Οι εορτασμοί των επόμενων ημερών για τα 50 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα αναπόφευκτα θα έχουν και μια πικρή επίγευση. Λίγες μέρες πριν καταρρεύσει το καθεστώς της Χούντας στην Ελλάδα είχε ανοίξει τον δρόμο στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Έκτοτε η τουρκική κατοχή συνεχίζεται στο βόρειο μέρος του νησιού και οι πολλαπλές προσπάθειες για να πέσει το τελευταίο τείχος στην Ευρώπη έχουν ναυαγήσει - με ευθύνες πολλών. Από τις 20 Ιουλίου του 1974 μέχρι σήμερα έχουν μεγαλώσει τρεις γενιές στην Κύπρο Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με το τραύμα του πολέμου και του ξεριζωμού, χωρίς να έχουν γνωρίσει τη συνύπαρξη. Σήμερα όσοι θυμούνται πώς ήταν το νησί πριν από την εισβολή και τη διχοτόμηση έχουν άσπρα μαλλιά. Το ορμητικό «Δεν Ξεχνώ» των πρώτων χρόνων και η λαχτάρα για την επανένωση μαραζώνουν όσο περνάνε τα χρόνια - και το ενδιαφέρον για λύση του έξω κόσμου, της Ε.Ε. στην οποία ανήκει η Κυπριακή Δημοκρατία συμπεριλαμβανομένης, μειώνεται συνεχώς.
Στην ιστοσελίδα του κυπριακού υπουργείου Εξωτερικών διαβάζουμε: «Όραμά μας είναι μια ελεύθερη και επανενωμένη Κύπρος, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Αρμενίων, Μαρωνιτών και Λατίνων, η οποία να αποτελεί πρότυπο ειρηνικής συμβίωσης και ευημερίας του συνόλου των πολιτών της και πυλώνα σταθερότητας, ειρήνης και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο». Πλην όμως δεν βλέπουμε να γίνονται βήματα προόδου σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ξεκίνησε μια ύστατη προσπάθεια με τη νέα προσωπική απεσταλμένη του Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, χωρίς μεγάλες προσδοκίες, την ώρα που η ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά παλεύουν (;) για μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και η τουρκική και τουρκοκυπριακή πλευρά μιλάνε όλο και πιο δυναμικά για λύση δύο κρατών.
Για την 50ή επέτειο από την τουρκική εισβολή γράφουν στην ΑΥΓΗ ο Στέφανος Στεφάνου, γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ, η Ρένα Δούρου, τομεάρχισσα Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Πέτρος Λιάκουρας και ο Κύπριος δημοσιογράφος Ανδρέας Παράσχος.
