Αφού μέσα στο σαββατοκύριακο ασχολήθηκε με την ακρίβεια στο facebook, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέθεσε χθες τον οβολό του για την ενίσχυση των οικογενειών και την αντιμετώπιση του δημογραφικού. Μια μέρα πριν είχε εκφράσει την... ελπίδα «να δούμε μια μείωση 10%-20% στο βρεφικό γάλα» (αυτό χάρη στο οποίο η χώρα κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα αισχροκέρδειας), οπότε χθες, με αφορμή τις ανακοινώσεις του Κωστή Χατζηδάκη και της Σοφίας Ζαχαράκη, ένιωσε ότι μπορεί άνετα να κομπορρημονεί: «Βασική προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι η στήριξη των οικογενειών με παιδιά».
Αλήθεια; Είναι δυνατόν να μην μπορούν να πληροφορηθούν -δεν λέμε να συναισθανθούν, μιας και αυτό αποδείχθηκε ότι τους ξεπερνά- ότι τα 400 ευρώ που ανακοίνωσαν δεν αρκούν, μήτε αρκούσαν ποτέ, ούτε καν για το μαιευτήριο; Είναι δυνατόν στα Χάρβαρντ, που διαφημίζουν, να μην έμαθαν ότι η υπογεννητικότητα συνδέεται με το επίπεδο ζωής, που συνεχώς επιδεινώνουν;
Πώς ακριβώς θα σκεφτεί ένα νέο ζευγάρι να κάνει παιδιά -έστω ένα παιδί- όταν τα νέα παιδιά δεν μπορούν να φύγουν από το παιδικό τους δωμάτιο, όταν δεν μπορούν να βρουν σπίτι, να πληρώσουν ενοίκιο, όταν δεν μπορούν να εξασφαλίσουν θέρμανση και τροφή για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον για ένα νεογνό; Πώς ακριβώς φαντάζονται ότι οι νέοι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα θα κάνουν οικογένεια όταν δεν μπορούν να σπουδάσουν, όταν δεν μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά βάσει των δεξιοτήτων τους, όταν δεν μπορούν να δουν προοπτική ζωής από την όποια εργασία τους; Πώς ακριβώς θεωρούν ότι δύο νέοι άνθρωποι θα κάνουν παιδιά όταν γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να βρουν παιδικούς σταθμούς αν δεν πληρώσουν, όταν γνωρίζουν ότι δεν θα καταφέρουν να τους παράσχουν την εξωσχολική εκπαίδευση, που επιθυμούν και απαιτείται -ξένες γλώσσες, αθλητισμό, καλλιτεχνική παιδεία-, όταν γνωρίζουν ότι δεν θα έχουν τα χρήματα για τα φροντιστήρια που απαιτούνται για να καλύψουν τα κενά της «δωρεάν» Παιδείας; Πώς ακριβώς νομίζουν ότι θα κάνει κάποιος οικογένεια όταν ξέρει ότι δεν θα έχει χρόνο για τα παιδιά του ούτε θα μπορεί να τα πάει διακοπές;
Μα πού ζούνε, επιτέλους; Για πόσο θεωρούν ότι μπορούν να κοροϊδεύουν τόσο πολλούς;
