Μπορεί κανείς με ασφάλεια να πει ότι ήταν η σημαντικότερη λαϊκή κινητοποίηση σε βάθος γενεών. Τόσο από πλευράς μαζικότητας, όσο και από πλευράς συμμετοχής. Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα ζήσαμε ογκώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις. Αντιπολεμικά συλλαλητήρια, ασφαλιστικό Γιαννίτση, Πλατείες, Γρηγορόπουλο, Πρέσπες, Δημοψήφισμα. Κανένα δεν ήταν τόσο μαζικό.
Από πλευράς συμμετοχής μπορούμε να πούμε ότι ζήσαμε ότι πιο κοντινό υπάρχει σε γενική απεργία. Έμειναν κλειστά τα πάντα ιδιωτικά και δημόσια, έκλεισαν ακόμα και αυτοί που δεν προβλεπόταν να κλείσουν, μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις και επαγγελματίες. Σε όλη τη χώρα και κατέβηκαν στο δρόμο με ad hoc συνεννοήσεις, με αυτοοργάνωση δηλαδή.
Η ελληνική κοινωνία κινητοποιήθηκε απ' άκρου εις άκρον και συμμετείχαν αι γενεαί πάσαι. Διότι αισθάνεται πως κινδυνεύει και πως κυβερνάται από ανθρώπους οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση δεν ενδιαφέρονται, κατά πάσα δε πιθανότητα συμμετέχουν στον ακήρυκτο πόλεμο εναντίον της. Και στα Τέμπη, αυτό βγάζει μάτι. Όποιοι δεν περίμεναν αυτήν την παρουσία του λαϊκού παράγοντα, προφανώς δεν είχαν ρίξει μια διαγώνια έστω ματιά σε όλες σχεδόν της σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. Το 70% των Ελλήνων είναι στα κάγκελα.
Αποτελεί από μόνο του ύβρη το γεγονός ότι η κυβέρνηση πίστεψε ότι οι γονείς, αδέρφια, παιδιά και σύζυγοι των 57 νεκρών, θα αναζητούσαν παρηγοριά σε κομποσκοίνια. Αποτελεί από μόνο του ύβρη, αλλά και συνταγή πολιτικής αυτοκτονίας, η επίδειξη κυνισμού «41%» στους συγγενείς. Από αυτό και μόνο ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να είναι στα σκοινιά, ακόμα κι αν δεν βαρυνόταν με όλα τα άλλα, υποκλοπές, ακρίβεια, στέγη, κοινωνική λεηλασία
Ο κ. Μητσοτακης προσγειώνεται στη διαπίστωση ότι δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα. Ποντάρει στη συνωμοσιολογία και στην απειλή της αστάθειας. Όπως όμως του επισήμανε και ο Αλέξης Τσίπρας, για την ελληνική κοινωνία ο ίδιος είναι η «αστάθεια».
Οι μέρες της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι μετρημένες. Η 28η Φεβρουαρίου ήταν τόσο μεγάλη που συνιστά από μονή της τομή.
