Οσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στο ενδεχόμενο εισόδου κάποιων κομμάτων που μόνο ως γραφικά δεν μπορεί να χαρακτηριστούν και να εκληφθούν. Κόμματα βαθιά εμποτισμένα στον συντηρητισμό, στην οπισθοδρόμηση και στον σκοταδισμό. Κόμματα που φλερτάρουν αγαπησιάρικα με τον νεοφασισμό. Κόμματα και πρόσωπα που μόνο για γέλια δεν είναι. Πρόσωπα και κόμματα επικίνδυνα για την κοινωνία και την κοινοβουλευτική ζωή του τόπου. Πρόσωπα και κόμματα που έρχονται να καλύψουν κάποια κενά έδρανα που προ ετών δόθηκε μάχη για να αδειάσουν και να απαλλάξουν τη Δημοκρατία από τη σιχαμερή τους παρουσία.
Μόνο που το κακό με αυτά τα πρόσωπα κι αυτά τα κόμματα είναι διπλό. Γιατί δεν είναι που κινδυνεύουμε από την ενδεχόμενη εισόδό τους στη Βουλή μονάχα. Είναι και που η Νέα Δημοκρατία, στην προσπάθειά της να φανεί στα μάτια των υποψήφιων ψηφοφόρων των κομμάτων αυτών ως μια πιο ελκυστικά αυθεντική λύση, φτάνει σε σημείο να υιοθετεί όσο πιο κομψά μπορεί μέρος της ρητορικής τους. Όπως έκανε κάποτε και ο Αντώνης Σαμαράς αντιγράφοντας και υιοθετώντας τις κραυγές των χρυσαυγιτών και υποσχόταν να πετάξει έξω από τους παιδικούς σταθμούς τα παιδιά των μεταναστών. Και θυμόμαστε όλοι πόσο καλά πήγε τότε η προσπάθεια αυτή της Ν.Δ. Και η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή, και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μετατοπίστηκε ακόμα δεξιότερα.
Ετσι και τώρα. Δεν είναι μονάχα ο κίνδυνος η Βουλή να γεμίσει από ακροδεξιά κόμματα και τοξικές φωνές. Είναι που με ευθύνη του Μητσοτάκη και της Ν.Δ. μετατοπίζεται ένα σημαντικό μέρος της συζήτησης σε όλο και πιο δεξιά, σε όλο και πιο συντηρητικά μονοπάτια. Και είναι διπλό το κακό η κοινωνία να βομβαρδίζεται από όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο συντηρητικά μηνύματα.
