Η κυβίστηση Μητσοτάκη, στο θέμα του ξυλολίου και της εξεταστικής επιτροπής έχει προκαλέσει σοκ σε διάφορους δεξιούς και ακροκεντρώους.
Γιατί τους άδειασε μεγαλοπρεπώς σε θέματα που δύο χρόνια τα αντιμετώπιζαν με χλευασμό, ειρωνείες και επιθέσεις στην Καρυστιανού και τους άλλους συγγενείς.
Τώρα όλοι αυτοί προσπαθούν να κάνουν damage control. Και να μαζέψουν κάπως αυτά που άπλωσε ο αρχηγός τους.
Γιατί υπάρχει ο ορατός κίνδυνος να χαθεί εντελώς το έδαφος κάτω από τα πόδια της παράταξης. Και τους πάρουν οι αντίπαλοι φαλάγγι χωρίς καν να κουνηθούν από τις θέσεις τους.
Όλοι όσοι μιλάνε τις τελευταίες μέρες σε ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα, έχουν ένα βασικό επιχείρημα: ήταν υπερβολική η αυτοκριτική του Μητσοτάκη.
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ «έστησε ολόκληρο θέατρο στο Μάτι» αλλά η ΝΔ, σε αντίθεση με την σημερινή αντιπολίτευση, «δεν το εργαλειοποίησε ποτέ».
Ας δούμε λίγο αυτό το επιχείρημα σε σχέση με την πραγματικότητα.
Με την υπενθύμιση φυσικά ότι οι τραγωδίες είναι τραγωδίες. Βαραίνουν την εκάστοτε κυβέρνηση και υποχρεώνουν την εκάστοτε αντιπολίτευση να θέτει ερωτήματα.
Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έστησε κανένα θέατρο στο Μάτι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια τεράστια βλακεία. Έβαλε ανοιχτές κάμερες εκεί που ο Τσίπρας μπήκε να μιλήσει με τους πυροσβέστες.
Οι πυροσβέστες είχαν την πληροφορία ότι υπήρχαν πολύ περισσότεροι από τους 4 νεκρούς που είχαν επιβεβαιωθεί μέχρι εκείνη την στιγμή. Αλλά δεν μπορούσαν να το πουν σε απευθείας μετάδοση.
Πρώτον γιατί οι νεκροί δεν ανακοινώνονται αν δεν επιβεβαιωθούν. Και δεύτερον γιατί δεν ανακοινώνονται έτσι, σε λάιβ μετάδοση την ώρα που συζητάνε μεταξύ τους.
Όταν οι κάμερες έκλεισαν, οι πυροσβέστες έδωσαν στον Τσίπρα την εικόνα που είχαν. Και αμέσως βγήκε ο Τζανακόπουλος και είπε ότι οι νεκροί στο Μάτι αναμενόταν να είναι πολύ περισσότεροι.
Άλλωστε έτσι που ήταν η κατάσταση εκείνη την στιγμή, δεν είχε κανένα νόημα να προσπαθήσει κάποιος να κρύψει την έκταση της τραγωδίας. Ούτε κάτι να κερδίσει από αυτό.
Το να επιχειρήσεις να συντηρήσεις λάθος εντυπώσεις για 10 λεπτά ή για μία ώρα, δεν θα ήταν μόνο ανώφελο, θα ήταν πολλαπλά καταστροφικό.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην βλακεία και στο θέατρο. Και η διαφορά είναι ότι σε αντίθεση με την βλακεία, το θέατρο το παίζεις συνειδητά.
Όταν λοιπόν, μιλώντας για μια τραγωδία καταλογίζεις σε κάποιον πρόθεση που δεν είχε, κάνεις εργαλειοποίηση της τραγωδίας. Είναι ο ορισμός.
Θα θυμάστε τον Άδωνη να σκούζει στα κανάλια «έστησαν θέατρο πάνω σε πτώματα μικρών παιδιωωωωωών..».
Την καμπάνια της ΝΔ «ορίστε, ο Τσίπρας σε σκάφος ένα μήνα μετά το Μάτι». Που την πήρε επάνω του ο Μητσοτάκης και την έφερε σε προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στην Βουλή.
Τα ηχητικά από την δικογραφία που βγήκαν στον ΣΚΑΪ μια εβδομάδα πριν τις εκλογές του 2019. Και την ευρύτατη εκμετάλλευσή τους.
Τα τσιράκια του Μητσοτάκη στα κανάλια το 2023. Που έλεγαν ότι αν η κυβέρνηση δεν κατάφερνε να θυμίσει στον κόσμο το Μάτι, θα αντιμετώπιζε δυσκολίες με τα Τέμπη.
