Τα εικοσιτετράωρα περνούν και δεν γίνεται το στοιχειώδες μετά τον τελικό του Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο: να αντιστοιχηθούν οι αρμόδιες αρχές με αυτό που ξέρουν όλοι, και οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Ότι η διαιτησία Γιάχου δεν είδε βέβαιο πέναλτυ παίκτη του Ολυμπιακού πάνω στη γραμμή του τέρματος - αν το σφύριζε, ίσως η έκβαση του αγώνα να ήταν διαφορετική.
Δεν είμαστε σε φάση που αναζητούμε πώς θα αναγεννηθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο στις συνθήκες κρίσης με τα βαρίδια από το παρελθόν. Το επείγον σήμερα είναι να μην βουλιάξει στην ανεντιμότητα, στη διαφθορά, στα άδεια γήπεδα. Όταν όλοι γνωρίζουν και οι αρχές δεν κάνουν αυτό που πρέπει, η απαξίωση τα σαπίζει όλα.
Μακάρι να ήταν μόνον το ποδόσφαιρο. Το ίδιο χαρακτηριστικό κυριαρχεί και σε άλλους τομείς της σημερινής Ελλάδας. Συγκεντρωμένη οικονομική δύναμη και διαπλοκή με τις εξουσίες επιτρέπει εξαιρέσεις και προνόμια, όπως στη φορολογία, με την αμείωτη φοροδιαφυγή και τις φοροαπαλλαγές.
Και όταν πρόκειται για πιο δύσκολα ή βρόμικα ή για μετανάστες, καλείται η βία -χρηματοδοτούμενη πάντα- που απλώνεται στη χώρα με υπόγεια δίκτυα ή επιδείξεις τσαμπουκά.
Όποτε τα συζητάμε όλα αυτά καταλήγουμε με ικανοποίηση στο συμπέρασμα ότι όλα είναι θέμα παιδείας. Αλλά παιδεία δεν είναι μόνο τι λέγεται στις τάξεις. Παιδεία είναι και τι κάνουν ή τι δεν κάνουν οι αρχές, οι μικρές και μεγάλες εξουσίες του τόπου, όχι μόνον οι κομματικές. Εξάλλου αυτές επηρεάζουν και τι γίνεται ή δεν γίνεται, τι λέγεται στις τάξεις των σχολείων.
Έστω, όμως, ούτε στο ποδόσφαιρο δεν μπορούμε να κερδίσουμε τη νομιμότητα και το δίκιο;
