Οι πολεμικές φωνές δυναμώνουν στην Ευρώπη την ίδια ώρα που η αυξανόμενη δύναμη της Ακροδεξιάς και ο ενδεχόμενος συνασπισμός Λεπέν-Μελόνι, που εκμεταλλεύεται τα πολιτικά αδιέξοδα των νεοφιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατών, έρχονται να αλλάξουν δραματικά τους συσχετισμούς. Ο Βέμπερ ως επικεφαλής του ΕΛΚ έχει αυξήσει τη δύναμή του και μετατοπίζει το κόμμα του όλο και πιο ακροδεξιά. Ακριβώς, δηλαδή, ό,τι κάνει ο φίλος του Κυριάκος Μητσοτάκης με επιτυχία και στην Ελλάδα.
Δυστυχώς, αυτά θεωρούνται «ψιλά γράμματα» στην κατευθυνόμενη εγχώρια πολιτική συζήτηση. Η Ν.Δ. είναι στη γραμμή της αποσιώπησης. Και μόνο αν «ξεφύγει» -τυχαία ή μη- σε κάποιον, όπως έγινε με τον Β. Μεϊμαράκη (ΣΚΑΪ) που αποκάλυψε ότι το ΕΛΚ προσδοκά τη συμφωνία της Μελόνι για να επιβάλει την ατζέντα της στρατιωτικοποίησης, φανερώνονται οι πραγματικές της στοχεύσεις.
Οι πολίτες βρίσκονται στο άλλο άκρο. Σύμφωνα με έρευνα της Καθημερινής, οι Έλληνες δεν θέλουν πόλεμο, και όσον αφορά τη στήριξη της Ουκρανίας, εμφανίζονται κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο 46%. Η Ν.Δ., όμως, σκόπιμα αποσιωπά την εφιαλτική ευρωπαϊκή και πολεμοχαρή ατζέντα της σε συνεργασία με την Ακροδεξιά για την Ευρώπη.
Τι να πει στους πολίτες που δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα, ότι θα πρέπει να πληρώνουν έναν πόλεμο για τα επόμενα ποιος ξέρει πόσα χρόνια; Ή ότι θα στείλει τους νέους της χώρας να θυσιαστούν σε αυτόν; Πιο εύκολα ακούγεται ότι «το θέμα της ακρίβειας δεν αφορά την Ευρώπη» που είπε ο Β. Μεϊμαράκης, και ας άδειασε επικά τον Κ. Μητσοτάκη για την απολύτως «προεκλογικής χρήσης» επιστολή του στη Λαγκάρντ.
Παράλληλα, η κανονικοποίηση του τρόμου που βιώνουμε με τη Γάζα δημιουργεί εκείνη την αίσθηση φόβου και ανακούφισης στους πολίτες λόγω της απόστασης, που μοιραία εφησυχάζουν γιατί τουλάχιστον δεν ζουν κοντά. Και ας ηχούν τα τύμπανα πολέμου πιο κοντά μας από ποτέ.
Η Ν.Δ., καθόλου τυχαία, στην υποτονική αυτή προεκλογική περίοδο πορεύτηκε με στρατηγική τον αποπροσανατολισμό και εργάστηκε μεθοδικά σε δύο κυρίως άξονες: λάσπη και κινδυνολογία. Ακύρωσε, έτσι, κάθε προσπάθεια ουσιαστικού πολιτικού διαλόγου. Αποκορύφωμα, η συζήτηση για τα πόθεν έσχες. Την ίδια ώρα συνηθίζουμε την ανασφάλεια της νεοφιλελεύθερης κανονικότητας. Να ζούμε οριακά, με ελάχιστα χρήματα και αγαθά, χωρίς περίθαλψη, Παιδεία και κράτος πρόνοιας, και να εκχωρούμε πειθήνια κατεκτημένα δικαιώματα.
Πόση υποκρισία να ξορκίζουν την αποχή! Το πρόβλημα είναι ότι ευνοεί πάντα το πρώτο κόμμα. Οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν έχουν συμφέρον να απέχουν, ειδικά μπροστά στην προοπτική σύμπραξης του νεοφιλελεύθερου με το ακροδεξιό κοινωνικό χάος που απαιτεί μόνο θυσίες. Και πρώτοι στη σειρά είναι οι νέες και οι νέοι.