Δεν περιμέναμε φυσικά πιο έντιμη στάση από τον συρφετό των μητσοτακικών opinion leaders, που σήμερα μιλάνει για «θέατρο». Το λατρεύουν να διαστρεβλώνουν, να χλευάζουν και να μνησικακούν αναφερόμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Το θεωρούν στοιχείο της αστικής τους καλλιέργειας και της ανώτερης πολιτικής τους κουλτούρας.
Αλλά όταν ο Μητσοτάκης λέει στον Σρόιτερ με τόση φυσικότητα και πίκρα «εμείς ποτέ δεν εργαλειοποιήσαμε το Μάτι, όπως κάνουν οι αντίπαλοί μας» είναι ένας ελεεινός και ξετσίπωτος ψεύτης, υποκριτής και πολιτικός απατεώνας.
Διότι εγκαλεί την αντιπολίτευση για πολιτική ανηθικότητα που χαρακτηρίζει πρώτα από όλα τον ίδιο.
Και όταν λέει ότι «δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή για έναν Πρωθυπουργό και έναν πατέρα από το να ισχυρίζεται κάποιος [ότι επιδιώκει την συγκάλυψη]..» είναι εκατό φορές πιο ελεεινός ψεύτης και εκατό φορές πιο ξετσίπωτος πολιτικός απατεώνας.
Γιατί μιλάει αποκλειστικά για τον εαυτό του. Τον άλλον που ήταν επίσης Πρωθυπουργός και πατέρας, δεν είχε απολύτως κανέναν ενδοιασμό να τον πει αναίσθητο.
Τώρα, παριστάνοντας τον προσβεβλημένο, τον παρεξηγημένο και τον αδικημένο, επιχειρεί να απευθυνθεί στο συναίσθημα, την ανθρωπιά και το φιλότιμο των ανθρώπων, που δύο χρόνια κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα τους. Μέχρι που τους είδε μαζεμένους μπροστά του.
Αλλά το πραγματικό ζήτημα δεν είναι εκεί.
Το πραγματικό ζήτημα είναι το εξής: σε αντίθεση με το Μάτι, στην περίπτωση των Τεμπών, κανείς δεν καταλογίζει στον Μητσοτάκη προθέσεις που δεν έχει. Ερωτήματα σε σχέση με την τραγωδία του θέτουν.
Τον ρωτάνε πώς βρέθηκε ο συγκεκριμένος σταθμάρχης στην συγκεκριμένη θέση.
Τον ρωτάνε γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για μια καμένη τηλεδιοίκηση και ένα φανάρι που δεν λειτουργούσε από το 2019.
Τον ρωτάνε γιατί μπήκε μπροστά τέτοιας κλίμακας επιχείρηση για να απομακρυνθεί το χώμα – μαζί με ανθρώπινα μέλη - από τον τόπο του δυστυχήματος.
(Και μην απαντήσει κανείς «για τις ανάγκες της διάσωσης» γιατί κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη ότι έδωσε τέτοια εντολή για τέτοιον λόγο. Η απόφαση «πάρθηκε» με έναν μαγικό τρόπο από μόνη της..).
Τον ρωτάνε γιατί εξαφανίστηκε το οπτικό υλικό από τις κάμερες κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής και από την φόρτωση της εμπορικής αμαξοστοιχίας.
Τον ρωτάνε γιατί ενώ υπάρχει ξεκάθαρη ένδειξη διάπραξης παρανομιών και ξεκάθαρη προσπάθεια συγκάλυψης, οι αρχές είναι ανίκανες να εντοπίσουν τόσο αυτούς που διέπραξαν την παρανομία όσο και αυτούς που επιχείρησαν την συγκάλυψη.
Αυτά τον ρωτάνε. Αλλά αντί να δώσει απαντήσεις που να πείθουν, ο Μητσοτάκης λέει «πώς είναι δυνατόν να λέτε ότι προσπάθησα να συγκαλύψω..».
Και «θα τα βρει όλα η Δικαιοσύνη».
(Η Δικαιοσύνη που αρχειοθέτησε τις υποκλοπές..)
Θεωρεί δηλαδή υποχρέωση όλων να δεχτούν ως δεδομένες τις αγνές του προθέσεις.
Την ώρα που παραδέχεται ότι δύο χρόνια ψεύδεται, και ότι η Εξεταστική εξετράπη από τον ρόλο που της είχε ανατεθεί.
Αλλά φταίει η αντιπολίτευση που εργαλειοποιεί την τραγωδία…
Αν θέλει να εμποδίσει την αντιπολίτευση να εργαλειοποιεί την τραγωδία, ας απαντήσει σε αυτά. Και ας αφήσει τις κλάψες και την ρηχή ηθικολογία. Δεν είναι το πολιτικό ήθος το δυνατό του σημείο, ας του το πει κάποιος.
