Ολοι μας κάποια στιγμή περάσαμε για πρώτη φορά την πόρτα της εφημερίδας. Καθίσαμε σε ένα γραφείο αμήχανοι πάνω από το πληκτρολόγιο. Οι πιο παλιοί πάνω από ένα χαρτί κι ένα μολύβι άπραγο. Όμως με τον καιρό η παρουσία μας γινόταν λιγότερο διστακτική. Οι λέξεις στην εφημερίδα περισσότερες. Το βουητό στην αίθουσα σύνταξης περιλάμβανε πια και τις δικές μας κουβέντες. Σαν να ήταν η θέση μας, τελικά, από πάντα εκεί.
Ο ενθουσιασμός συναγωνιζόταν συχνά το δέος. Μπροστά μας περνούσαν ιστορικές φυσιογνωμίες όχι μόνο για τη δημοσιογραφία, αλλά και την Αριστερά. Ενδεικτική είναι η φωτογραφία που περιλαμβάνεται στο αφιέρωμα με τέσσερις από τους διευθυντές της εφημερίδας. Βρέθηκαν να κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο οι Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Μανώλης Γλέζος, Κώστας Κάρης και Λεωνίδας Κύρκος.
Οσοι έφτασαν να συμπληρώνουν δεκαετίες στην ίδια αίθουσα σύνταξης μοιράζονται σήμερα ιστορίες από τα παλιά. Μοιράζονται ψηφίδες από μια καθημερινότητα που δεν είναι εύκολο να ζήσουν τώρα οι δημοσιογράφοι και αφήνουν έναν οβολό στην παρακαταθήκη της μνήμης. Διότι η Ιστορία δεν είναι μόνο τα μεγάλα κεντρικά γεγονότα. Είναι και οι λεπτομέρειες που σου επιτρέπουν να έρθεις πραγματικά κοντά στην ψυχή των πραγμάτων. Στιγμές όπως εκείνη που θα γυρίσει και θα σου πει ολόκληρος Λεωνίδας Κύρκος ότι κολατσίζεις αρκετά παθιασμένα, οπότε θα έχεις από εδώ και στο εξής το παρατσούκλι «Φλογερό Πιρούνι».
Ιδού, λοιπόν, οι ιστορίες των δικών μας ανθρώπων μας: του Βαγγέλη, της Πόλυς, του Δημήτρη, της Εύης. Εκείνων που βλέπετε πίσω από τα πανό. Σε ένα τυχαίο πλάνο της τηλεόρασης.
Βαγγέλης Χερουβείμ
σκιτσογράφος της εφημερίδας από το 2000
«Ολα τα περνάγαμε εκεί μέσα»
Εγώ άρχισα να διαβάζω ΑΥΓΗ στο Λύκειο, αν κι η οικογένειά μου δεν είχε καμία σχέση πολιτικά. Είχα, όμως, έναν συμμαθητή στο Γυμνάσιο που τον θυμάμαι να διαβάζει πριν από μένα. Και μου έφερνε και έβλεπα τα σκίτσα. Λίγο μετά έπαιρνα δύο εφημερίδες τη μέρα, τώρα ακούγεται περίεργο.
Αφού περάσανε κάμποσα χρόνια, φοιτητής στην Κομοτηνή και μετά φαντάρος, έφτασε η στιγμή που έπρεπε να βρω δουλειά στην Αθήνα, σε ηλικία ήδη 30 ετών. Είχα πάει και σε κάτι οικονομικές εφημερίδες νωρίτερα. Διαβάζω τότε στην ΑΥΓΗ ότι φεύγει ο Ανδρέας Πετρουλάκης (σ.σ.: σήμερα βρίσκεται στην Καθημερινή) μετά από 15 χρόνια. Και πήγα, λοιπόν, στην ΑΥΓΗ. Ήταν Μάιος του 2000. Τώρα φαίνεται ότι όλα έγιναν σύντομα, δεν ήταν όμως έτσι. Για τέσσερα χρόνια περίπου ήμουν εκτός μισθολογίου. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές είχαμε καθυστερήσεις. Δυο-τρεις φορές συζητήθηκε ότι πάει για κλείσιμο. Αλλά ποτέ δεν το πιστέψαμε όπως τώρα. Ποτέ δεν ήταν αδιάφορο το κόμμα.
