Πρέπει να είσαι πολύ οπορτουνιστής και αμοράλ για να θεωρείς, με το συγκεκριμένο δείγμα κυβερνητικής γραφής, ότι είσαι ο σημερινός, ο πραγματικός διάδοχος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Πέρα από την προσβολή σε μια εκδήλωση μνήμης ενός σημαντικού πολιτικού ηγέτη, εσύ να εκφωνείς λόγο για τον εαυτό σου, συγκρίνοντας με θράσος ασύγκριτα -από κάθε άποψη- μεγέθη. Ο Αντώνης Σαμαράς εκφώνησε έναν αντιπολιτευτικό λόγο κατά του Τσίπρα, μιας και αυτό δεν μπορούσε να το αναθέσει στον λακέ του, τον Βενιζέλο. Δεν δίστασε να παίξει ρόλο ηθοποιού όταν περιέγραφε το δάκρυ του Καραμανλή για την απαίτηση διεθνών παραγόντων να δεχτούμε τον όρο Μακεδονία στην ονομασία της ΠΓΔΜ στην κρίση του '93, που οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το πόστο του υπουργού Εξωτερικών. Ευτυχώς γι' αυτόν, ο επίτιμος, για το χατήρι του Κυριάκου, δεν αποκαλύπτει τι του είπε ο Καραμανλής, όταν του ανακοίνωσε την πρόθεσή του να απολύσει τον Σαμαρά.
ΠΟΙΟ όμως ήταν το βασικό προσόν του Καραμανλή, με το οποίο τολμά να συγκρίνει τη σημερινή πολιτική του δράση ο Σαμαράς; Το βασικό προσόν του Καραμανλή ήταν η πολιτική βούληση με την έννοια της απολύτου ασυμβίβαστης πολιτικής ευθύνης της εντολής των ψηφοφόρων, απέναντι σε όσους επιθυμούσαν και προσπάθησαν να αποσπάσουν μερίδιο πολιτικής εξουσίας. Ο Καραμανλής, στο πλαίσιο της ιδεολογίας του (καθώς η Ελλάδα με τη συμφωνία της Γιάλτας είχε παραχωρηθεί στη Δύση), είχε βαθιά αίσθηση του καθήκοντος και όραμα ανάπτυξης, σε εξαιρετικά δύσκολες πολιτικές περιόδους για τον τόπο. Αξιολόγησε σωστά τον ρόλο του κράτους και τη σημασία του στην εθνική οικονομία. Η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι δημόσιες εταιρείες ύδρευσης και υποδομών, ο ΟΠΑΠ και πολλά άλλα αναπτυξιακά εργαλεία, ήταν δικές του τομές. Και έρχεται σήμερα ο Αντώνης, να κατεδαφίσει και να απορρυθμίσει τα πάντα, χωρίς αιδώ, σχέδιο και εθνική αντίληψη, κυριολεκτικά όμηρος της Μέρκελ. Έχει οδηγήσει τη χώρα και τους Έλληνες στην μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση της νεώτερης ιστορίας, με σκοπό να την παραδώσει στους πιστωτές με όσο το δυνατόν λιγότερους κατοίκους! Αυτή είναι η κληρονομιά που του άφησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής;
Η ΡΗΜΑΓΜΕΝΗ, διχασμένη και εξαρτημένη χώρα που παρέλαβε ο Καραμανλής όπως είπε ο αδελφός του Αχιλλέας, είναι πάλι εδώ, ως έργο του Σαμαρά, του ΓΑΠ και των οπορτουνιστών συνεταίρων του, χωρίς να εξαιρείται καμιά πολιτική ηγεσία μετά το 1980. Το αποκορύφωμα της εκχώρησης πολιτικής εξουσίας σε νταβατζήδες έγινε επί Σημίτη, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στην υποδούλωση και την εξαθλίωση του τόπου επί ΓΑΠ και κυρίως επί Σαμαρά. Βαθύτατα συντηρητικός, ακροδεξιός μέχρι το μεδούλι σε θέματα δημοκρατικών ελευθεριών, υπάκουος στους ξένους δυνάστες, σκληρός και βίαιος απέναντι στους συμπατριώτες του. Μέγας προβοκάτορας, χρησιμοποιεί κάθε μέσον για να σπιλώσει τους αντιπάλους του με ειδικές υπηρεσίες και στούντιο όπου διαστρέφονται τα λεγόμενα των πολιτικών του αντιπάλων. Φαντάζεται τον Καραμανλή να λέει στον Λαμπρία να μοντάρει δηλώσεις του Ηλιού ή του Φλωράκη για να τους πλήξει;
