Η ατζέντα του τραμπισμού “εισάγεται” στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με την αμφισβήτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Για αυτή τη νεοσυντηρητική επέλαση εργάζεται μεθοδικά η “κυβερνητική” ακροδεξιά που νομιμοποίησε, ο Κ. Μητσοτάκης. Άδωνις Γεωργιάδης, Θάνος Πλεύρης και Μάκης Βορίδης.
Είναι αυτοί που, ως σήμερα, διοχέτευαν στην ελληνική κοινωνία, την αμφισβήτηση και κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών, των εργαζομένων, των μεταναστών. Με μια εκδικητική αντικοινωνική ρητορεία και κυνισμό, εργάστηκαν επιμελώς μετατοπίζοντας το πεδίο της συζήτησης από την πολιτική σύγκρουση για τις κοινωνικές ανισότητες και την αποσάρθρωση του κράτους δικαίου, στο “δικαιωματισμό” με τον οποίο είχαν βαλθεί να ξεμπερδεύουν.
Ωστόσο, η εγχώρια ακροδεξιά δημαγωγία βρήκε νέα έκφραση στο πρόσωπο της Μ. Καρυστιανού, μια “συνταγή” που στο εξωτερικό έχει εφαρμοστεί με επιτυχία (Μελόνι, Λεπέν, κ.α). Αυτό από μόνο του είναι ανησυχητικό και επικίνδυνο, για πολλούς λόγους.
Πρώτο, γιατί είναι γυναίκα. Και όταν μια γυναίκα βγαίνει δημόσια και αμφισβητεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως, το θέμα των αμβλώσεων, έχει περισσότερη διεισδυτικότητα σε ακροατήρια και δη γυναικεία.
Δεύτερο, δεν είναι μια οποιαδήποτε γυναίκα. Έχει κερδίσει το σεβασμό όλων, εξαιτίας της μαχητικότητας που έχει επιδείξει στον αγώνα των γονιών των Τεμπών για Δικαιοσύνη.
Τρίτο, γιατί χρησιμοποίησε την επιστημονική της ιδιότητα, για να ντύσει με τον μανδύα της επιστημοσύνης, προσωπικές αυθαίρετες απόψεις, ώστε να πείσει για την ορθότητά τους. Όμως ο επιστήμονας δεν είναι “ο μάγος της φυλής”. Ακόμα και “άριστη” γνώση μιας ειδικότητας να έχει κάποιος-α, αυτό δεν καθαγιάζει αυτόματα όλες του τις απόψεις. Και φυσικά δεν μπορεί να αναιρεί την χρόνια έρευνα άλλων πολύ πιο σχετικών επιστημόνων, όπως είναι οι γυναικολόγοι, εμβρυολόγοι κ.α.
Τέταρτο, άραγε, ο σεβασμός και η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι θέμα “ειδικών”; Δεν πρέπει αυτονόητα να παρέχεται σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα και οι αμβλώσεις αυτό ακριβώς περιφρουρούν. Ενδεικτικά, σύμφωνα με παγκόσμιους οργανισμούς, 68.000 – 70.000 γυναίκες πεθαίνουν κάθε χρόνο, από μη ασφαλείς αμβλώσεις, καθιστώντας τις μία από τις κύριες αιτίες θνησιμότητας των γυναικών μητέρων (13%). Όσες από αυτές επιβιώνουν, 5 εκατομμύρια θα υποστούν μακροχρόνιες επιπλοκές στην υγεία τους.
Η δημόσια διαβούλευση για το δικαίωμα της γυναίκας να είναι κυρίαρχη στο σώμα της, έχει τελεστεί στο πέρασμα των αιώνων. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, έχει κατοχυρωθεί μέσα από την διαχρονική διαβούλευση, αιματηρούς αγώνες και ανυπολόγιστο φόρο αίματος και πόνου. Μόλις πέρσι το Ευρωκοινοβούλιο με μια ιστορική απόφασή του επέκτεινε το δικαίωμα στην άμβλωση σε ολόκληρη την Ευρώπη, ώστε να καλύπτονται και οι γυναίκες που στη χώρα τους απαγορεύεται.
