Ήμουν έτοιμος να περάσω το πιο ξέγνοιαστο και χαρούμενο Πάσχα της ζωής μου. Με είχαν διαβεβαιώσει άπαντες, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Στουρνάρας, ότι όπου να 'ναι, στο τέταρτο τρίμηνο του 2013, στο πρώτο του 2014, Φλεβάρης, Μάρτης, κοντά είν' το θέρος, βάστα Ρόμελ, οσονούπω τέλος πάντων, επιστρέφει στη χώρα μας η ανάπτυξη και η ευημερία. Ήμουν έτοιμος να τρέξω στα ανοιξιάτικα λιβάδια, να χαϊδέψω τα σκιουράκια, να φιλήσω τις δεκοχτούρες, μέχρι και σούσι είχα παραγγείλει, για να εξισορροπήσω τη χοληστερινούχο επίδραση του αμνού, ώσπου. Ώσπου αυτοί οι άτιμοι οι ξένοι, οι ανθέλληνες ετούτοι, ήρθαν να μου μαυρίσουν τη Λαμπρή.
Πήγε, που λέτε, πασχαλιάτικα η Μέρκελ σε ένα Γυμνάσιο του Βερολίνου και είπε στα εμβρόντητα παιδάκια ότι η κρίση και η λιτότητα θα κρατήσουν χρόνια και ότι για να επιστρέψουμε στα παλαιά επίπεδα της ανεργίας και της ανάπτυξης, μπορεί να περάσει μέχρι και μία εικοσαετία. Είκοσι χρόνια! Μην τα λέτε έτσι απότομα, κυρία Ανγκέλα μου, γιατί τρομάζει μέχρι και ο Κων/νος Μητσοτάκης. Εγώ βέβαια πιστεύω τον Σαμαρά που λέει ότι η ευημερία θα επιστρέψει εντός του έτους. Όπως πιστεύω επίσης ότι ο Πρίσλει ζει και ότι τον Μπρους Λη τον έχουν απαγάγει οι εξωγήινοι.
Μιας κακής, μύριοι όσοι έπονται. Ο κακός που ακολούθησε τη Μέρκελ ήταν ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ, ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία του για την αυξητική τάση της ανεργίας στην Ευρωζώνη. Ποια αυξητική τάση, κ. Μάριο; Τον κ. Βρούτση δεν τον ακούσατε που είπε ότι τον Μάρτιο στην Ελλάδα οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις; Βέβαια οι απολύσεις ήταν πλήρους απασχόλησης και οι προσλήψεις μερικής, αλλά αυτά είναι ενοχλητικές λεπτομέρειες. «Η ανεργία», επιμένει ο Ντράγκι, «ιδίως εκείνη των νέων, έφτασε σε επίπεδα που κινδυνεύουν να προκαλέσουν ακραίες και καταστρεπτικές διαμαρτυρίες». Στην Ελλάδα αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού με τα 300 ευρώ που θα δίνει στους ανέργους ο Βενιζέλος, όχι να ξεσηκωθούνε, ούτε να σηκωθούνε δεν θα μπορούν από το πολύ φαΐ.
Εκεί που τα είχαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα, ήρθε η κ. Λαγκάρντ να μας πει ότι στην Ελλάδα δεν έσπασε το ταμπού του Δημοσίου. Πόσοι χρειάζονται, κ. Κριστίν, για να σπάσει το ταμπού; Δεν φτάνουν οι 15.000 απολυμένοι, οι 25.000 διαθέσιμοι, οι 20.000 συμβασιούχοι που δεν θα επαναπροσληφθούν; Να μας δώσετε ακριβείς αριθμούς, να ξέρουμε κι εμείς πώς να πορευθούμε. Άμα είναι να σπάσει το ταμπού, είμαστε έτοιμοι να απολύσουμε μέχρι και τον Στουρνάρα, τον μακροβιότερο ίσως δημόσιο υπάλληλο.
Τι δηλοί ο μύθος; Δηλοί ότι η λιτότητα θα κρατήσει σαράντα χρόνια τούρκικα, ότι η ανεργία θα καρφώσει σημαία στην κορφή του Έβερεστ και ότι το Δημόσιο θα αποψιλωθεί σαν δάσος που παραδίνεται στον Μπόμπολα. Τουτέστιν; Τουτέστιν, σας παρακαλώ, κ. ιχθυοπώλη, να ακυρώσετε την παραγγελία του σούσι.
Γιώργος Ανανδρανιστάκης
