Η περασμένη Τετάρτη μπορεί να μπει στα highlights του Κυριάκου Μητσοτάκη: απέφυγε τη συζήτηση στη Βουλή για το αγροτικό που ο ίδιος είχε προκαλέσει -περιφρονώντας την εθνική αντιπροσωπεία και τον αγροτικό κόσμο- επικαλούμενος τις δήθεν υψηλές διεθνείς υποχρεώσεις και την παρουσία στη διάσκεψη του Νταβός. Και ήταν απών από τη διεθνή διάσκεψη επικαλούμενος ψευδώς την κακοκαιρία, η οποία μόνο το πρωθυπουργικό αεροσκάφος εμπόδισε να πετάξει.
Όπως έχει λεχθεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ψεύδεται πιο γρήγορα από τη σκιά του, δίχως κανέναν ενδοιασμό και χωρίς να αισχύνεται. Και ενώ πράγματι στο Νταβός συνέβαιναν παγκόσμιας σημασίας γεγονότα, ο απών Έλληνας πρωθυπουργός που φοβήθηκε να παραστεί τόλμησε να δηλώσει ότι «θα εξαντλήσω κάθε δυνατότητα για να πείσω τις ΗΠΑ ότι η πολιτική τους δεν συμφέρει». Πώς άραγε, διά της απουσίας; Η δήλωση εξαντλεί τα όρια της φαιδρότητας.
Δηλώσεις «αντιπροέδρου Εδεσσαϊκού»
Αλλά και επί της ουσίας, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης θυμίζει τον αντιπρόεδρο του Εδεσσαϊκού: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέληξε σε μία μεσοβέζικη θέση, τάχθηκε υπέρ του Συμβουλίου Ειρήνης του Τραμπ αλλά μόνο για τη Γάζα. Πρόβαλε δε την απαρχή του ξηλώματος του ΟΗΕ σαν «ευλόγως συμβιβαστική θέση».
«Δειλός, μοιραίος κι άβουλος» κατά τον ποιητή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, προσπαθώντας να μην δυσαρεστήσει τις ΗΠΑ ή τη Γερμανία και όχι να υπηρετήσει το εθνικό συμφέρον. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στάση του στη συμφωνία με τη Mercosur, όπου συντάχθηκε με το Βερολίνο και όχι με το Παρίσι. Καίτοι είναι σαφές ότι η συμφωνία μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή στην ελληνική πρωτογενή παραγωγή.
Left: Η επιτυχία με τη Mercosur
Και ενώ το Left-Europe με τον ΣΥΡΙΖΑ να πρωτοστατεί πέτυχαν την παραπομπή της συμφωνίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μπλοκάροντας την εφαρμογή της για 18-24 μήνες, οι γαλάζιοι «ευρωπατέρες» ψήφισαν ενάντια στο συμφέρον των Ελλήνων αγροτών που τους εξέλεξαν. Το ενδιαφέρον της Γερμανίας να υλοποιηθεί η συμφωνία για να ανοίξει η αγορά των χωρών της Λατινικής Αμερικής στα βιομηχανικά της προϊόντα είναι τόσο έντονο που ήδη στις Βρυξέλλες αναζητά μεθοδεύσεις για να παραβιάσει την θεσμική νομιμότητα παρακάμπτοντας για πρώτη φορά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και τη στάση της Ευρωβουλής. Για το ποια θα είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης δεν υπάρχει αμφιβολία, θα συνταχθεί με ό,τι ζητήσει ο Γερμανός καγκελάριος. Όπως άλλωστε έπραξε και στο θέμα του μπλακ άουτ των τηλεπικοινωνιών στον ελληνικό εναέριο χώρο. Στο πόρισμα που εκδόθηκε δεν υπάρχει καμία αναφορά στις ευθύνες της Deutsche Telekom, που ελέγχει τον ΟΤΕ, για να μην προκληθεί ζημιά στις πολιτικές και προσωπικές σχέσεις του με τον Φρίντριχ Μερτς. Το μόνο αντάλλαγμα είναι η εκλογή Πιερρακάκη στο Eurogroup, που ελάχιστα αποδίδει στη χώρα.
