"Όπως Αμερική" έλεγε μια παλιά διαφήμιση προβάλλοντας το αμερικάνικο πρότυπο. Τι κι αν, ήδη από το 1958, ο John Kenneth Galbraith, ακτινογραφώντας την "Κοινωνία της αφθονίας", εστίαζε στη "χτυπητή αντίθεση ανάμεσα στις δυο αυτές εικόνες του πλούτου και της πείνας", στις εκπαιδευτικές ελλείψεις, στις "πιο τολμηρές μορφές νεανικής εγκληματικότητας" (την ώρα που "οι ανάγκες τους εξυπηρετούνταν με μιαν εξαίρετη προσφορά δεικτών τηλεόρασης"), στη "σε μεγάλο βαθμό αόρατη φύση" και καλούσε τους συμπατριώτες του "ν' αναλογιστούν, καθώς εισπνέουν τον βρομισμένο από τις ακαθαρσίες αέρα, πόσο άνισα είναι τα αγαθά που τους έλαχε να απολαύσουν. Είναι αυτό, τάχατες, το μυστικό του αμερικανικού μεγαλείου;".
Η 11η έκθεση της Unicef για την ευημερία των παιδιών στις 29 πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου, πιστοποιώντας τη διεύρυνση του χάσματος ευρωπαϊκού Βορρά - Νότου, δείχνει πόσο πλησιάζει η Ελλάδα τις ΗΠΑ ακριβώς κάτω από τη σκοπιά του Galbraith: στην 25η θέση της γενικής κατάταξης η Ελλάδα, στην 26η οι ΗΠΑ. Οι επιμέρους δείκτες είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικοί. Στην επισκόπηση της υλικής ευημερίας των παιδιών, οι ΗΠΑ είναι σε καλύτερη μοίρα μόνον από Λιθουανία, Λετονία, Ρουμανία. Σχετικό ποσοστό φτώχειας μεγαλύτερο του 15% εμφανίζουν ΗΠΑ, βαλτικές χώρες, Ρουμανία και μαζί οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, και η Ελλάδα: πρόκειται για το ποσοστό παιδιών που ζουν σε νοικοκυριά στα οποία το διαθέσιμο εισόδημα είναι μικρότερο του 50% του εθνικού εισοδήματος. Οι ΗΠΑ είναι στην 28η θέση (με την Ελλάδα 18η) του χάσματος παιδικής φτώχειας έχοντας αφήσει το χάσμα να διευρυνθεί σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 30% από το όριο της σχετικής φτώχειας. Στην 26η θέση οι ΗΠΑ όσον αφορά τη βρεφική θνησιμότητα, 19η η Ελλάδα. 27ες οι ΗΠΑ στον δείκτη εκπαιδευτικής ευημερίας των παιδιών, 28η η Ελλάδα. Τα παιδιά στις ΗΠΑ είναι τα πιο παχύσαρκα, με τα Ελληνόπουλα να ακολουθούν. Αντίθετα, στις ΗΠΑ καταγράφονται τα χαμηλότερα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, πίσω από Εσθονία και Ιρλανδία, ενώ η Ελλάδα είναι τελευταία.
Είναι ο μοναδικός δείκτης που η Ελλάδα δεν πλησιάζει το αμερικανικό πρότυπο, το οποίο ακολουθεί κατά πόδας στα αρνητικά. Ελπίδες αντιστροφής των δεικτών δεν υπάρχουν όσο συνεχίζονται οι σημερινές πολιτικές που βαθαίνουν το χάσμα της κρίσης. Ίσα ίσα που κινδυνεύει και το μοναδικό θετικό στοιχείο που καταγράφει η Unicef συνολικά στον Νότο: πρόκειται για την ικανοποίηση που δηλώνουν τα παιδιά από τη ζωή τους παρά τις στερήσεις. Εδώ, η Ελλάδα ανεβαίνει στην 5η θέση, κάτω από την Ισπανία, με τις ΗΠΑ στην 23η θέση και τη Γερμανία στην 24η. Πώς εξηγείται το παράδοξο; Από τη σχέση που έχει το παιδί με τους γονείς και τους φίλους του, αναφέρουν οι ερευνητές. Από τις ανθρώπινες σχέσεις και την πρωτογενή αλληλεγγύη, με άλλα λόγια. Αυτή που υπάρχει στον Νότο και -καταγράφεται ότι- απουσιάζει στον Βορρά...
Αλλά αυτό το στοιχείο, που οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος και διαμορφωτές της κοινής γνώμης που προωθούν τις μνημονιακές πολιτικές περιορίζουν στο στερεοτυπικό "εμείς μάθαμε να περνάμε καλά με λίγα", υπονομεύεται από τις ακολουθούμενες πολιτικές. Η ίδια η έννοια της αλληλεγγύης ποινικοποιείται με κάθε ευκαιρία από τους κρατούντες. Ο δε ελεύθερος χρόνος, προαπαιτούμενο για την ανάπτυξη ανθρώπινων σχέσεων, όταν δεν ταυτίζεται με την "αντιπαραγωγικότητα" και την "τεμπελιά", μπαίνει στο απόσπασμα με τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την απελευθέρωση του ωραρίου, την εκ περιτροπής εργασία που διαλύουν τον οικογενειακό και κοινωνικό ιστό. Και όλα αυτά από τους θιασώτες τού "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια" και τους συνοδοιπόρους τους...
