«Χωρίς σαφές σχέδιο και συγκεκριμένες δεσμεύσεις, καμία συζήτηση για συνεργασίες δεν μπορεί να αποκτήσει ουσία» τονίζει η Μερόπη Τζούφη για το μεγάλο ερώτημα που πλανάται πάνω από τον προοδευτικό χώρο. Υπογραμμίζει επίσης την ανάγκη για κοινωνική κινητοποίηση ώστε να υπάρξει προοδευτική προοπτική, αλλά αυτό δεν σημαίνει «μετακινήσεις προσώπων ή κινήσεις κορυφής». Μιλά επίσης για «πυροτέχνημα» Μητσοτάκη με το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή, και πιο ειδικά για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ επισημαίνει ότι η Αριστερά οφείλει να πει ότι το υφιστάμενο μοντέλο λειτουργίας του κράτους δεν διορθώνεται, ανατρέπεται.
Η κυβέρνηση κλονίζεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ εξελίξεις θα υπάρχουν και στο σκάνδαλο των υποκλοπών την ώρα που η δίκη για τα Τέμπη μόλις έχει ξεκινήσει. Πιστεύετε ότι αρκεί το ασυμβίβαστο που πρότεινε ο πρωθυπουργός για να ανακτηθεί η αξιοπιστία των πολιτών;
Η κοινωνία ζητά καθαρές απαντήσεις και ουσιαστική λογοδοσία. Δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς. Η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή αποτελεί ένα «πυροτέχνημα» και μια προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας. Παρουσιάζεται ως θεσμική τομή, αλλά στην πράξη δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα υποτίθεται ότι λύνει.
Σε μια χώρα όπου οι ανασχηματισμοί είναι συχνοί, θα οδηγούσε σε μια Βουλή που αλλάζει διαρκώς σύνθεση, με εναλλαγές μεταξύ τακτικών και επιλαχόντων. Αυτό δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια· είναι αλλοίωση της λαϊκής ετυμηγορίας και ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας. Και όλα αυτά τη στιγμή που εκκρεμούν σοβαρές υποθέσεις -από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τις υποκλοπές και τα Τέμπη- για τις οποίες η κοινωνία ζητά ξεκάθαρες απαντήσεις. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι ότι λείπουν «νέοι κανόνες». Είναι ότι λείπει η εμπιστοσύνη. Και αυτή δεν αποκαθίσταται με αλλαγή ατζέντας, αλλά με διαφάνεια, λογοδοσία και ουσιαστικό σεβασμό στους θεσμούς.
Πώς σχολιάζετε την πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα; Πιστεύετε ότι έχει αντίκτυπο στη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων;
Η δημόσια παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα έχει τη σημασία της, τόσο λόγω της πολιτικής του διαδρομής όσο και γιατί τροφοδοτεί εκ νέου τη συζήτηση για τον προοδευτικό χώρο. Με σαφή τρόπο απάντησε στο κλίμα απαξίωσης που έχει καλλιεργηθεί για τη διακυβέρνηση της Αριστεράς, ενώ ταυτόχρονα έθεσε το ζήτημα της κινητοποίησης και της σύγκλισης δυνάμεων - πρωτίστως μέσα στην κοινωνία.
Από εκεί και πέρα, το κρίσιμο ερώτημα είναι: πάνω σε ποια προγραμματική βάση μπορεί να διαμορφωθεί μια πραγματική εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη; Χωρίς σαφές σχέδιο και συγκεκριμένες δεσμεύσεις, καμία συζήτηση για συνεργασίες δεν μπορεί να αποκτήσει ουσία. Η αναφορά στην ανάγκη για κοινωνική κινητοποίηση είναι ουσιαστική. Δεν μιλάμε για μετακινήσεις προσώπων ή για κινήσεις κορυφής, αλλά για μια διαδικασία που πρέπει να ξεκινά από τις ανάγκες της κοινωνίας και να επιστρέφει σε αυτές.
Σε αυτό το πλαίσιο τοποθετούμαστε κι εμείς: με καθαρό προγραμματικό λόγο, συνέπεια και στόχο να συμβάλλουμε σε μια ουσιαστική προοδευτική προοπτική που να δίνει απαντήσεις στους πολλούς.
Η Δεξιά κυβερνά με σκάνδαλα και εξυπηρετήσεις στα καρτέλ. Ποια πρέπει να είναι μια αριστερή απάντηση;
Η απάντηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι ούτε ουδέτερη ούτε αμυντική. Όταν αποκαλύπτονται υποθέσεις όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ γίνεται σαφές ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα σύστημα εξουσίας που λειτουργεί με όρους θεσμικής σύμπραξης και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Ένα «βαθύ κράτος» που δεν είναι αόρατο - έχει πολιτική ευθύνη και πολιτική κάλυψη.
Απέναντι σε αυτό, χρειάζεται σαφής πολιτική σύγκρουση και συγκεκριμένο σχέδιο: σπάσιμο των καρτέλ στην ενέργεια και στα τρόφιμα, αυστηρός έλεγχος της αγοράς και πραγματική ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, φορολόγηση των υπερκερδών, πλήρης διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις και ισχυρές ανεξάρτητες Αρχές χωρίς παρεμβάσεις.
Ταυτόχρονα, απαιτείται ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους, με ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας υγείας, της παιδείας και της εργασίας, ώστε να μειωθούν οι ανισότητες που διευρύνονται. Η Αριστερά οφείλει να πει καθαρά ότι αυτό το μοντέλο δεν διορθώνεται· ανατρέπεται. Και να δώσει μια πειστική, εφαρμόσιμη εναλλακτική που υπηρετεί την κοινωνική πλειοψηφία.
Η ειρήνη είναι αίτημα που φαίνεται να μην ακούγεται όσο δυνατά θα έπρεπε. Γιατί θεωρείτε ότι συμβαίνει αυτό;
Η φωνή της ειρήνης δεν είναι αδύναμη από μόνη της· υποχωρεί γιατί κυριαρχεί μια πολιτική επιλογή που νομιμοποιεί την ένταση και τη στρατιωτικοποίηση. Σήμερα η Ελλάδα, με ευθύνη της κυβέρνησης, δεν στέκεται ως δύναμη ειρήνης και σταθερότητας, αλλά εμπλέκεται όλο και πιο ενεργά σε μια πολεμική αλυσίδα, ευθυγραμμιζόμενη άκριτα με επιλογές που εντείνουν τις συγκρούσεις. Από τη στάση απέναντι στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή μέχρι τη συνολικότερη γεωπολιτική τοποθέτηση της χώρας, βλέπουμε μια πολιτική που δεν υπηρετεί την ειρήνη, αλλά την όξυνση.
Αυτή η κατεύθυνση δεν είναι χωρίς συνέπειες: επηρεάζει την ασφάλεια, την οικονομία, τις διεθνείς σχέσεις της χώρας και, τελικά, την ίδια την κοινωνία. Η ειρήνη, όμως, δεν είναι ούτε ουτοπία ούτε σύνθημα. Είναι πολιτική επιλογή. Και απαιτεί ενεργή στάση: σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, στήριξη της διπλωματίας και καθαρή αντίθεση σε κάθε πολιτική καταστροφής και απανθρωπιάς. Η Αριστερά οφείλει να δώσει ξανά φωνή σε αυτό το αίτημα - καθαρά, σταθερά και χωρίς υπεκφυγές.
