Όσο για το ευρώ, από 'κει που το αναδείκνυε σε «εθνικό μας νόμισμα», άλλοτε υποστηρίζει πως «το ευρώ δεν είναι φετίχ» κι άλλοτε δεν αποδέχεται το ευρώ «πάση θυσία». Τόσο κυκλοθυμικός πια;
Ώστε λοιπόν ο Τσίπρας αλλάζει κάθε μέρα θέση, άποψη, γραμμή σε σχέση με το Μνημόνιο και την τύχη του. Άσε που είναι και ασταθής ως προς τα αισθήματά του απέναντι στο ευρώ. Τη μια μας λέει πως θα καταργήσει το Μνημόνιο όταν έρθει εν τη βασιλεία του, την άλλη πως θα το αποσύρει, πως θα το ακυρώσει, πως θα το παγώσει, πως θα το αναστείλει, πως θα το κάψει, πως θα το πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ.
Είναι πράγματι εντυπωσιακή η συλλεκτική μανία των επικοινωνιακών επιτελών της Ν.Δ. και του Μαξίμου. Των συνιστώντων την λεγόμενη «Ομάδα της Αλήθειας»(!) Η επιμέλεια με την οποία παρακολουθούν, επιλέγουν, διυλίζουν κάθε κουβέντα του Αλέξη Τσίπρα. Η σπουδή τους να μην αφήσουν τίποτα να πέσει κάτω. Το ότι η προσπάθεια συχνά συνοδεύεται από κοπτοραπτική, το ότι δηλαδή κόβουν, ράβουν, προσθέτουν, αφαιρούν, μοντάρουν, επιδίδονται γενικώς σε δημιουργική επεξεργασία, δεν έχει και πολλή σημασία, η προσπάθεια μετράει.
Είναι, από την άλλη μεριά, εξ ίσου εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία υιοθετούνται από ένα σωρό κόσμο τα παράγωγα της δουλειάς των φωστήρων της Συγγρού. Από τους κυβερνητικούς εταίρους πρώτα-πρώτα, κι ύστερα από πλήθος αναλυτών, σχολιαστών, ακόμη και σκιτσογράφων, όχι πάντα εχθρικών προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι, τέλος, ομοίως εντυπωσιακό (έως και ανεξήγητο) το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τσιμπάει. Ακόμη κι όταν πρόκειται για χοντροκομμένη προβοκάτσια. Και βλέπεις τους ανθρώπους του να τρέχουν και να μη φτάνουν. Να απαντούν, να εξηγούν, να διορθώνουν, να «απολογούνται». Έφτασαν να χρεώσουν στον Τσίπρα lapsus linguae, επειδή τόλμησε να χρησιμοποιήσει το ρήμα αναστέλλω αντί του «σωστού» καταργώ…
Κοίτα ποιος μιλάει…
Αλλά για στάσου! Από πού κι ώς πού θα πρέπει σώνει και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί δογματικά τα ίδια ακριβώς εκφραστικά στερεότυπα για να περιγράψει τις προθέσεις του; Γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να μιμείται επ' αυτού το ΚΚΕ, με την ορολογία-καρμπόν του τύπου «αντίσταση και ανατροπή» προκειμένου για την «κερδοφορία της πλουτοκρατίας»; Μήπως όλες, μα όλες οι σχετικές διατυπώσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν παραπέμπουν σε απομάκρυνση από τη λογική και από την ουσία του Μνημονίου; Δεν εννοούν την ακύρωση στην πράξη των μνημονιακών προβλέψεων, και μάλιστα ως την απόλυτη προτεραιότητα της αυριανής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ;
Κι από την άλλη, γιατί το ευρώ ως «εθνικό νόμισμα» έρχεται σε αντίθεση με το «φετίχ» ή με το «πάση θυσία»; Υπάρχει άραγε λογικός άνθρωπος που να υποστηρίζει πως το νόμισμα, το όποιο νόμισμα, είναι φετίχ, επέχει δηλαδή χαρακτήρα θρησκευτικού συμβόλου ή αντικειμένου σεξουαλικής αναφοράς; Υπάρχει άραγε λογικός άνθρωπος που να υποστηρίζει ότι η «κάθε θυσία» (του λαού, εννοείται) είναι αναγκαία μπροστά στη διατήρηση του νομίσματος, του όποιου νομίσματος; Υπάρχει άραγε λογικός άνθρωπος που να μην δέχεται πως το νόμισμα (και το ευρώ) δεν είναι παρά μέσον, όχημα, για την εξυπηρέτηση του ανθρώπου και για την επιδίωξη της ευτυχίας του; Με το ευρώ να έχει ασφαλώς ένα πόντο παραπάνω, με την έννοια ότι συμβολίζει την «περισσότερη Ευρώπη». Ας βρεθεί λοιπόν ο λογικός άνθρωπος που λέγαμε, να πει δημοσίως «ναι, το ευρώ είναι φετίχ», ή «ναι στο ευρώ πάση θυσία». Και μετά να κουβεντιάσουμε.
Και επιτέλους, κοίτα ποιος μιλάει! Τα παιδιά του Σαμαρά, για τον οποίον η απόσταση ανάμεσα στο Ζάππειο και στο Μαξίμου δεν είναι καμιά πεντακοσαριά μέτρα όπως νομίζαμε, αλλά έτη φωτός. Εντάξει, οι σήμερα συγκυβερνώντες, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. δεν διέθεταν ποικιλία εκφραστικών τύπων όταν ζητούσαν την ψήφο του λαού. Επέμεναν σταθερά στην «επαναδιαπραγμάτευση» και στην «απαγκίστρωση». Και λοιπόν; Τα είδαμε τα χαΐρια τους. Λησμόνησαν τα πάντα με το καλημέρα. Για να καταλήξουν, μέσω της αλήστου μνήμης «προγραμματικής συμφωνίας», μνημονιακότεροι του Σόιμπλε.
Δεν έχει λόγο λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ να παίζει άμυνα, κάθε άλλο. Αν χρωστάει κάτι (κι αυτό το χρωστάει στους πολίτες), είναι να ολοκληρώσει και να επικαιροποιήσει το πρόγραμμά του, δίνοντας απαντήσεις σαφείς, ακριβείς και πειστικές, προπάντων σε ό,τι αφορά τα αδιέξοδα που ενδεχομένως θα προκύψουν από τις επιλογές του. Χρωστάει προπάντων να ξεκαθαρίσει πώς σχεδιάζει ν' αντιμετωπίσει τυχόν απόλυτη άρνηση των πιστωτών να δεχτούν τον παραμερισμό του Μνημονίου. Και την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων. Εάν η επ' αυτού απάντηση είναι πειστική και αποδεκτή από τον λαό, πραγματικά δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Κι ας αφήσει τις «ομάδες του ψεύδους» της Ν.Δ. να κάνουν τη δουλειά τους όπως νομίζουν…