Η ΑΥΓΗ θα έλεγα ότι έχει υπάρξει τα πάντα για μένα. Τώρα μπορώ να πω ψυχρά ότι είναι μια δουλειά. Δεν είναι αμελητέο να χάσεις τη δουλειά σου φυσικά. Πριν από δέκα χρόνια ήταν το πολιτικό μου σπίτι. Πάντα μια εφημερίδα είναι πιο σαφής στη γραμμή της κι από το κόμμα. Η εφημερίδα θα βγει μπροστά στα θέματα με μεγαλύτερη τόλμη.
Πόλυ Κρημνιώτη
υπεύθυνη πολιτιστικού, 39 χρόνια εργαζόμενη στην εφημερίδα
«Κάθε 8 του Μάρτη βρίσκαμε πάνω στο γραφείο ένα γαρίφαλο»
Είναι αμέτρητες οι στιγμές και οι σκηνές που φέρνω στον νου μου από τη ζωή στην ΑΥΓΗ για περισσότερα από 39 χρόνια. Κακά τα ψέματα, η ΑΥΓΗ είναι το δεύτερο σπίτι μας. Θυμάμαι ανθρώπους και λέξεις που χαράζονται στον νου και στην ψυχή ενός επαγγελματία και τον συνοδεύουν στον δύσκολο και σκληρό δρόμο της ενημέρωσης. Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη 8η Μαρτίου που με βρήκε στην ΑΥΓΗ. Μπήκα στο γραφείο και είδα πάνω του ένα κόκκινο γαρίφαλο. Από ένα κόκκινο γαρίφαλο ήταν αφημένο στα γραφεία όλων των γυναικών συναδελφισσών. Ο διευθυντής μας τότε, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, όπως μου εξήγησαν οι συνάδελφοί μου, κάθε 8 του Μάρτη άφηνε ένα κόκκινο γαρίφαλο στα γραφεία μας για να μας θυμίζει ότι γυναίκα σημαίνει πολλά. Κυρίως, αγώνες. Και επίσης ότι η Αριστερά είναι γένους θηλυκού και πανανθρώπινου. Θυμάμαι, επίσης, που καθαρίζαμε, βάφαμε την εφημερίδα, μαγειρεύαμε στα σπίτια και φέρναμε στο γραφείο για να φάμε όλοι μαζί. Οι στιγμές έντασης, αλλά και οι τσακωμοί μας, οι ατέλειωτες συνελεύσεις μας που έδιναν χρώμα και νόημα μαζί με την αναζήτηση της είδησης στη διασταύρωση του ρεπορτάζ. Και ήταν εκείνο το βλέμμα, του Μανώλη Γλέζου. Δύσκολα μπορεί να ξεχαστεί. Ήταν το βράδυ των εκλογών του 2012. Ο Μανώλης στα γραφεία της ΑΥΓΗΣ. Όλοι εμείς να προφτάσουμε να βγάλουμε το έκτακτο εκλογικό φύλλο της Δευτέρας. «Μανώλη, θα έρθεις μια μέρα να βγάλεις εσύ την εφημερίδα και να μπει το όνομά σου στην ταυτότητά της ως διευθυντή;» τον ρωτάει ο τότε διευθυντής μας Νίκος Φίλης. Ο Μανώλης τον κοίταξε και βούρκωσε. Τον κοίταξε σαν ένα μωρό παιδί, σαν ένα άδολο παιδί που του χάρισαν το μεγαλύτερο δώρο. «Ναι, παιδιά, θα έρθω».
Εύη Φυλακτού
φωτογράφος της ΑΥΓΗΣ για τρεις δεκαετίες
«Ηταν πολύ προχωρημένο το ότι εμπιστεύθηκαν μια γυναίκα»
Πήγα στην ΑΥΓΗ το 1983. Η άλλη κοπέλα της ΑΥΓΗΣ που δούλευε ως φωτογράφος είχε μείνει έγκυος, οπότε ανέλαβα εγώ. Και από τότε έμεινα εκεί γιατί δεν ήθελε εκείνη να ξαναγυρίσει. Κάλυπτα από την αρχή τις δραστηριότητες του εκάστοτε προέδρου και του κόμματος. ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ. Πήγαινα όπου πήγαιναν. Πρώτα οι Κύρκος και Μπανιάς. Μετά ο Φλωράκης με τον ενιαίο Συνασπισμό και η Μαρία Δαμανάκη. Ο Κωνσταντόπουλος, ο Αλαβάνος, ο Τσίπρας.
