνάνε και αφήνουν ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο μνημείο του μεγάλου αγωνιστή και ότι τα μεμονωμένα γαρύφαλλο κάθε χρόνο γίνονται και πιο πολλά... Από το πρωί και μέχρι το μεσημέρι, αντιπροσωπείες κομμάτων, φορέων, πολιτικών νεολαιών κατέφθαναν στον τόπο της δολοφονίας. Ανάμεσά τους οι αντιπροσωπείες του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, της ΔΗΜ.ΑΡ., του ΚΚΕ, της ΕΔΥΕΘ κ.ά. Στην αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από τους βουλευτές και τοπικά στελέχη, το «παρών» έδωσαν και παλιοί «Λαμπράκηδες», που ήταν μάρτυρες της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ.
Ένας από αυτούς, ο Σπύρος Σακέτας, μίλησε για τα γεγονότα της αποφράδας εκείνης νύκτας της 22ας Μαΐου του 1963 και την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε, η οποία έχει πολλά κοινά με τη σημερινή. Από την πλευρά του, ο αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα και δημοτικός σύμβουλος της «Θεσσαλονίκη - Ανοικτή Πόλη» Τριαντάφυλλος Μηταφίδης τόνισε ότι «ο Λαμπράκης ζει, γιατί παραμένουν ζωντανά τα οράματά του και εμπνέουν τους σημερινούς κοινωνικούς αγώνες". Διάβασε και το απόσπασμα από την ομιλία του Γρ. Λαμπράκη στις 7.5.62, στο οποίο ο βουλευτής της ΕΔΑ έλεγε τα εξής: «Κρίση, αδιέξοδο, καθυστέρηση, όλο ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Χορεύουν γύρω - γύρω στον ίδιο χορό του Ζαλόγγου. Ελλάδα πλούσια, Ελλάδα υποανάπτυκτη, Ελλάδα κοιτίδα του πολιτισμού. Ελλάδα με τις χιλιάδες αγράμματους και τα ερειπωμένα σχολεία, Ελλάδα με σχολεία χωρίς δασκάλους, Ελλάδα με δασκάλους χωρίς δουλειά. Χρόνο με τον χρόνο οι στρατιωτικές δαπάνες αυξάνονται και ας είναι από τις πιο υψηλές στην Ευρώπη...».
Λόγια που περιγράφουν την τότε εποχή, αλλά και τη σημερινή..., λόγια που, όπως τόνισε ο Τρ. Μηταφίδης, «παραμένουν τραγικά επίκαιρα, καθώς η χώρα βρίσκεται παγιδευμένη στο δόκανο των 'μνημονίων' και οι νέας κοπής 'εθνοσωτήρες' της καταπατούν τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα». Αργά το απόγευμα πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μπροστά στο μνημείο, την οποία διοργάνωσε το Στέκι Μεταναστών, με ομιλητές τούς Αλέκο Γρίμπα, Βασίλη Δεμουρτζίδη, Γρηγόρη Κοκοζίδη, Σπύρο Σακέτα, Κυριάκο Υψηλάντη, Τριαντάφυλλο Μυταφίδη και Γιάννη Γκλαρνέτατζη, ενώ ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ «100 ώρες του Μάη», των Δήμου Θέου και Φώτου Λαμπρινού και μουσική βραδιά με τραγούδια της εξορίας και του «Επιτάφιου».
