«Η κοινωνία δεν αντέχει άλλα μέτρα» διαδηλώνουν, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης. Και έχουν δίκιο. Μόνο που λένε τη μισή αλήθεια. Ολόκληρη η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία δεν αντέχει και τα τωρινά μέτρα. Αυτά που τρέχουν ήδη. Αυτά που της επιβλήθηκαν, ιδίως μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, από την παρούσα τρικομματική κυβέρνηση. Τα μέτρα που ήρθαν να προστεθούν στα επαχθή προηγούμενα, εκείνα τα οποία υποχρεώθηκε ο ελληνικός λαός να σηκώσει στους ώμους του από τον Μάιο του 2010. Και τα οποία, φυσικά, λειτουργώντας σωρευτικά έγιναν, κυριολεκτικά, ασήκωτα…
Δεν είναι απολύτως σαφές γιατί οι συγκυβερνώντες πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ. αισθάνονται την ανάγκη να επαναλαμβάνουν κάθε τόσο το, εκ πρώτης όψεως, αυτονόητο. Ίσως επειδή φοβούνται ότι τελικά δεν θα τα αποφύγουμε. Και επιχειρούν έτσι να τα ξορκίσουν. Ενδεχομένως προκειμένου να έχουν να λένε ότι «αυτοί τάλεγαν», εάν ό μη γένοιτο. Το ζήτημα εν προκειμένω είναι ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης, δεν είναι αντιπολιτευόμενοι ηγέτες, ώστε να «τους παίρνει» να κρούουν τον κώδωνα. Ούτε πρόκειται ακριβώς για σχολιαστές των εξελίξεων, αλλά για συνδιαμορφωτές τους. Όσο για τα ξορκισμένα με τον απήγανο νέα μέτρα, οι ίδιοι οι ενιστάμενοι αρχηγοί, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης, είναι που έχουν υπογράψει την περίφημη «ρήτρα αντικατάστασης». Σύμφωνα με τη λογική της οποίας, θα επιβάλλονται αυτομάτως νέα μέτρα, εάν δεν πιάνουμε τους στόχους. Ε, και δεν θέλει και πολύ μυαλό για να δει ο καθένας αν πιάνουμε ή δεν πιάνουμε τους στόχους. Οπότε, τα νέα μέτρα λογάριασέ τα για σίγουρα. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο, σίγουρα πάντως. Και, ας μην κοροϊδευόμαστε, επιτέλους, ότι νέα μέτρα είναι μονάχα η -κι άλλη- περικοπή μισθών και συντάξεων. Νέα μέτρα είναι και οι συνεχώς προστιθέμενοι καινούργιοι έμμεσοι φόροι και τα νέα χαράτσια όπως και η επέκταση των «έκτακτων» παλιών. Νέα μέτρα είναι και τα διαρκώς απομειούμενα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης. Αλλά και το ολοένα συρρικνούμενο κοινωνικό κράτος. Όλ' αυτά που βαραίνουν όλο και περισσότερο τους ώμους των πολιτών. Και εξαθλιώνουν την καθημερινότητά του…
Η τρόικα σε ζώνη άμυνας
Τελικά δεν ήταν περίπατος η τρέχουσα επίσκεψη της τρόικας στη χώρα μας, όπως εμφανίστηκε στην αρχή. Κι ας πρόκειται για τη «μικρή δόση» των 2,8 δισ. Κι ας περιμένουμε τα πραγματικά δύσκολα στην επίσκεψη του Ιουνίου. Τη δόση θα την πάρουμε, επ' αυτού δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες. Υφιστάμεθα όμως και τώρα την ίδια ιερά εξέταση, όπως κάθε τρίμηνο. Για να διαπιστώσουμε κάτι που μονάχα η κυβέρνηση φαίνεται πως δεν είχε καταλάβει. Πως οι δανειστές, και φυσικά οι εκπρόσωποί τους, δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο μυαλά και στόχους. Δεν «συγκινούνται» από το ομολογημένο «λάθος» τους. Ούτε, εννοείται, από τη διαπίστωση του αυταπόδεικτου. Ότι στην ίδια την «ιδεολογική» κατεύθυνση των επιλογών τους εντοπίζεται το θεμελιακό λάθος. Το λάθος που δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα από κείνα που υποτίθεται πως επιχειρεί να θεραπεύσει. Δεν συζητούν καν τη μείωση του 23% του ΦΠΑ στην εστίαση, κι ας αποδείχθηκε, με χαρτιά και ντοκουμέντα, πως έφερε πολύ λιγότερα έσοδα στα κρατικά ταμεία. Κι ας πολλαπλασίασε τα λουκέτα, κι ας εκτίναξε την ανεργία, κι ας έχασαν πόρους τα ασφαλιστικά ταμεία, κι ας επιβαρύνθηκε το κράτος με πολύ περισσότερα επιδόματα ανεργίας. Το ίδιο και με τον φόρο του πετρελαίου θέρμανσης. Το ίδιο και με την αιτούμενη διευκόλυνση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, που όσο να 'ναι μπορεί και να ανακούφιζε κάπως την αγορά. Τίποτα. Η τρόικα επιμένει πεισματικά σε σκληρή άμυνα. Σε «επιθετική» άμυνα υπεράσπισης του λάθους. Η τρόικα, μ' άλλα λόγια, δεν έχει καταλάβει τίποτα. Ή, σωστότερα, έχει καταλάβει εκείνο που η ίδια θέλει να καταλάβει και που ταιριάζει στις ιδεοληψίες της. Της φτάνουν, φαίνεται, και της περισσεύουν οι δείκτες του «πρωτογενούς πλεονάσματος» για τους οποίους κομπάζουν ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας. Κι ας μη σημαίνουν τα σχετικά απολύτως τίποτα. Όχι τουλάχιστον από μόνα τους. Αφού οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση. Σε ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση της κοινωνίας.
Αλλά, εδώ που τα λέμε, γιατί να βάλουν νερό στο κρασί τους οι τροϊκανοί; Όταν έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση που, απ ό,τι όλα δείχνουν, διαπραγματεύεται στο παρακαλετό. Έτοιμη να τα μαζέψει αν την αγριοκοιτάξουν ο Τόμσεν, ο Μορς και ο Μαζούχ. Γιατί να υποχωρήσουν όταν τους έχουμε καλομάθει σε διαρκείς υποχωρήσεις; Και, τελικά, σε περίπου εν λευκώ υπογραφές.
Και να σκεφτείς ότι οι κυβερνώντες δεσμεύτηκαν κάποτε για «πολιτική διαπραγμάτευση». Και να σκεφτείς πως εξελέγησαν (και σήμερα κυβερνούν) στο όνομα της «επαναδιαπραγμάτευσης». Αν όχι της «σταδιακής απαγκίστρωσης». Υπάρχει κι εκείνη η αλήστου μνήμης «προγραμματική συμφωνία»…
…Αλλά τι πήγα και θυμήθηκα τώρα πίσω - πίσω.
