Με την Κυπριακή Δημοκρατία χρεωκοπημένη και την οικονομία της να καταστρέφεται με ταχύτατους ρυθμούς, το μόνο που βρήκε να πει ο δικός μας υπουργός Οικονομικών, ήταν, πως το δικό μας τραπεζικό σύστημα είναι θωρακισμένο! Η τουρκική επιθετικότητα και οι φρέσκες απειλές Νταβούντογλου για οριστική διχοτόμηση της Μεγαλονήσου, δεν στάθηκαν ικανές να προκαλέσουν αντιδράσεις από τους αρμοδίους της ελληνικής κυβέρνησης. Ο ηγέτης της υποτιθέμενης υπεύθυνης Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, δήλωσε το κλασικό. Πως τουλάχιστον η λύση που βρέθηκε, είναι εντός της Ευρωζώνης! Οι παλαιότεροι ηγέτες μας, αυτοί που διετέλεσαν πρωθυπουργοί, δεν έκριναν τις συνθήκες τόσο κρίσιμες και ικανές ώστε να σπάσουν την (ένοχη) σιωπή τους. Ο εν ενεργεία πρωθυπουργάκος, είναι απασχολημένος με σοβαρότερα θέματα.
Η ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ παρουσία της Γερμανίας και η εξίσου προκλητική απουσία της Γαλλίας, έχει μετατρέψει την Ένωση σε διάλυση. Ένωση ισοτίμων εταίρων με υποδουλωμένες χώρες δεν μπορεί να υπάρξει. Δυναμικές οικονομίες χωρίς περιβάλλον δημοκρατίας και δικαιοσύνης, επίσης δεν μπορούν να δημιουργηθούν, ειδικά σε χώρους, όπως, η Ευρώπη με τεράστια δημοκρατικά, πολιτισμικά και επιστημονικά αποθέματα. Η δημοκρατία δεν τηρείται πλέον ούτε ως πρόσχημα. Η απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο απαίτησε την παραίτηση της κυπριακής Βουλής από το δικαίωμά της να την κρίνει. Αντιθέτως στο γερμανικό Κοινοβούλιο θα γίνει κανονικά ψηφοφορία για τη συγκεκριμένη απόφαση που αφορά μια άλλη ανεξάρτητη χώρα!
ΟΙ ΒΙΑΙΕΣ παρεμβάσεις σε μια σειρά χώρες του Νότου, με δικαιολογία την εξυγίανση των δημοσιονομικών προβλημάτων, τα οποία προκλήθηκαν από την εσκεμμένη αδιαφορία κυρίως της Γερμανίας, έφεραν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποσχέθηκαν να λύσουν. Αυτή ήταν άλλωστε και η στόχευση. Όπως το έλεγε τότε και ο Σαμαράς, η συνταγή αυτή σκοτώνει. Η ανάγκη πραγματικής εξυγίανσης του χρηματοπιστωτικού τομέα, έδωσε και δεύτερο πεδίο δράσης στη Γερμανία να κάνει ό,τι θέλει, όπως το θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν!
ΣΤΗΝ περίπτωση της Ιρλανδίας, είχαμε άμεση χρηματοδότηση του κράτους από την ΕΚΤ (κάτι που απαγορεύεται από το άρθρο 123 του καταστατικού της Ε.Ε. που δεν επιτρέπει χρηματοδότηση κρατών από τις κεντρικές τράπεζες) για τη σωτηρία των δυο μεγάλων τραπεζών (Anglo Irish και Irish Nationwide Building Society που συγχωνεύτηκαν στον δημόσιο Οργανισμό Τραπεζικής Εξυγίανσης) που ήταν φουσκωμένες από τα τοξικά ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια των ΗΠΑ. Στη συνέχεια άλλαξαν και οι όροι του δανείου των 40 δισ. ευρώ με επιμήκυνση και τεχνικές εκδόσεων διακρατούμενων ομολόγων που λήγουν σε 25 και 40 χρόνια. Δηλαδή με δημιουργική λογιστική... εξαφάνισαν το αντίστοιχο δημόσιο χρέος για να δείξουν στους ηλίθιους του Νότου πόσο καλός μαθητής είναι η Ιρλανδία και στα δύσκολα!
ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ, ακόμα ψάχνουν να βρουν φόρμουλα ώστε να μην περνάει στο εθνικό χρέος η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Στην Ελλάδα δεν έχουν κανένα πρόβλημα πειραματιζόμενοι ελεύθερα, έχοντας ομήρους αυτούς που την κυβερνάνε αλλά στην μικρή Κύπρο, που δεν είχε δημοσιονομικό πρόβλημα, ξεπέρασαν κάθε φαντασία, εξαφανίζοντας και κουρεύοντας καταθέσεις με χασαπομάχαιρα. Ταυτόχρονα, διαλύουν την αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος σε όλες τις αδύναμες, λόγω και των προγραμμάτων λιτότητας οικονομίες, μονιμοποιώντας την υπόδουλη εξάρτησή τους. Ποια Ε.Ε; Εδώ πρόκειται για κανονικό ενεχυροδανειστήριο. Από τη μια οι δανειστές και από την άλλη οι δανειζομένοι. Στο μεταξύ, οι καταραμένοι... Ρώσοι ολιγάρχες που φεύγουν από την Κύπρο, και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, γίνονται θερμά δεκτοί στις ΗΠΑ. Μόνο τσιρλίντερς δεν έβγαλαν στα αεροδρόμια για να τους υποδεχτούν.
Ο ΜΕΣΟΣ Ευρωπαίος πολίτης, καταθέτης και αποταμιευτής, δίκαια θα αναρωτηθεί. Μια ιδιωτική τράπεζα δεν παίρνει άδεια από το κράτος για να λειτουργήσει; Παίρνει. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες για την ασφαλή λειτουργία τους; Υπάρχουν. Ποιος παρακολουθεί αν τηρούνται; Οι εθνικές κεντρικές τράπεζες με την επιτήρηση και πλέον με τον άμεσο έλεγχο της ΕΚΤ. Τι στο διάολο παρακολουθούσαν στην Κύπρο; Τι παρακολουθούσε ο Προβόπουλος στη φούσκα - καραμπινάτη απάτη της Proton Bank; Ποιες είναι οι ευθύνες όλων αυτών και ποιος τις καταλογίζει;
ΑΛΛΑ ας έρθουμε και στο θωρακισμένο εγχώριο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Παρακολουθεί κανείς τον ρυθμό αύξησης των κόκκινων δανείων από την αδυναμία νοικοκυριών και επιχειρήσεων να ανταποκριθούν στις σκληρές υποχρεώσεις που σήκωναν στην προ Μνημονίων εποχές; Συνολικά τα χρέη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων έχουν ανέλθει στα 145 δισ. ευρώ. Στα 52 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τις εφορίες και στα 14 δισ. ευρώ προς τα ασφαλιστικά ταμεία, προστίθενται 80 δισ. ευρώ, που είναι τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς τις τράπεζες. Η έκρηξη των οφειλών από φυσικά και νομικά πρόσωπα υπονομεύει κάθε προσπάθεια για σταθεροποίηση της οικονομίας, στον βαθμό που το σύνολο των οφειλών φθάνει τα δύο τρίτα σχεδόν του ΑΕΠ. Η παραπάνω εικόνα αμφισβητεί τα στοιχεία των τραπεζών, που περιορίζουν το ύψος των επισφαλειών στο 25% για το σύνολο του χαρτοφυλακίου των δανείων.
ΕΙΝΑΙ μαθηματικώς βέβαιο ότι το επόμενο έτος αν όχι και νωρίτερα, οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση, ίσως και 20 δισ. ευρώ. Πώς θα γίνει; Με ποιο τρόπο και ποια μέθοδο; Ποιος καθορίζει τους κανόνες; Και αφού δεν υπάρχουν πλέον ούτε κανόνες, ποιοι και για λογαριασμό ποιών συμφερόντων θα δράσουν; Θα είναι ακόμα εδώ ο Σαμαράς με τον Στουρνάρα;
