Σε ορισμένους ανθρώπους αρέσει πολύ να υποδεικνύουν σε άλλους τι να κάνουν. Κάποιες φορές οι προθέσεις είναι καλές. «Να δείτε αυτή την ταινία», «να διαβάσετε αυτό το βιβλίο», «να ακούσετε αυτό το τραγούδι» κ.λπ. Αλλά δεν θα ασχοληθούμε με αυτό σήμερα.
Πάμε στους κακοπροαίρετους. Σε αυτούς που μας υποδεικνύουν τι να κάνουμε, χωρίς να τους πέφτει κανένας λόγος. Το χειρότερο; Ότι αυτό μπορεί να γίνει σε πολλούς τομείς. Ας επικεντρωθούμε στα επαγγελματικά και στα πολιτικά.
Πρόσφατα μας ήρθε επιστολή εδώ στην ΑΥΓΗ για ένα ρεπορτάζ που αφορούσε μήνυση ιδιωτικής εταιρείας στο Δημόσιο για τη συμπεριφορά των στελεχών του Κέντρου Υγείας Σκοπέλου. Οι ιδιώτες μάς υποδείκνυαν πώς να κάνουμε τη δουλειά μας, παρότι εμείς είχαμε συμπεριλάβει όλες τις απόψεις για το εν λόγω θέμα. Μια αντίστοιχη ιστορία έμαθα ότι συμβαίνει αυτές τις μέρες και με το thepressproject, με αφορμή ρεπορτάζ για γηροκομείο στη Γλυφάδα και τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν εκεί για τους ηλικιωμένους. Ο ιδιοκτήτης επικοινώνησε με τη συντάκτρια Γεωργία Κριεμπάρδη και της υπέδειξε τι θα γράψει. Κοινός παρονομαστής των δύο παραπάνω περιπτώσεων: τα θέματα παρουσιάστηκαν σύμφωνα με τους κώδικες δεοντολογίας που διέπουν τη δημοσιογραφία. Και αυτή ακριβώς είναι η απόδειξη της δημοσιογραφικής... αθωότητάς μας.
Βέβαια, στην πολιτική «κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη», όπως έλεγαν και οι παππούδες της κομμουνιστικής θεωρίας. Η πράξη είναι κατά μία έννοια η απόδειξη που χρειαζόμαστε για να δούμε τα πράγματα όπως είναι. Είναι απελευθερωτική και διαφωτιστική. Και αυτό, τολμώ να ομολογήσω, είναι αρκετά βοηθητικό τις τελευταίες ημέρες για χρήσιμα συμπεράσματα - εντός (κυρίως), εκτός και επί τα αυτά του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά για όσους αναλώνονται σε διαδικτυακές (ή μη) υποδείξεις.
