Τα ακατάπαυστα χαϊδολογήματα της ευρωπαϊκής Δεξιάς, με πρωτοστάτη μάλιστα τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με τη νεοφασίστρια Τζόρτζια Μελόνι φέρνουν στο μυαλό μνήμες από την εποχή που ο Βίκτορ Όρμπαν αντιμετωπιζόταν επί σειρά ετών ως ένα ιδιόμορφο μεν, «δικό τους παιδί» δε, στο οποίο δικαιολογούνταν σχεδόν τα πάντα.
Η σχέση αυτή εξελίχθηκε βεβαίως θυελλωδώς και οδήγησε σε «διάσταση» - γιατί διαζύγιο δεν το λες. Το σίγουρο είναι ότι ο Όρμπαν τότε, όπως και η Μελόνι τώρα έχουν κατορθώσει να επιβάλλουν στην καθημερινή πολιτική ατζέντα ακραία θέματα χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός. Η ξενοφοβία πίσω από τη μανία με τους φράχτες, η προσπάθεια να ταυτιστούν οι πρόσφυγες με πολεμική απειλή είναι φαινόμενα που ξεφυτρώνουν τώρα, αλλά έχουν αποκτήσει βαθιές ρίζες από χρόνια.
Ορμπαν και Μελόνι μπορεί να έχουν διαφορετικές εθνικές ιδιαιτερότητες και ιστορικές καταβολές, όπως διαφορετικές καταβολές έχουν και ο Κατσίνσκι, ο Γιάνσα ή ο Μητσοτάκης. Αλλά η υιοθέτηση ή έστω η ανοχή ακραίων ρατσιστικών απόψεων από μια σειρά ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχει πια καταστεί κανονικότητα.
Η Μελόνι είναι έξυπνη πολιτικός. Κατάλαβε ότι ένα καθεστώς πλήρους απομόνωσής της μέσα στην Ε.Ε. θα μπορούσε να είναι καταστροφικό για την Ιταλία, αλλά κυρίως να συρρικνώσει χρονικά τη δική της θητεία. Προχώρησε έτσι σε «εκπτώσεις» της προηγούμενης ρητορικής της, για να δώσει άλλοθι σε πολιτικούς όπως ο Κ. Μητσοτάκης να της ανοίξουν διάπλατα την αγκαλιά τους.
Η αποστασιοποίησή της από τον ακραίο λόγο σε μια Ιταλία που τα ρατσιστικά φαινόμενα κάθε άλλο παρά έχουν υποχωρήσει είναι ένα καλό «πάρε-δώσε» με την Ε.Ε., η οποία με τη σειρά της έχει προχωρήσει σε πολύ μεγαλύτερες εκπτώσεις στις αρχές και στους κώδικές της. Όμως συχνά αυτά που φορτωνόμαστε στις εκπτώσεις τα καταριόμαστε κάποια στιγμή αργότερα.
