Οι New York Times κάνουν λόγο για «αυτοκρατορική προεδρία» Τραμπ, τρεις πανεπιστημιακοί -δύο του Harvard και ένας του Πανεπιστημίου του Τορόντο- γράφουν στο Foreign Affairs για διολίσθηση της διακυβέρνησης Τραμπ στον «ανταγωνιστικό αυταρχισμό», όρο που εισήγαγαν στον επιστημονικό λόγο για να περιγράψουν «ένα σύστημα στο οποίο τα κόμματα ανταγωνίζονται σε εκλογές, αλλά οι κατέχοντες την εξουσία κάνουν συστηματική κατάχρηση ισχύος για να τιμωρήσουν τους επικριτές τους και να γείρουν το πεδίο του ανταγωνισμού εις βάρος της αντιπολίτευσης». Οι Steven Levitsky, Lucan A. Way και Daniel Ziblatt συμπεριλαμβάνουν στα καθεστώτα «ανταγωνιστικού αυταρχισμού» τον Όρμπαν, τον Ερντογάν, την Πολωνία και τη Βενεζουέλα, αλλά αν εστιάσει κανείς στα χαρακτηριστικά του, μάλλον θα αναγνωρίσει κάτι από Μητσοτάκη. Τι χαρακτηρίζει τον «ανταγωνιστικό αυταρχισμό»;
* Η στοχοποίηση πολλαπλών στόχων με προστασία της κυβέρνησης από τη λογοδοσία.
* Ένα εργαλειοποιημένο σύστημα Δικαιοσύνης για την προστασία κυβερνητικών αξιωματούχων και υποστηρικτών από διώξεις.
* Η τοποθέτηση σε βασικές κυβερνητικές υπηρεσίες πιστών οπαδών για να επιτεθούν σε αντιπάλους.
* Ο εκφοβισμός των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης μέσω μηνύσεων.
* Η προσπάθεια εξαγοράς μεγάλων μέσων ενημέρωσης από συμμάχους.
* Η ευρύτερη επίθεση στην Κοινωνία των Πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων.
Πρόκειται για υλοποίηση της ατζέντας του υπερσυντηρητικού-ακροδεξιού Heritage Foundation, το διαβόητο Project 2025, που ο Στιβ Μπάνον εξάγει συστηματικά στην Ευρώπη για να διευκολύνει τους διαλυτικούς στόχους που διαβάσαμε στη Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ.
Από το 2019 η Ελλάδα παρακολουθεί σε ζωντανή μετάδοση, τουλάχιστον όσο το επιτρέπει το μιντιακό σύστημα, ένα ολόδικό της «House of Cards». Πολύ πιο ζοφερό από το τηλεοπτικό, καθώς οδηγεί σε υποβάθμιση του Κράτους Δικαίου και επομένως της ζωής μιας κοινωνίας, που βιώνει τόσο έντονα την εντεινόμενη οικονομική καχεξία ώστε για μεγάλο χρονικό διάστημα να έχει παραβλέψει τις πρακτικές αυταρχικής διολίσθησης:
* Οι υποκλοπές, ΕΥΠ και Predator, έδειξαν πώς μεθοδεύτηκε η στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων, αλλά και συνεργατών ή επιχειρηματιών, με διασφάλιση εξαρχής της προστασίας όλων από τη λογοδοσία.
* Επιχείρηση συγκάλυψης, πάλι μέσα από τη Βουλή και την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, έχουμε και στο έγκλημα των Τεμπών.
* Η επιχείρηση συγκάλυψης του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ βρίσκεται σε εξέλιξη, ξανά μέσα στη Βουλή, ωστόσο η εφαρμογή των «οδηγιών χρήσης» -επιθέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, επιχειρήσεις εκφοβισμού, ύβρεις και ΜΑΤ- δεν φαίνεται πια να αποδίδει, οι αγροτικές κινητοποιήσεις δείχνουν να ακυρώνουν τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Οι τρεις καθηγητές, αφού εντοπίζουν στον εφησυχασμό και στη μοιρολατρία δύο κινδύνους στην προσπάθεια αναστροφής της διολίσθησης στον αυταρχισμό, στέλνουν ένα αισιόδοξο μήνυμα: Η ήττα των αυταρχικών ηγετών στην κάλπη είναι εφικτή καθώς, όπως γράφουν, η λειτουργία θεσμών εξισορρόπησης της εξουσίας αποτελεί «καθοριστικό χαρακτηριστικό του ανταγωνιστικού αυταρχισμού». «Το πεδίο μπορεί να είναι άνισο, αλλά το παιχνίδι παίζεται ακόμα» διαμηνύουν.
Το διαπιστώσαμε ήδη στις ΗΠΑ, με την ακύρωση προεδρικών αποφάσεων από δικαστές, με τις νίκες των Δημοκρατικών σε πολιτείες και δήμους, με τις δημοσκοπήσεις ενόψει ενδιάμεσων εκλογών που προκάλεσαν τον έκδηλο εκνευρισμό του Τραμπ, καθώς και εκεί η ακρίβεια πυροδοτεί εκλογικές αντιδράσεις. Αντίστοιχα, στην Ελλάδα ένα μονομελές δικαστήριο άρχισε να ξεσκεπάζει τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις στις υποκλοπές, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την κυβερνητική υποχώρηση, ενώ δρομολογήθηκαν και κοινωνικές ήττες, πρώτα στον Δήμο Αθηναίων και μετά, με το ίδιο μοντέλο, στην ΚΕΔΕ. Ήρθε και ο ΔΣΑ, αποκορύφωμα οι αγροτικές κινητοποιήσεις. Η ελληνική κοινωνία δείχνει να ξεπερνά τη μοιρολατρία, μέσω της οποίας η Ν.Δ. ευελπιστούσε να κερδίσει από την αύξηση της αποχής. Το παιχνίδι «παίζεται ακόμα», ώστε ένα προοδευτικό σχέδιο να απαντήσει στην εγχώρια εκδοχή «ανταγωνιστικού αυταρχισμού».