Οι γυναίκες έχουν πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα, να αποφασίζουν για το σώμα τους και τη δική τους ζωή. Να μην είναι “σκεύος” κανενός άνδρα και κανενός πατριαρχικού αφηγήματος κυριαρχίας προαποφασισμένων ρόλων. Να λαμβάνονται υπόψη αυτεξούσιες και να ψηφίζουν στις εκλογές. Τίποτα δεν παραχωρήθηκε αμαχητί…
Επιπλέον, το να τίθεται θέμα δημοψηφίσματος για ένα ανθρώπινο δικαίωμα είναι το άκρον άωτο της δημαγωγίας. Στην πραγματικότητα αμφισβητείται ένα βήμα προόδου και απελευθέρωσης. Είναι σα να λέμε: Να μπει σε δημοψήφισμα που πήγε η ανθρωπότητα στο φεγγάρι γιατί η ai θα εκτοξεύσει την ανεργία. Γιατί η νομιμοποίηση των αμβλώσεων ήταν “ο δρόμος προς το φεγγάρι” για τις γυναίκες. Άλλαξε τον τρόπο που η γυναίκα αντιλαμβάνεται το σώμα της. Άλλαξε τον τρόπο που τοποθετείται η ίδια στην κοινωνία, αυτεξούσια, με όρους αυτοδιάθεσης και όχι υποδούλωσης στη μόνιμη σκλαβιά της απλήρωτης και δια βίου παροχής υπηρεσιών.
Παρόλο που η θέση, που επιφυλάσσει η δεξιά (ή, η πιο δεξιά της δεξιάς, όπως μετονομάστηκε ξαφνικά, η ακροδεξιά από κάποιους δημοσιογράφους) στις γυναίκες είναι αξιοθρήνητη, συχνά, γυναίκες γίνονται ένθερμες “πρέσβειρες” τέτοιων ακραίων πολιτικών απόψεων. Είναι μια αντίφαση, όμως, που εξηγείται από τη στάση απέναντι στο φύλο τους. Αν μια “γυναίκα” αντιλαμβάνεται τον εαυτό της μόνο μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής κατασκευής για αυτή, της “μηχανής αναπαραγωγής” που επιφυλάσσει η πατριαρχική κοινωνία, τότε αδυνατεί να αυτοπροσδιοριστεί, έξω από αυτή. “Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι” έγραψε η μεγάλη Σιμόν ντε Μπωβουάρ στο “Δεύτερο Φύλο” και αυτό είτε το αποδέχεσαι, είτε αντιστέκεσαι. Όσες δεν αντιστέκονται, απλά ετεροκαθορίζονται από την αρσενική κατασκευή της πραγματικότητας, αυτού του κόσμου. Κατά συνέπεια, όταν μιλούν δημόσια, δεν μιλούν ως εκπρόσωποι των γυναικών αλλά των γυναικών όπως της ορίζει η πατριαρχία και η «αρσενική ανθρωπότητα».
Ωστόσο, κάποιος έστρωσε το “έδαφος” για αυτή τη νέα εκδοχή του τραμπισμού στη χώρα. Και δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε, τις ευθύνες που έχει, μερίδα της αριστεράς που αλόγιστα χειροκροτούσε, όλα όσα έλεγε δημόσια, η κ. Καρυστιανού. Και έκλειναν τα αυτιά τους σε όσα απείχαν παρασάγγας από τις αριστερές ιδέες, μόνο και μόνο επειδή “τα έχωνε” στο Μητσοτάκη.
Αυτός ο μεσσιανισμός που κατατρέχει ένα μεγάλο τμήμα της αριστεράς της χώρας, ίσως είναι και μια αιτία της χαμηλής αποδοχής και της φθίνουσας απήχησής της.
Μόνο αισιόδοξο στοιχείο ήταν η άμεση αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης που απέδειξε ότι ευτυχώς, το αριστερό προοδευτικό μέτωπο στην πράξη και υπάρχει και μπορεί να λειτουργεί, ως ισχυρό ανάχωμα, σε κάθε οπισθοδρόμηση.
ΥΣ. Όσο θλιβερό, και αν είναι, που μια γυναίκα νεοεισερχόμενη στην πολιτική, με βάση δηλώσεις της, υπηρετεί την προσπάθεια σκοταδιστικής οπισθοδρόμησης της χώρας, η Ν.Δ. που τώρα υποκριτικά, την εγκαλεί, και σε αυτό το πεδίο, έχει τα πρωτεία, είτε επιχειρώντας να πραγματοποιήσει επιστημονικοφανή συνέδρια για το “αγέννητο μωρό”, είτε να διεισδύσει με αντίστοιχα προγράμματα σε σχολεία, ή με νομοσχέδια όπως την υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Ενώ ούτε το νόμο 1609/1986 που αποποινικοποίησε την άμβλωση είχε ψηφίσει, ενώ ούτε στο Ευρωκοινοβούλιο έχει ψηφίσει ενιαία υπέρ των αμβλώσεων με βουλευτές της να ψηφίζουν και κατά.
