Φέτος, ενώ η Δημοκρατία έχει διπλή επέτειο, 100 χρόνων από την κατάργηση της Βασιλείας στις 25.3.1924, όταν με κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου η Δ΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση εξέδωσε, «έχουσα προ οφθαλμών τα δεινά που επισώρευσε εις το έθνος η Δυναστεία των Γλυξβούργων», το ψήφισμα «Περί εκπτώσεως της Δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας», που πραξικοπηματικά παλινορθώθηκε το 1935, και επίσης 50 χρόνων από την οριστική έκπτωσή της με το δημοψήφισμα στις 8.12.1974, είχαμε και μια… ανορθογραφία. Εμφανίζονται ξαφνικά στις 19 Δεκεμβρίου τα πέντε τέκνα του τέως και τα πέντε τέκνα του πρώτου γιου του και ζητούν να αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια, την οποία η κυβέρνηση απένειμε την επόμενη μέρα. Η επιλογή να είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα ενέχει τον συμβολισμό της διαδοχής και βασίστηκε καταχρηστικά στο άρθρο 6, παρ. 5 του Ν. 2215/1994, που έδωσε στον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ και στα μέλη της οικογένειάς του τη δυνατότητα να λάβουν ελληνική ιθαγένεια αν αποδεχτούν το πολίτευμα και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974 με δηλώσεις στο Ληξιαρχείο Αθηνών (εδ. α και β).
Ο αποβιώσας τέως και τα μέλη της οικογένειάς του είναι αλλογενείς αλλοδαποί και για την αναγνώριση ιθαγένειας απαιτείται (ακολουθώντας σύμφωνη με το σύνταγμα ερμηνεία του Ν. 2215), εκτός των παραπάνω ειδικών προϋποθέσεων, να συντρέχουν και οι γενικές προϋποθέσεις του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (ΚΕΙ).
Ως υπήκοοι Δανίας (μέλος Ε.Ε.) απαιτούνται τριετής συνεχής διαμονή τους στην Ελλάδα και μια σειρά από ουσιαστικές προϋποθέσεις, όπως η ένταξη με τους αναφερόμενους στον νόμο τρόπους «στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, έχοντας καταστήσει αυτή συνεχές κέντρο των βιοτικών τους δραστηριοτήτων» (α 5Α 1δ του ΚΕΙ), κάτι που οι αιτούντες δεν πληρούν, και συμμετοχή στις προβλεπόμενες εξετάσεις.
Η διαδικασία αυτή δεν ακολουθήθηκε, αλλά με μόνη αναφορά στις δηλώσεις τους στο Ληξιαρχείο Αθηνών εκδόθηκαν οι Υπουργικές Αποφάσεις χωρίς καν να περιέχουν το κείμενο των δηλώσεων και μνεία αν αυτές υπογράφονταν από τους αιτούντες ή τον πληρεξούσιο. Αν υποτεθεί πως αρκούν μόνο οι δηλώσεις του Ν. 2215, τότε η ρύθμιση θεσπίζει προφανή εξαίρεση για τα μέλη της τέως βασιλικής οικογένειας από τον ΚΕΙ, οπότε είναι αντισυνταγματική, αφού η προνομιακή τους μεταχείριση έναντι των λοιπών αλλοδαπών απονέμει στο πρόσωπό τους υπολειπόμενο δικαίωμα από την άσκηση πολιτειακού αξιώματος του προγόνου τους αντίθετου στο σύνταγμα.
Εξάλλου, η πολιτογράφησή τους είναι αντίθετη στο άρθρο 6, παρ. 5 του Ν. 2215, αφού σε αυτό ρητά αποκαλείται ο τέως με το επώνυμο Γλύξμπουργκ και αυτό μόνο έπρεπε να καταχωρηθεί στο ληξιαρχείο, καθώς το εδάφιο γ της παρ. 5 απαιτεί να γίνει εγγραφή στα δημοτολόγια με όνομα και επώνυμο, χωρίς να παραχωρεί δικαίωμα επιλογής επώνυμου, το οποίο ως αναγόμενο στη δημόσια τάξη δεν επιτρέπεται να αλλάζει παρά μόνο με απόφαση δημάρχου για τους αναφερόμενους στη νομοθεσία λόγους. Οι αιτούντες δεν ακολούθησαν διαδικασία αλλαγής επωνύμου και η πρωτογενής δήλωση ότι το επώνυμο τους είναι Ντε Γκρες και όχι Γλύξμπουργκ δεν έπρεπε να γίνει δεκτή.
Επιπλέον, η επιλογή των συγκεκριμένων λέξεων ως επωνύμου είναι αντίθετη στο σύνταγμα, που δεν αναγνωρίζει τίτλους ευγένειας ή διάκρισης (άρ. 4, παρ. 7) και το να ονομάζονται «της Ελλάδας» στη γενική πτώση στη γαλλική γλώσσα παραπέμπει σε άσκηση αξιώματος ή εξουσίας επί της χώρας.
Για την αποκατάσταση της νομιμότητας οι δέκα Υπουργικές Αποφάσεις χρειάζεται να ανακληθούν.
Ο Κωνσταντίνος Κατερινόπουλος είναι νομικός-οικονομολόγος