Η πρώτη ανάμνηση που φέρνω στο μυαλό μου ήταν με τον Κύρκο. Όταν μ’ έβλεπε κι έτρωγα μ’ έλεγε «Φλογερό Πιρούνι». Είχαμε μεγάλη οικειότητα. Βέβαια, ήταν πολύ ζεστός άνθρωπος, δεν χρειαζόταν να κάνεις καμιά φοβερή προσπάθεια για να το πετύχεις αυτό.
Η ΑΥΓΗ πάντα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, ωστόσο με κάποιο τρόπο ήταν διαφορετική η συνθήκη που το επικοινωνούσαν. Μας ενημερώνανε. Γίνονταν πολλές συνελεύσεις. Έφυγα από την εφημερίδα τέλη του 2016. Έχω ένα αρχείο πολύ σημαντικό. Έχει πολύ μεγάλη αξία για μένα που εμπιστεύθηκαν σε μια γυναίκα, όπως και παλιότερα, να κάνει τη δουλειά. Ήταν πολύ προχωρημένο αυτό, να είναι μια γυναίκα φωτογράφος ενός κόμματος.
Δημήτρης Παπανικολάου
δημοσιογράφος στην ΑΥΓΗ - «σχολείο» του ’80
«Το γραφείο μου ήταν δίπλα στου Σοφιανού και στου Βασίλη»
«Είσαι όμορφη, σαν… σαν γιαπωνέζικο φαναράκι… αναμμένο». Δυστυχώς για μένα αυτό το έγραψε ο Μπορίς Βιάν, αλλά εκφράζει και με το παραπάνω τα αισθήματά μου για την ΑΥΓΗ. Μία σχέση με πολλές εντάσεις, αλλά και απιστίες εκ μέρους μου, αφού νέος την εγκατέλειψα για αρκετά χρόνια και επέστρεψα στην αγκαλιά της πολύ ωριμότερος. Θα σταθώ στη σχέση μας όχι επαγγελματικά, αλλά συναισθηματικά και με πολλές γλυκόπικρες γεύσεις. Στη δεκαετία του 1980 ήταν για μένα ένα σχολείο όχι μόνο δημοσιογραφικό, αλλά κυρίως ένα πανεπιστήμιο ατομικής δραστηριότητας σαν κύτταρο ενός κοινωνικού σώματος. Μια δραστηριότητα που σφυρηλατήθηκε μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες στους οποίους πλέον συμμετείχα, όχι ως μέλος της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, αλλά ως δημοσιογράφος μιας ιστορικής εφημερίδας που είχα την τιμή να με δεχτεί στην αγκαλιά της στα πρώτα βήματα της καριέρας μου.
Ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης και ο Βασίλης Κωνσταντινίδης ήταν και είναι ακόμη για μένα οι καθοδηγητές στον τρόπο σκέψης μου, όχι μόνο στο δημοσιογραφικό πεδίο, αλλά και στη ζωή μου. Είχα την τύχη το γραφείο μου να βρίσκεται δίπλα στου Σοφιανού και στου Βασίλη και τολμώ να πω ότι το καλύτερο μάθημα για μένα ήταν οι τσακωμοί και οι διαφωνίες τους. Και οι δύο ευγενείς Αιγυπτιώτες διαφωνούσαν με έναν καταπληκτικό τρόπο, και κατέληγαν σε μια συμφωνία που αποτυπωνόταν στο περιεχόμενο της πρώτης σελίδας. Ένας δημοσιογραφικός πολιτισμός και μία κουλτούρα που δεν την βρίσκουμε σήμερα, όσο και αν προσπαθούμε, ούτε στην ΑΥΓΗ ούτε πουθενά αλλού…
Δημοσιεύτηκε στο απεργιακό φύλλο της ΑΥΓΗΣ 1/12
