Εν αρχή ην ο Μητσοτάκης. Θυμίζοντας από την πρώτη στιγμή ότι οι περιφερειάρχες θα διαχειριστούν 8 δισ. ευρώ από το νέο ΕΣΠΑ, υπέδειξε στους πολίτες ότι πρέπει να εκλέξουν κάποιους που θα υποστηρίζουν την κυβέρνηση, «ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να συνεννοηθούμε και οι οποίοι συμμερίζονται και το αναπτυξιακό μας πρόγραμμα αλλά, θα έλεγα, και τη γενικότερη φιλοσοφία μας». Εντάξει, η Μπακογιάννη το είχε πει λίγο πιο χοντρά στη Θράκη, αλλά ο άνθρωπος είναι πρωθυπουργός και μεταρρυθμιστής, οπότε είπε να ξεκινήσει λίγο πιο κομψά...
Το μήνυμα, πάντως, το πέρασε. Έτσι, έσπευσε να πάρει τη σκυτάλη ο Μπέος, αυτός με τον οποίο και καλά δεν έχει καμία σχέση η Ν.Δ., και εκβίασε ανοιχτά τους Βολιώτες που την προηγούμενη Κυριακή έδωσαν στη Μαγνησία την πλειοψηφία στον Κουρέτα. «Οποιαδήποτε άλλη εκλογή» από αυτή του Αγοραστού, είπε η υπό εισαγγελική διερεύνηση «δημαρχάρα» του Μητσοτάκη, «θα δημιουργήσει προβλήματα στα έργα που είναι σε εξέλιξη και στη σχέση της δημοτικής Αρχής με τη διαχειριστική Αρχή και το ΕΣΠΑ». Εξίσου ωμά, ο Αυγενάκης έσπευσε να συνδέσει τις αποζημιώσεις στους πληγέντες με την εκλογή Αγοραστού...
Με τέτοιο πάρτι εκβιασμών, σιγά μην έμενε πίσω ο Γεωργιάδης. Βγήκε και κατήγγειλε τον Σίμο Ρούσσο ότι βάζει αντάρτικα «λες και είμαστε στο ’46-’49» - καιρός να συναισθανθούν οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ πόσο πολύ τους ενοχλούν εκεί στη Ν.Δ. τα τραγούδια της αντίστασης στους ναζί, που ο αντιπρόεδρος να τα βγάζει εμφυλιοπολεμικά. Και μετά πέρασε στην ευθεία απειλή ισχυριζόμενος πως, τάχα, αν ο δήμος μείνει στα χέρια του Ρούσσου, «θα χάσει όλες τις ευκαιρίες του νέου ΕΣΠΑ και του Ταμείου Ανάκαμψης» - τι κι αν το Χαλάνδρι είναι στις πρώτες θέσεις της κοινοτικής χρηματοδότησης; Ποιος τσεκάρει όσα λέγονται; Αλλά επειδή κάποιος μπορεί να μην κατάλαβε, συμπλήρωσε την απειλή του υποδεικνύοντας ότι με την εκλογή της Χρύσας Αγαπητού οι Χαλανδριώτες «θα έχουν την ευκαιρία να έχουν μια δήμαρχο που θα φέρει έργα και λεφτά στον δήμο»...
Δεν ξέρω γιατί, αλλά περιμένοντας τον Μητσοτάκη να κλείσει αυτοπροσώπως τον κύκλο δίπλα στον Αγοραστό, το μυαλό μου πήγε στη Σικελία και στον τρόπο που στήνονται οι μπίζνες με τους τοπικούς άρχοντες. Συνειρμοί είν’ αυτοί θα μου πεις…