ΑΝΑΜΕΣΑ στα αναπτυξιακά έργα του Καραμανλή που δεν ήταν και λίγα ή τα λάθη στον πολεοδομικό σχεδιασμό της πρωτεύουσας και των μεγάλων πόλεων, όπως κριτικά και δίκαια τοποθετήθηκε ο πανεπιστημιακός Αντ. Μακροδημήτρης, οι περισσότεροι, με δοξαστικότερο αγιογράφο τον Φώτη Κουβέλη, του απένειμαν αποκλειστικά και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, μετά την πτώση της χούντας. Δηλαδή εμείς, νεαροί φοιτητές το '73, που παίξαμε όχι το μέλλον μας, αλλά και τη ζωή μας κορώνα γράμματα για την πτώση της δικτατορίας και την επάνοδο αυτού του ιστορικού τόπου στην πραγματική δημοκρατία, απαιτώντας “ψωμί - παιδεία- ελευθερία”, δεν είχαμε καμία συμβολή; Και δικαιούται να ομιλεί ο Σαμαράς, που, όταν ρωτήθηκε για την αντιχουντική του δράση στις ΗΠΑ όπου σπούδαζε, απάντησε ότι δεν είχε πολύ χρόνο διότι μάθαινε ελληνικούς χορούς; Μπορούσε να αγνοήσει ο Καραμανλής, αλλά και οι μεγάλες δυνάμεις, αυτές τις εξελίξεις; Είναι ιστορικά σοβαρό, αυτό να θεωρείται αποκλειστικά έργο του Καραμανλή; Και δεν είναι ιστορική ειρωνεία και κόλαφος, που ο Σαμαράς και οι συνεταίροι του κατάφεραν να κάνουν εκείνο το παλαιό σύνθημα της εξέγερσης πάλι επίκαιρο;
ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ είναι το τελευταίο αποκούμπι του Βενιζέλου πριν από τον πολιτικό του εξοστρακισμό. Έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί πως αν ζούσε σήμερα ο Καραμανλής, θα ήταν υπέρ των πολιτικών του Μνημονίου παρά την ολοκληρωτική παραχώρηση της εθνικής και οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας. Όταν οι διαπρεπείς ομιλητές που ακολούθησαν μετά τους λόγους των πολιτικών αρχηγών ανέφεραν τη σημασία του πρωτοποριακού συντάγματος του 1975, το οποίο ειδικά οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ το κατακρεούργησαν και το ακύρωσαν στην πράξη, ο Βενιζέλος δεν αναγνώρισε τη φωτογραφία του για το έργο προστασίας του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου με παραγραφές και ασυλίες.
ΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΕΣ αγιογραφίες και η διαστρέβλωση του έργου ενός πολιτικού ηγέτη αποκάλυψαν το ήθος και τη δειλία των σημερινών κυβερνώντων. “Η αρετή της δημοκρατίας είναι η αλήθεια” έλεγε στο βίντεο που ακολούθησε τις ομιλίες, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μόνον που αυτή την... αλήθεια αυτοί την ανέθεσαν στον Μουρούτη και τον Σίμο Κεδίκογλου. Εύγε... γενναίοι διάδοχοι!
