Πολλά γράφονται και λέγονται με αφορμή την αναστολή της απεργίας των καθηγητών. Δεν θα επιχειρήσω να εισέλθω στην ουσία του ζητήματος της απεργίας που ανεστάλη μετά την επιστράτευση όλων των εκπαιδευτικών. Δεν θεωρώ ότι σε τόσο φορτισμένο κλίμα μπορεί να γίνει ψύχραιμος διάλογος. Ο αυταρχισμός αυτής της τρικολόρ κυβέρνησης δεν είναι καινούργιος. Είναι συστατικό στοιχείο για την επιβολή των εντολών που έχει δεσμευτεί να υλοποιήσει. Υπάρχει όμως η κατάλληλη αφορμή να συζητήσουμε τι είναι σήμερα το επαναστατικό και η επαναστατικότητα, την οποία δεν πρέπει να απεμπολήσουμε, όπως ακούω να λέγεται, προκειμένου να γοητεύσουμε τη μεσαία τάξη.
ΩΡΑΙΑ λοιπόν. Πώς θα αναλάβουμε τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας αυτές τις κρίσιμες ιστορικές στιγμές για το μέλλον της πατρίδας μας; Για να συμβεί αυτό πρέπει η πλειοψηφία των πολιτών να μας αναθέσει δια της ψήφου της την εντολή διακυβέρνησης. Κάνω λάθος; Σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσει, φαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν έχει καταφέρει, παρά τις ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες, να πλησιάσει αυτό το εκλογικό ποσοστό, όπως λειτουργούν οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Γιατί; Δεν είναι όσο επαναστατικό χρειάζεται το μεγάλο σχήμα της Αριστεράς; Από πού προκύπτει και ποια έρευνα καταγράφει και ενισχύει αυτήν τη διαπίστωση;
ΚΑΙ ΕΔΩ μπαίνουμε στην ουσία. Η κυβέρνηση δέχεται μεγάλες πιέσεις από πολλούς κλάδους εργαζομένων, αλλά, καθώς ο κάθε κλάδος αγωνίζεται αποκομμένος από τους υπόλοιπους, εύκολα ή δύσκολα αντιμετωπίζεται. Ερώτημα: Γιατί η Αριστερά δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει και να ενώσει συνδικαλιστικά κινήματα, ώστε ο αγώνας τους να είναι αποτελεσματικότερος και οι αυταρχικές επιθέσεις που δέχονται κατά μόνας να ακυρώνονται στην πράξη; Απάντηση: Διότι η σημερινή μεγάλη Αριστερά, για την οποία ομιλούμε, είναι μεγάλη μόνο σε εκλογικό ποσοστό. Δεν βιάζεται να μεγαλώσει σε όλα, για να δημιουργήσει συνθήκες ενθουσιασμού και ενεργοποίησης των καλύτερων στοιχείων του επιστημονικού, παραγωγικού και κοινωνικού ιστού. Να βρει δυνάμεις για να συμμετάσχουν στην κατάρτιση συγκεκριμένων πολιτικών αναπτυξιακών προγραμμάτων και εναλλακτικών λύσεων ώστε να αναδειχτεί σε μονόδρομο η δική της πολιτική πρόταση.