Παρακολουθούσε τη νεροποντή
Ενώ ο πρωθυπουργός κρυβόταν από τον Τραμπ αλλά και από την εθνική αντιπροσωπεία, παρακολουθούσε τη νεροποντή να καταστρέφει την Άνω Γλυφάδα, αφού άλλωστε τα τελευταία έξι χρόνια δεν έκανε τίποτε για την αντιπλημμυρική προστασία. Δεν εφάρμοσε καν το Σχέδιο Διαχείρισης Κινδύνου Πλημμύρας που παρέλαβε από τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι ευρωπαϊκή υποχρέωση, όπως επισήμανε ο Σωκράτης Φάμελλος.
Ενώ όμως ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται στις συμπληγάδες μεταξύ Τραμπ και Μερτς ακολουθώντας μια αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική, η προπαγάνδα του Μαξίμου επισείει τους γεωπολιτικούς κινδύνους ως επιχείρημα υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας. Η έλλειψη εθνικής γραμμής γίνεται αισθητή και στα ελληνοτουρκικά, όπου κινδυνεύει να παρασυρθεί σε έναν διάλογο με τους όρους του Ερντογάν. Άλλωστε ο Μερτς θεωρεί αναντικατάστατη την Τουρκία. Παράλληλα, παρασύρεται και από τον εχθρό του Ερντογάν Νετανιάχου δηλώνοντας προθυμία ακόμη και για στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, παραγνωρίζοντας ότι αυτό βρίσκεται σε πόλεμο.
Κακές δημοσκοπήσεις
Εκεί που έχει εγκύψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου είναι στα ποσοστά των δημοσκοπήσεων. Το Μαξίμου στέκεται αμφίθυμο απέναντι στο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν αφαιρεί μόνο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεξιάς και αριστερής, αλλά και ένα κρίσιμο ποσοστό περί τις τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες και από τη Ν.Δ. Παρ’ όλα αυτά, ενθαρρύνει το εγχείρημα καθώς εκτιμά ότι κατακερματίζει περισσότερο τον χώρο της αντιπολίτευσης. Μια Ν.Δ. έστω και στο 20% θα συνεχίσει να προηγείται καθαρά του δεύτερου κόμματος, προς το παρόν του ΠΑΣΟΚ, και θα μπορεί να του επιβάλλει τους όρους του σε μια μελλοντική κυβερνητική συνεργασία. Καθώς η βελόνα του ΠΑΣΟΚ δεν ξεκολλά, άρχισαν τα όργανα στο εσωτερικό του με την ευθεία αμφισβήτηση του Νίκου Ανδρουλάκη από τον Χάρη Δούκα και δευτερευόντως από τον Παύλο Γερουλάνο. Αντιμέτωπος με την παρατεταμένη καθήλωση ο Νίκος Ανδρουλάκης, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος, έκανε ένα μίζερο άνοιγμα στις προοδευτικές συνεργασίες καλώντας τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να πάρουν μέρος στα τραπέζια διαλόγου του ΠΑΣΟΚ στο επικείμενο Συνέδριο.
Σε κρίσιμο σημείο βρίσκεται και η Νέα Αριστερά, η οποία θα πρέπει να καταλήξει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει: με ένα περιορισμένο μέτωπο ριζοσπαστικών δυνάμεων (π.χ., με το ΜέΡΑ25) ευελπιστώντας στο 3% ιδεολογικής καθαρότητας ή με ένα ευρύτερο σχήμα, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποκτήσει κυβερνητική προοπτική.
Η δημοσκοπική καχεξία των κομμάτων της Κεντροαριστεράς αναδεικνύει ως μόνη ρεαλιστική την πρόταση ΣΥΡΙΖΑ. Σε διαφορετική περίπτωση, φυσικά η Ν.Δ. δεν θα πετύχει αυτοδυναμία -όσες εκλογικές αναμετρήσεις και αν γίνουν-, θα παραμείνει όμως η κυρίαρχη πολιτική δύναμη ώστε η επόμενη κυβερνητική λύση να είναι πάλι από τα δεξιά. Π.χ., μία Ν.Δ. δίχως τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε συνεργασία με ένα κόμμα Σαμαρά, το οποίο θα ενθαρρύνει, όπως όλα δείχνουν, ο Κώστας Καραμανλής.
