Οι πολεμικές συρράξεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή αλλάζουν όλες τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που δημιουργεί κινδύνους για όποιον είναι θεατής, αμήχανος και τελικά ακίνητος. Και αυτό συμβαίνει με την Ελλάδα λόγω της εξωτερικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η Μόσχα παζαρεύει με την Ουάσιγκτον σε βάρος πρώτα της Ουκρανίας, αλλά και της Ευρώπης, που δυστυχώς είναι επικίνδυνα εμμονική.
Το Κάιρο παζαρεύει ξανά με την Άγκυρα, βάζοντας στο παιχνίδι και τη Λιβύη, ειδικά την Ανατολική Λιβύη (Χάφταρ) την οποία επηρεάζει.
Η Αίγυπτος, βλέποντας τους κινδύνους που προκαλεί η εγκληματική πολιτική Νετανιάχου σε όλη τη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, επιδιώκει αντίβαρα και αλλαγή ισορροπιών.
Η Ιταλία παζαρεύει με τον Ερντογάν για τα θέματα της Μεσογείου - δυστυχώς για τη χώρα μας. Ο λόγος δεν είναι το Μεταναστευτικό, αλλά το... πετρέλαιο της Λιβύης και της Μεσογείου. Ακόμα και ο Μακρόν επιδιώκει να ξαναβρεί τρόπο να παζαρέψει με τον Ερντογάν.
Η Τουρκία παζαρεύει με όλους, με κάθε τρόπο και σε όλα τα επίπεδα. Αλλάζει στάση, την τροποποιεί από φιλική σε εχθρική και το ανάποδο, και μάλιστα σε χρόνο μικρό.
Κανείς δεν είναι ακίνητος στο ίδιο σημείο, κανείς δεν εφησυχάζει. Εκτός από τον κ. Μητσοτάκη ο οποίος εσχάτως δείχνει ανήσυχος, χωρίς όμως να εμφανίζει και κάποιες κινήσεις που θα φέρουν αποτέλεσμα.
Θα περίμενε κανείς ότι η Αθήνα και η Λευκωσία θα θέσουν τα ζητήματα τουλάχιστον εντός της Ε.Ε. με τρόπο έντονο και δυναμικό. Όμως ακόμα και αυτό το κάνουν διστακτικά.
Θα περίμενε κανείς, επίσης, ότι θα προσπαθούσε να αξιοποιήσει τις... γνωριμίες του στη Σαουδική Αραβία και στις χώρες του Κόλπου. Όμως ούτε και αυτό φαίνεται να κάνει.
Ο κ. Μητσοτάκης εφαρμόζει από την αρχή της θητείας του πολιτικές ΙΧ, κάτι που τώρα δημιουργεί δυσκολίες. Φαίνεται τώρα η μονομέρεια με τον Νετανιάχου.
Ο κ. Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται την εξωτερική πολιτική κυρίως σαν μπίζνα. Ναι, πράγματι υπάρχουν τα συμφέροντα, και αυτά διαμορφώνουν τη διεθνή σκηνή, τους πολέμους ή τις συμμαχίες. Υπάρχουν όμως τα υπερκείμενα εθνικά συμφέροντα, ζητήματα ισχύος, ζητήματα κυριαρχίας και δικαιωμάτων, κανόνων και δικαίου.
Οι εταιρίες όπως, π.χ., η Chevron ή η Exxon Mobil δεν πρόκειται να επιλύσουν τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας ούτε και να διασφαλίσουν την κυριαρχία της, τις θαλάσσιες ζώνες κ.λπ., κ.λπ. Κάτι τέτοιο όμως μας λέει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το χειρότερο είναι ότι το πιστεύει. Περιμένει λοιπόν τις δύο αμερικανικές εταιρείες να διασφαλίσουν τα ελληνικά συμφέροντα.
Το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αποτέλεσμα αντίληψης, είναι βαθύτερο από έναν κακό ή λανθασμένο χειρισμό. Τα πιστεύω των σημερινών κυβερνώντων είναι το πρόβλημα και όχι η (μικρότερη ή μεγαλύτερη) ικανότητά τους.
Και αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα αυτή την εποχή που πράγματι τα πάντα αλλάζουν.
