Κόβω από το φαγητό για να πληρώσω το ενοίκιο. Και αυτοί που αποφασίζουν για μένα, έχουν περισσότερα σπίτια απ’ όσα δωμάτια έχει το δικό μου.
Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η πραγματικότητα.
Υπουργοί, βουλευτές, πολιτικοί παράγοντες, ιδιοκτήτες. Πολλοί ιδιοκτήτες. Με ακίνητα, με εισοδήματα από ενοίκια, με περιουσία που δουλεύει όσο εγώ δουλεύω. Πώς να καταλάβουν τι σημαίνει να φοβάσαι την ανανέωση συμβολαίου; Πώς να καταλάβουν τι σημαίνει να διαλέγεις ανάμεσα σε θέρμανση και σούπερ μάρκετ; Δεν το ζουν. Το διαχειρίζονται.
Μας μιλάνε για «αγορά».
Αλλά αυτοί δεν είναι στην αγορά. Είναι πάνω από αυτήν.
Όταν ανεβαίνουν τα ενοίκια, εγώ φτωχαίνω, αυτοί κερδίζουν. Όταν δεν υπάρχει πλαφόν, εγώ σφίγγω το στομάχι, αυτοί μιλάνε για «επενδυτικό κλίμα». Όταν δεν υπάρχει δημόσια κατοικία,εγώ στοιβάζομαι,αυτοί προστατεύουν την περιουσία τους. Αυτό δεν είναι αμέλεια. Είναι σύγκρουση συμφερόντων.
Μας λένε ότι δεν μπορούν να παρέμβουν. Ότι «δεν γίνεται» να μπουν όρια στα ενοίκια. Ότι «θα τρομάξει η αγορά». Η αγορά δεν τρομάζει. Οι ενοικιαστές τρομάζουν. Η αγορά δεν πεινάει. Οι οικογένειες πεινάνε.
Και όταν μια κυβέρνηση γεμάτη ιδιοκτήτες αποφασίζει για μια κοινωνία γεμάτη ενοικιαστές, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο, προστατεύεται η ιδιοκτησία, όχι η ζωή.
Δεν είναι τυχαίο που δεν μπαίνει πλαφόν, που δεν υπάρχει κοινωνική κατοικία που δεν περιορίζεται ουσιαστικά το Airbnb,που δεν φορολογείται σοβαρά η μεγάλη ακίνητη περιουσία.
Γιατί αυτά δεν είναι «τεχνικά δύσκολα». Είναι πολιτικά ανεπιθύμητα. Θα έπρεπε να στραφούν ενάντια στον ίδιο τους τον κόσμο.
Εγώ δεν έχω σπίτια. Έχω ένα νοίκι. Και κάθε αύξηση δεν είναι «δείκτης». Είναι λιγότερο φαγητό. Λιγότερη αξιοπρέπεια. Λιγότερο μέλλον.
Όταν το κράτος επιλέγει να στηρίξει αυτούς που έχουν πολλά σπίτια και αυτούς που θέλουν να τα κονομήσουν από ένα ενοίκιο, αντί για αυτούς που δεν έχουν καν ένα σπίτι και με μισθό δυσανάλογο, τότε η στέγη παύει να είναι δικαίωμα. Γίνεται προνόμιο. Και η φτώχεια πολιτική επιλογή.
Δεν ζητάμε θαύματα. Ζητάμε σύγκρουση. Με τα συμφέροντα. Με την κερδοσκοπία. Με μια πολιτική τάξη που δεν ξέρει τι σημαίνει να είσαι ενοικιαστής. Γιατί όσο αυτοί μετράνε ακίνητα, εμείς μετράμε μέρες μέχρι το επόμενο ενοίκιο.
*Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια
