Πραγματικά εκπλήσσεται κανείς για το πόσους εχθρούς είχε στην Ελλάδα το κυπριακό τραπεζικό μοντέλο. Όλοι οι συστημικοί αρθρογράφοι έχουν βγει και το ελεεινολογούν σαν να την ανακάλυψαν χθες την Κύπρο στον χάρτη. Έχουν δίκιο; Αν έχουν, σημαίνει ότι ή ήταν αριστεροί από πάντα και το ανακάλυψαν τώρα ή ότι είδαν το φως το αληθινό. Όχι επειδή τα περιέγραφε η Αριστερά αυτά τα μοντέλα εδώ και χρόνια, αλλά επειδή τα κατήγγειλε τώρα ο κ. Σόιμπλε.
Ας αφήσουμε κατά μέρος το ότι ξαφνικά η Γερμανία αποφάσισε εν μιά νυκτί να καταργήσει μια χώρα και ας έρθουμε στα καθ' ημάς. Το μοντέλο "αδιαφάνειας και καζινοκαπιταλισμού" με το οποίο περιγράφουν την Κύπρο μήπως περιγράφει και το ελληνικό μοντέλο; Και μάλιστα όχι μόνον το μοντέλο που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζεται με τα Μνημόνια, αλλά αυτό που εισάγεται: Το φαστ τρακ, η διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών, οι διατάξεις για νόμιμη επανεισαγωγή αδήλωτων χρημάτων από το εξωτερικό, η χαριστική μεταχείριση προς τραπεζίτες, συνιστούν ένα σκηνικό που μπροστά του οι κατηγορίες για το κυπριακό οικονομικό μοντέλο και για το τραπεζικό σύστημα μπορεί να θυμίζουν παιδικό πάρτι.
Εάν θέλουν να ξεριζώσουν το μαύρο χρήμα, ας ξεκινήσουν από τη λίστα Λαγκαρντ και θα είναι σίγουρα πιο πειστικοί.
