Όπως και πέρυσι τέτοια εποχή, οι διακοπές ξεκίνησαν από το φεστιβάλ του Συλλόγου Νέων Ελάτειας Φθιώτιδας. Η αλήθεια είναι ότι συνήθως οι διακοπές μου ξεκινούν από τη λίμνη Δόξα στην ορεινή Κορινθία, αλλά φέτος βρέθηκαν δύο φωστήρες που αποφάσισαν να κάνουν ηλεκτροσυγκόλληση μέσα στο παρθένο δάσος και δεν έμεινε κλαρί άκαυτο. Το πήρα ως οιωνό και αποφάσισα να κλείσω τις διακοπές μου στη λίμνη. Σημειολογικά, δεν το βρήκα ενδιαφέρον αφού θα με εισαγάγει οπτικά και συναισθηματικά στη μαυρίλα της πρωτεύουσας.
Το ταξίδι, παρότι η απόσταση ήταν μικρότερη από 200 χλμ., δεν ήταν εύκολο. Ξεκίνησε με μια βροχούλα που καθυστέρησε την αναχώρηση για κάνα δίωρο, με αποτέλεσμα φυσικά να στενεύουν τα χρονικά όρια της άφιξης στον προορισμό που είχε προκαθορισμένο χρονοδιάγραμμα προσέλευσης. Παρότι, όμως, το χρονοδιάγραμμα πίεζε, αποφάσισα να συνεχίσω δοσμένων των συνθηκών. Ήταν απλώς κακός καιρός.
Συνήθως επιλέγω να ταξιδεύω από τις παλιές εθνικές οδούς που είναι πιο ταξιδιάρικες και οι ταχύτητες σου επιτρέπουν να βλέπεις τριγύρω σου και να μυρίζεις τα χωράφια με τα χαμομήλια και τα τριφύλλια. Είναι, βέβαια, πιο επικίνδυνα διότι καμιά φορά μπορεί να βρεθεί μπροστά σου κάνα αγροτικό ή κάποιο τρακτέρ. Ομολογώ πως εάν επρόκειτο να ταξιδέψω στην Κρήτη, θα είχα μεγαλύτερη ανησυχία, αφού εκεί μπορεί να βρεθεί μπροστά σου κάνα κοπάδι πρόβατα, αλλά από την άλλη στην Κρήτη δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Εκεί υπάρχει μόνο παλιός εθνικός δρόμος. Τον νέο τον έχουν εγκαινιάσει, βέβαια, ο πρωθυπουργός και ένας υπουργός, αλλά αν δεν τον εγκαινιάσουν οι εργάτες και οι εργολάβοι, νομίζω θα αργήσει να ολοκληρωθεί… Κι εδώ που τα λέμε, πού να βρεις εργάτες στην Κρήτη που ασχολούνται όλοι με τη ζωική παραγωγή. Αφήστε δε που και τους εργάτες που πηγαίνουν αναζητώντας εργασία τούς μαντρώνουν και τους στέλνουν στην ενδοχώρα. Είναι κακός καιρός να είσαι πρόσφυγας ή μετανάστης στην Ελλάδα.
Λίγο έξω από τη Λιβαδειά, που και αυτή φημίζεται για τα πρόβατά της, δεύτερη βροχούλα. Αυτή τη φορά καταρρακτώδης. Σκοτείνιασε ο ουρανός και άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Σταμάτησα κάτω από ένα δέντρο και περίμενα να περάσει. Γενικά, τον κακό καιρό τον περιμένουμε να περάσει. Έφτασα στον προορισμό μου την τελευταία στιγμή κυριολεκτικά και αν δεν ήταν τόσο εξυπηρετικά τα παιδιά του χωριού που φρόντιζαν για την είσοδο των κατασκηνωτών και των θεατών της βραδινής συναυλίας, είναι βέβαιο πως δεν θα κατάφερνα να έχω στήσει και τη σκηνή μου για να κοιμηθώ μετά τη συναυλία. Δυστυχώς, μόλις ξεκίνησε το δεύτερο τραγούδι της συναυλίας ο ουρανός σκοτείνιασε και πάλι· ένας δυνατός αέρας άρχισε να κατεβαίνει από το βουνό, ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν, που ολοένα και δυνάμωναν, και η συναυλία διακόπηκε για λόγους ασφαλείας.
Οσοι είχαμε την πολυτέλεια της σκηνής φύγαμε από τον συναυλιακό χώρο και μετακινηθήκαμε προς τις σκηνές μας για να αποφύγουμε τον κακό καιρό. Αφού σταμάτησε η βροχή, οι κατασκηνωτές βούτηξαν τις κιθάρες τους και ξεκίνησε μια μυσταγωγική συναυλία, με τις κιθάρες να παίζουν σιγανά και τους κατασκηνωτές να μαζεύονται τριγύρω ο ένας μετά τον άλλον μέχρι το ξημέρωμα. Ώσπου να τελειώσει η βροχή και να αρχίσει η μίνι συναυλία σκέφτηκα να παρακολουθήσω λίγο τα της επικαιρότητας και, εκτός από την παραβίαση κάθε λογικής στο Κοινοβούλιο για την Προανακριτική του ΟΠΕΚΕΠΕ, διάβασα πως ο πρωθυπουργός εγκαινίασε την ταλαίπωρη εθνική Πάτρας-Πύργου, η οποία όμως θα παραδοθεί ολόκληρη στην κυκλοφορία τον Νοέμβριο, διότι δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.
Σκέφτηκα την ώρα της μίνι συναυλίας ότι με λίγο κέφι και υπομονή τον κακό καιρό τον υπερβαίνεις… Ο κακός μας ο καιρός, όμως, θέλει κάτι παραπάνω.
