Και να σκεφτεί κανείς πως και η Ν.Δ. διαθέτει την ίδια, ή ανάλογη, «μαύρη τρύπα» μ' εκείνη του ΠΑΣΟΚ στα οικονομικά της. Το ίδιο και στα χρέη της. Απλώς έχει τη «φρόνηση» να μη βγάζει τη μιζέρια της στο παζάρι. Κρύβει τα προβλήματά της κάτω από το χαλί ή, έστω, κάνει πως δεν τα βλέπει. Και πάντως δεν βγαίνουν στις ρούγες ο Σαμαράς με τον Καραμανλή να αλληλοξεφωνίζονται, αναζητώντας τον αίτιο. Στοιχειώδης αίσθηση αυτοσυντήρησης ονομάζονται τα σχετικά...
Αν επιχειρήσει κανείς να ερμηνεύσει την επιλογή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να βγάλει στη φόρα τα κομματικά αδιέξοδα, με βάση την οικονομική του χρεωκοπία, μάλλον θα πελαγώσει. Αν τουλάχιστον θέλει να στηριχτεί στην κοινή λογική. Θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν το κόμμα που παλεύει σήμερα δημοσκοπικά κάπου ανάμεσα στο 5% με 6%, ενώ ξεκίνησε από 44% το 2009 για να βρεθεί στο 12% το 2012, διακινδυνεύει τώρα την εξαφάνισή του από το χάρτη. Εξ ιδίας πρωτοβουλίας μάλιστα. Εμ, βέβαια, όταν ο πρόεδρος του κόμματος και οι άνθρωποι του επιλέγουν να συγκρουστούν δημόσια με τον πρώην αρχηγό και πρωθυπουργό. Ο οποίος μάλιστα «πρώην» διαθέτει ακόμη -παρά πάσαν λογική έστω- σοβαρά ερείσματα στην κομματική στελέχωση, ίσως και στην εκλογική βάση. Δεν είναι άραγε λογικό να περιμένουν την περαιτέρω συρρίκνωση των ποσοστών τους; Αν χωράει και περαιτέρω συρρίκνωση για την περίπτωσή τους.
Η μοναδική εξήγηση που μπορεί να δώσει κανείς είναι ότι, όπως συμβαίνει παντού και πάντα άλλωστε, οι άνθρωποι των κομματικών διαδρόμων, οι άνθρωποι που ζουν, αναπνέουν και σιτίζονται στα περίκλειστα κομματικά γραφεία δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα πέρα από τις εσωτερικές τους μικρότητες. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα πέρα από το ξεκαθάρισμα των εσωκομματικών τους λογαριασμών. Και την, κατά την αντίληψή τους, εδραίωση της δικής τους θέσης. Αγνοώντας ή αδιαφορώντας για το αντίκρισμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς στην κοινωνία. Και, κατ' επέκταση στο εκλογικό σώμα.
Ε, ναι λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ, εδώ και καιρό, πάσχει από βαριάς μορφής «αυτοκτονικό ιδεασμό». Του οποίου τελευταίο μόνο σύμπτωμα αποτελεί η περί τα κομματικά οικονομικά δημόσια σύγκρουση Βενιζέλου - Παπανδρέου...
Διάσπαση επί θύραις
Σκέψου τώρα, εκτός από τις 6 (!) ελεγκτικές εταιρείες, να μπουν στο ΠΑΣΟΚ και εισαγγελείς. Γιατί προς τα 'κεί πάει το πράγμα.
Σε ένα κόμμα που καθημερινά επιβαρύνεται από το άχθος της αντιλαϊκής και αντικοινωνικής κυβερνητικής πολιτικής. Καθώς μάλιστα ο αρχηγός του έχει, ιδία βουλήσει, αναλάβει τη «βρόμικη δουλειά» της προσωπικής σύγκρουσης με την αριστερά. Σε ένα κόμμα που έρχεται από ένα συνέδριο - φιάσκο, στο οποίο κι αν είχαν επενδυθεί προσδοκίες. Σε ένα κόμμα που βλέπει να ξεφυτρώνουν γύρω του σαν τα μανιτάρια ανταγωνιστικά σχήματα προερχόμενα από τα σπλάχνα του. Σε ένα κόμμα στο οποίο, από καιρό, έχουν γυρίσει την πλάτη όλοι οι παραδοσιακοί «χώροι» αναφοράς του. Σε ένα κόμμα που έχει φάει πόρτα ακόμη και από τη συγκυβερνώσα ΔΗΜ.ΑΡ. Σε ένα κόμμα που καταφανέστατα βιώνει βαρύτατη κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού. Σε ένα κόμμα του οποίου ένας πρώην υπουργός (και παρ' ολίγο αρχηγός και πρωθυπουργός) βρίσκεται στη φυλακή και ήδη δικάζεται με εξευτελιστικές κατηγορίες. Κι ένας άλλος, επίσης πρώην υπουργός, βρίσκεται μόλις μισό βήμα πριν από τα σκαλοπάτια του «Ειδικού Δικαστηρίου». Ε, λοιπόν, αυτό το κόμμα αναδεικνύει, εξ ιδίας πρωτοβουλίας, ζητήματα με όχι μόνο οικονομική, ούτε μόνο πολιτική αλλά και με ηθική διάσταση. Και εξ αυτού οδηγείται, εξ ιδίας πρωτοβουλίας επίσης, σε οιονεί ή ίσως και σε πραγματική διάσπαση.
Υπάρχει μακρά παράδοση αμφισβήτησης (έως την αποκαθήλωση) των πρώην αρχηγών του ΠΑΣΟΚ από τους διαδόχους τους. Ο Κώστας Σημίτης δεν πρόλαβε. Ο προκάτοχός του Ανδρέας Παπανδρέου είχε ήδη αποδημήσει εις Κύριον όταν ανέλαβε την ηγεσία. Φρόντισε όμως να μην αφήσει τίποτα στο κόμμα που να θυμίζει το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου σχεδόν διέγραψε τον Σημίτη. Και τώρα ο Βενιζέλος απλώς ακολουθεί την πεπατημένη. Μην έχοντας, προφανώς, συνειδητοποιήσει πως το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει την παραμικρή σχέση με το άλλοτε κραταιό κίνημα. Που μπορούσε ν' αντέχει κλυδωνισμούς και να ξεπερνά κρίσεις.
Αν συνεχίσουν έτσι (και απ' ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής), είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται να τους αντέξει το σχοινί. Δίχως να μπορούν καν να ελπίζουν πως αυτό θα φανεί στο χειροκρότημα...
...Όσο για τη συνέχεια, το πιθανότερο είναι πως στη γωνία περιμένει ο Σαμαράς. Για να περιμαζέψει τα συντρίμμια τους.