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στην εποχή μας δεν είναι ωραία λόγια για να αγαπιόμαστε. Ας πάρω για παράδειγμα τον κλάδο των Μέσων Ενημέρωσης. Η πραγματική ανεργία ξεπερνάει το 50% και συνεχίζει για πιο ψηλά. Τώρα, με την κατάργηση δημοσίευσης των ισολογισμών, θα εξαφανιστούν έως και 10 εφημερίδες και θα χαθούν εκατοντάδες θέσεις εργασίας. Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου ο Τύπος αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Το χαρτί χάνει τη μάχη και έπεται η τηλεόραση. Το tablet μπαίνει ορμητικά στη ζωή μας και αλλάζει τα πάντα στην επικοινωνία. Ήδη σήμερα όλα τα Μέσα Ενημέρωσης στην Ελλάδα είναι ζημιογόνα. Στο διαδίκτυο... εσωτερικού η παραπληροφόρηση σκεπάζει την πληροφόρηση. Οι μεγάλες ηλικίες, αυτές που είναι αποκλεισμένες από τα σύγχρονα πολυμέσα και στις οποίες, λόγω συντηρητισμού, στηρίζεται ακόμα το σύστημα εξουσίας, παραμένουν όμηροι της τηλεόρασης.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια είναι η πιο επαναστατική αριστερή πρόταση για το θέμα αυτό; Αυξήσεις, αυξήσεις και όχι απολύσεις. Πώς; Ας παίρνει ο Μπόμπολας δημόσια έργα δώρο, αλλά να τον υποχρεώνουμε να μην απολύει από τις εκδοτικές του επιχειρήσεις; Ας παίρνει ο Ψυχάρης θαλασσοδάνεια μπας και σταματήσει να απολύει; Επαναστατικό λοιπόν είναι να μελετηθούν οι σύγχρονες τάσεις στην ενημέρωση σε όλον τον κόσμο. Να αξιολογηθούν προσπάθειες ενίσχυσης της ανεξαρτησίας των Μέσων. Να μελετήσουμε τρόπους απελευθέρωσης της πληροφορίας από τη διαπλεκόμενη επιχειρηματικότητα. Να κάνουμε συμμέτοχο των πολίτη στην προσπάθεια αυτή καθώς τα νέα μέσα το επιτρέπουν. Με ένα σύγχρονο τηλέφωνο μπορείς να φωτογραφίσεις, να βιντεοσκοπήσεις, να γράψεις και να αποστείλεις το πραγματικό ρεπορτάζ εκεί που γίνεται, όταν συμβαίνει.
Πώς η απομονωμένη από τα ΜΜΕ Αριστερά μπορεί να αλλάξει το κλίμα; Δεν έχω τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά. Ένα κόμμα, και μάλιστα εξουσίας, είναι υποχρεωμένο να τις βρει. Υπάρχουν διαθέσιμες δυνάμεις για να δουλέψουν ομαδικά και σκληρά για να καταρτιστεί ένα αξιόπιστο και ρεαλιστικό σχέδιο αναβάθμισης της ενημέρωσης και του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Ποιος θα το οργανώσει; Ποιος θα το παρακολουθήσει και θα φροντίσει να ολοκληρωθεί;
ΚΑΙ ΑΥΤΟ είναι ένα παράδειγμα πολύ μικρό σε σχέση με τα νέα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών. Εκατοντάδες αντίστοιχες μελέτες απαιτούνται για τομείς και κλάδους υψηλής σημασίας για το κοινωνικό σύνολο. Έργο τιτάνιο και άκρως επαναστατικό. Βγήκε προχθές το ΚΚΕ και ανακοίνωσε ότι η επικείμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα πλήξει τα λαϊκά στρώματα! Φοβερό! Πώς και δεν το είχαμε καταλάβει; Και τι θα κάνει λοιπόν το πλέον "επαναστατικό" κόμμα, το ΚΚΕ, για να μην πληγούν τα λαϊκά στρώματα; Θα μαζεύονται οι οπαδοί του κόμματος μόνοι τους (για να μην μολυνθούν) στην Ομόνοια να ακούνε τα τραγούδια της αλησμόνητης Μαρίας Δημητριάδη, μιας και ο Λάκης Χαλκιάς είναι κομμένος από το κόμμα;
ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ δεν καταλαβαίνουμε τι μας λένε οι έρευνες της κοινής γνώμης, αν ο καθένας διαβάζει ό,τι θέλει, αν τελικά η Αριστερά για την οποία ομιλούμε και ενδιαφερόμαστε δεν παρουσιαστεί μετά το συνέδριο του Ιουλίου ενωμένη, με επεξεργασμένες προτάσεις και πολιτικό σχέδιο, να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα ακολουθήσουν, η καταστροφή είναι εξασφαλισμένη. Η σύγκρουση με το τέρας του νέου αρπακτικού καπιταλισμού κατά μόνας αφορά μόνον όσους προσβλέπουν στον μετά θάνατον σοσιαλιστικό Παράδεισο.
