Με δύο παράλληλους μονολόγους και με την προσοχή στραμμένη στο εσωτερικό των χωρών τους οι Κ. Μητσοτάκης και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμφώνησαν ότι διαφωνούν σχεδόν σε όλα, εκφράζοντας ταυτόχρονα την ελπίδα ότι μπορεί κάποια στιγμή να διευθετήσουν τις διαφορές στη βάση μάλιστα του Διεθνούς Δικαίου.
Η συνάντηση της Άγκυρας φάνηκε ότι έγινε γιατί έπρεπε να γίνει στη συγκεκριμένη διεθνή συγκυρία, κατά την οποία κυριαρχεί η αβεβαιότητα και ανισορροπία λόγω της πολιτικής Τραμπ. Δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής ότι η τακτική Μητσοτάκη -η ήρεμη συνάντησή του με τον Τούρκο Πρόεδρο- δεν μπορεί να «βάλει κάτω από το χαλί» τις τουρκικές απαιτήσεις και απειλές όλου του προηγούμενου διαστήματος.
Ο μεν Έλληνας πρωθυπουργός επιμένει στα ήρεμα νερά και στον διάλογο χωρίς εντάσεις, ο Τούρκος Πρόεδρος όμως φροντίζει πάντα πριν από κάθε συνάντηση να κλιμακώνει την ένταση και τις τουρκικές απαιτήσεις σε βάρος της Ελλάδας. Πριν την επίσκεψη του Μητσοτάκη, η Άγκυρα -είτε με NAVTEX είτε με δηλώσεις αξιωματούχων της- φρόντισε να θέσει όλη τη δική της ατζέντα στο Αιγαίο.
Ο Κ. Μητσοτάκης πράγματι ανέλυσε όλες τις ελληνικές θέσεις στην Άγκυρα, με το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό. Έκανε έμμεση αναφορά στο casus belli, στο καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας, και τη «μόνη» διαφορά: την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Δεν αναφέρθηκε όμως στις απειλές της Τουρκίας ανατολικά του 25ου μεσημβρινού στο Αιγαίο, για τα χωρικά ύδατα, το ηλεκτρικό καλώδιο, τις γκρίζες ζώνες κ.λπ.
Έτσι κι αλλιώς, η κατάσταση δεν θα αλλάξει. Από αύριο είναι σχεδόν βέβαιο ότι παρά την ήρεμη συζήτηση των δύο ηγετών στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο θα έχουμε -με κάθε ευκαιρία- ταραγμένα νερά.
Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο αξίζει να δώσουμε προσοχή. Οι δύο ηγέτες, Μητσοτάκης και Ερντογάν, αναφέρθηκαν στη δυνατότητα να επιλυθούν οι διαφορές στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Δεν αποκλείεται λοιπόν μία συμφωνία για έναν διαγωνισμό ή μία προσυνεννοημένη διαιτησία (όχι κατ’ ανάγκη σε ένα Διεθνές Δικαστήριο). Είναι κάτι για το οποίο συζητούν οι Γεραπετρίτης και Φιντάν το προηγούμενο διάστημα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θέλει να αναλάβει καμία ευθύνη για να μην κινδυνεύσει η πρωτιά στο εσωτερικό της χώρας, δηλαδή η εξουσία της· δεν προωθεί όμως και καμία διαδικασία στην Ευρώπη που αφορά την Τουρκία. Δεν λέει τίποτα για την τελωνειακή ένωση, μια σχέση δισεκατομμυρίων ευρώ για την Τουρκία αλλά και για ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Ισπανία, κ.ά. Το πεδίο διαπραγμάτευσης λοιπόν για την Ελλάδα είναι μεγάλο.
Ένα ακόμα θέμα είναι η συζήτηση μεταξύ Ελλάδας-Ε.Ε.-Τουρκίας καθώς «στήνεται» ένα ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ, ένας νέος μηχανισμός ασφάλειας. Πολλές χώρες της Ε.Ε. θέλουν να έχει η Τουρκία αναβαθμισμένο ρόλο. Είναι αυτή η στάση της κυβέρνησης που δημιουργεί ερωτήματα αλλά και προβλήματα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
