Από σοκ σε σοκ κι από κατάπληξη σε αποτροπιασμό, η καημένη η "ελληνική κοινωνία". Σοκαρισμένη η "κοινή γνώμη". Ανάστατη η "τοπική κοινωνία". Τόσες τούμπες απ' τα σύννεφα κι ούτε μια γρατζουνιά στα μούτρα. Σαν να ξεφυλλίζουν περιοδικό στο κομμωτήριο και περνάνε οι εικόνες μέχρι να περάσει η ώρα. Ανυποψίαστοι όλοι. Αθώοι του αίματος. Αθώοι της φράουλας. Μέχρι τον λαιμό στα σκατά.
Κανείς δεν ήξερε, κανείς δεν έβλεπε. Τόσα χρόνια στη νέα Λουϊζιάνα, εκεί που όλοι σχεδόν θησαυρίζουν χάρη στον σκούρο δούλο, το νέο Strange Fruit. Και δεν φοράει κουκούλες η ελληνική Κου-Κλουξ-Κλαν, δεν τις χρειάζεται. Ούτε το όνομα του ιδιοκτήτη ακούστηκε ακόμα επισήμως ούτε οι φάτσες των "επιστατών" διαπομπεύθηκαν στις τηλεοπτικές οθόνες. Δεν είναι οροθετικές αυτοί, δεν είναι "τρομοκράτες".
Περπατάω στα Εξάρχεια και προσπερνάω αφίσες. Προσπερνάω θυμωμένες αφίσες, ρίχνοντας μια λοξή ματιά. Και νοιώθω ξαφνικά πως μια ζωή δεν φτάνει, ό,τι και να κάνεις δεν είναι αρκετό κι εκείνο τ' όχι το σωστό δεν ωφελεί κανέναν.
Ανησυχούν στον Σκάι, μήπως μαζί με τις φράουλες τρώνε και τσίσα Πακιστανών, αφού τις μαζεύουν με γυμνά δάχτυλα που δεν έχουν πού να τα πλύνουν - υγιεινομική βόμβα στον ορίζοντα. Και η ταμίας στο βιολογικό σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς μου, επιτέλους ένας άνθρωπος, επιτέλους, μου λέει, που αρνείται ν' αγοράσει φράουλες από την Ηλεία! Απ' το πρωί έχω βαρεθεί να πουλάω φράουλες...
Μα μην ανησυχείτε: στις βιολογικές, θα 'χουν και βιολογικό καθαρισμό των δούλων.
Έρχεται η αποφράς επέτειος και η δημοσκόπηση σοκ. Άλλο σοκ. Ένας στους τρεις λέει ότι περνάγαμε καλύτερα στη χούντα. Αλήθεια λένε. Καλύτερα περνάγανε. Κι όχι ένας στους τρεις, δυόμισι στους τρεις. Και πολύ λέω. Και στη χούντα και στα μαύρα χρόνια μετά τον Εμφύλιο και επί ΕΡΕ και επί Σημίτη και επί Κωστάκη και επί Γιωργάκη, μαζί σου, Αντρέα, για μια Ελλάδα νέα - για την πάρτη μας και προσεχώς Βουλγάρες.
Σαββάτο βράδυ, μια ζωή δεν φτάνει, κι έρχεται ένα κορίτσι πολύ νεότερό σου να σου δείξει τον καθρέφτη:
"Πέρασε, λοιπόν, ο φασισμός.
Τώρα μιλάμε μόνο με τους ομοίους μας.
Ποιας τέχνης έργο το προσωπείο μας;
-που φτύνει εδώ και καθρεφτίζεται παντού,
σφιχτά τυλίγει τα σημάδια του καιρού-
Ένας καρκίνος γαντζωμένος στο σαρκίο μας.
Πέρασε, λοιπόν, ο φασισμός.
Θυσία όλα για μαφία κι οικογένεια.
Κάθε φορά θα σχολιάζουμε με ευγένεια
τα χίλια πρόσωπα με τα ίδια τους μυαλά,
τους ανεξήγητους κρότους στη γειτονιά.
Αν είσαι Ελένη, τότε είσαι κι Ιφιγένεια".
Αν είσαι Δανάη, τότε είσαι κι Ευγενία. Και μπορώ ξανά να πάρω αναπνοή...
*Ακυκλοφόρητο τραγούδι της Δανάης Παναγιωτοπούλου, από τη νέα της δουλειά "Αντίπυρα", που παρουσιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου.
